Sir-Boy - Guided Sleep Symphony No. 1 (2012)

De producten van het label Webbed Hand zijn van wisselde kwaliteit. Hier en daar denk ik geef mij een synthesizer of een computer en laat me wat pielen en we noemen het muziek terwijl er geen enkele structuur valt te ontwaren. Aan de andere kant zijn er ook pareltjes te vinden die dat fijne gevoel bezorgen wat het luisteren naar elektronische muziek tot een feest maken. Interessant is het zeker en het gezegde van een gegeven paard mag je niet in de bek kijken gaat zeker op bij het Webbed Hand label. Gratis en voor niets van het web te plukken en voor wie kosten wil maken even een blanco cd dte computer in om de muzikale verassing er op te branden. Zo ook deze van Sir Boy die bij de burgerlijke stand beter bekend is als Sam Hodge een voormalig lid van de groep spoonPhase.

Het doel van de albums Guided Sleep Symphony is de luisteraar los te maken van de dagelijkse beslommeringen en voor te bereiden op een vredige nachtrust aan de hand van rustgevende muziek. En inderdaad Sir Boy laat me keer op keer de sleur van alle dag vergeten en dompelt me in een bijzonder sfeer tussen nog waakzaam te zijn en een wereld van intense rust.

Introduction to Calm begint vrolijk en bezorgt me een gevoel van even de boel opruimen voor het slapen gaan. Het doet een tikje klassiek aan en doet me denkan aan fijne elektronische muziek zoals deze wordt gemaakt door bijvoorbeeld Suzanne Ciani of Johannes Schmoelling. Een tikje zorgeloos maar wel met een fijn muzikaal verhaal erin verweven. De donkere bassen op de achtergrond stralen iets van de nacht uit en het ritme geeft me een gevoel van een klok die de laatste minuten van de dag wegtikken. Al met al het brengt rust in de kamer. Met geluiden die me op een of andere manier aan dun glas doen denken begint Go to Peace. Verder doet het wat klassiek aan en roept een sfeer op van alleen op de wereld te zijn. Ver weg dus van wat de maatschappij dus in petto heeft. Ondanks dat het hier een daar een tikje triest klinkt brengt het wel rust. Qua muziek doet het mij wat denken aan Tangerine Dream vermengt met een vleugje Vangelis. Verder vallen de mooie bassen op die een rustgevend effect hebben op de compositie op, het voelt als het waren aan als een warme deken.

Met sferische geluiden begint Drifting Reflection niet veel later komen daar de geluiden van krekels bij. Het roept daardoor een sfeer op van in een natuurgebeid te zijn beland ver van de complexe wereld die maatschappij heet. Fraaie rustige golvende klanken uit de elektronica winkel versterken deze sfeer. Met mijn ogen dicht voel ik de stress uit mijn lichaam stromen en kom zodoende in een prettige staat van nog enige waakzaamheid en me te mogen overgeven aan een welverdiende portie intense rust. Natuurgeluiden en subtiele geluiden uit de elektronica zijn hier tot een warme deken samengevloeid. De zware bassen die zijn te horen verstekken dit gevoel nog eens het doet me beseffen dat een mens niet alleen op de wereld is gezet om te jagen, maak ook mag genieten van een diepe intense rust. Naarmate het stuk vordert lijken de bassen steeds lager van toon te worden en versterken daarmee het gevoel van rust. Wel hebben die eerder genoemde bassen voor de buren een minder gunstig effect die kunnen het idee krijgen of je met een zware klus bezig bent. Desalniettemin zijn de dikke 21 minuten van Driffting Refelction voorbij voordat ik er erg in heb en het wordt haast akelig stil in de kamer.

Heel in de verste begint Inwald Decend het roept daarmee een gevoel op van intense rust. De natuur is gaan slapen en enkel het spel van sterren en wolken aan de hemel doen me beseffen aan leven. Verder is het rust en nog eens rust wat uit de speakers te horen is. Het geeft hierdoor een mooi en ietwat desolaat beeld van een bijzonder deel van de nacht. Daarnaast doet het mij denken aan een symfonie orkest die erg subtiel een sfeer aan het scheppen is met louter de strijkinstrumenten. Door die bijzondere sfeer is het stuk voorbij voordat ik er erg in heb. Suspension begint in een haast trieste sfeer. Iets in mijn gevoel zegt de droom is voorbij. Ik mag als het ware nog genieten van de laatste uren van de donkere nacht. Nog even de deken over mee heen treken tot dat de dagelijkse plicht weer begint te roepen. Daarmee komt er op een bijzondere wijze een mooi eind aan dit fraaie album.