Wynton Kelly Trio - It's All Right! (1964)
mijn stem
4 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Verve
-
It's All Right (2:51)
-
South Seas (5:30)
-
Not a Tear (5:59)
-
Portrait of Jennie (4:37)
-
Kelly Roll (3:52)
-
The Fall of Love (2:06)
-
Moving Up (3:53)
-
On the Trail (From "The Grand Canyon Suite") (4:31)
-
Escapade (2:57)
-
One for Joan * (3:13)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
36:16
(39:29)
2
geplaatst: 3 augustus 2017, 21:36 uur
Een Amsterdamse platenzaak. Al aardig wat platen in mijn handen variërend van soul tot jazz. Heerlijk om door de bakken te graaien en zoveel van mijn wenslijstje te kunnen wegstrepen.
En telkens zie ik in het rek aan de muur deze plaat. Het valt op door de hoes.
Negeren. Ik heb al genoeg om straks af te rekenen en dat doe ik dan ook. Dan de twijfel die knaagt als de vriendelijke dame me een fijne dag wenst.
Ik besluit om terug te lopen naar het rek, de plaat te pakken en hem in de winkel te draaien. Vrij toegankelijke jazzklanken komen me tegemoet door de koptelefoon. Voldoende variatie om het boeiend te houden. Nee, geen jazzklassieker. Misschien ietwat te veel een lichtgewicht daarvoor. Maar oh, wat klinkt dit zalig.
Van die jazz die altijd goed is. Geen loungy winkelmuzak, maar ook niet al te veel vermoeiende moeilijkdoenerij. Precies goed.
En dan die hoes.... die vraagt gewoon om aandacht. In elk geval de mijne. Van die leuke onverwachte verrassingen. Aanwinst voor mijn collectie.
En telkens zie ik in het rek aan de muur deze plaat. Het valt op door de hoes.
Negeren. Ik heb al genoeg om straks af te rekenen en dat doe ik dan ook. Dan de twijfel die knaagt als de vriendelijke dame me een fijne dag wenst.
Ik besluit om terug te lopen naar het rek, de plaat te pakken en hem in de winkel te draaien. Vrij toegankelijke jazzklanken komen me tegemoet door de koptelefoon. Voldoende variatie om het boeiend te houden. Nee, geen jazzklassieker. Misschien ietwat te veel een lichtgewicht daarvoor. Maar oh, wat klinkt dit zalig.
Van die jazz die altijd goed is. Geen loungy winkelmuzak, maar ook niet al te veel vermoeiende moeilijkdoenerij. Precies goed.
En dan die hoes.... die vraagt gewoon om aandacht. In elk geval de mijne. Van die leuke onverwachte verrassingen. Aanwinst voor mijn collectie.
2
geplaatst: 4 januari 2019, 23:33 uur
Hoe meer ik van Wynton Kelly luister, hoe meer ik hem eigenlijk een fantastische en ondergewaardeerde pianist vind. Op mijn zoektocht naar meer, meer, meer kwam ik bij deze uit. Leuk dat hier al een recensie te vinden is, aERodynamIC!
Erg lekker plaatje toch wel! Kelly wordt hier ondersteund door de rest van de oude ritmesectie van Miles Davis (Chambers/Cobb), en is hier overigens geen trio, maar een kwintet met een bongospeler en een gitarist.
Zoals altijd in Kelly’s muziek staat de blues voorop. Dit album heeft als sausje daarover een dik opgelegde latin-vibe, die af en toe wat kitscherig klinkt. Het zet de deur open voor het verwijt ‘te smooth/commercieel’. Maar de meeste van mijn twijfels werden moeiteloos weggepingeld door Kelly, die bij vlagen echt oorstrelend spel en een idioot goede timing aan de dag legt. Weinig pianisten weten me ook zo in de onderbuik te raken met een bluesmelodie als hij.
Het is nog een beetje vroeg om te oordelen, ik kan me voorstellen dat deze plaat bij herhaling wat gaat vervelen of tegenstaan. Maar de afgelopen veertig minuten waren leuk genoeg, dat ik me voorlopig wel durf aan te sluiten bij Aero’s vier sterren. Eens kijken waar dit de komende weken heengaat.
Erg lekker plaatje toch wel! Kelly wordt hier ondersteund door de rest van de oude ritmesectie van Miles Davis (Chambers/Cobb), en is hier overigens geen trio, maar een kwintet met een bongospeler en een gitarist.
Zoals altijd in Kelly’s muziek staat de blues voorop. Dit album heeft als sausje daarover een dik opgelegde latin-vibe, die af en toe wat kitscherig klinkt. Het zet de deur open voor het verwijt ‘te smooth/commercieel’. Maar de meeste van mijn twijfels werden moeiteloos weggepingeld door Kelly, die bij vlagen echt oorstrelend spel en een idioot goede timing aan de dag legt. Weinig pianisten weten me ook zo in de onderbuik te raken met een bluesmelodie als hij.
Het is nog een beetje vroeg om te oordelen, ik kan me voorstellen dat deze plaat bij herhaling wat gaat vervelen of tegenstaan. Maar de afgelopen veertig minuten waren leuk genoeg, dat ik me voorlopig wel durf aan te sluiten bij Aero’s vier sterren. Eens kijken waar dit de komende weken heengaat.
1
Soledad
geplaatst: 5 januari 2019, 13:50 uur
Herkenbaar wat je schrijft hoor Sander. Ik heb hem ook altijd een uitstekend pianist gevonden! Met Wes Montgomery maar ook bij Miles was hij ook zeer genietbaar.
* denotes required fields.
* denotes required fields.