Kristin Hersh - The Grotto (2003)

Ben al jaren bekend met Kristin Hersh maar ben eigenlijk nooit verder gekomen dan haar eerste 3 albums. Ze ging me daarna te veel de rock kant op. Tot ik van het weekend deze plaat hoorde.
Van ouds accoustische nummers met Kristin's krachtige doch breekbare stem al om. Heel erg mooi. Al zeker 20x gedraait en hij blijft boeien.
Kippenvel muziek.

4.5*

Ik ben echt stomverbaasd dat hier zo weinig berichten over het album staan. Want die is meer dan de moeite waard. Mooie fragiele songs waar haar donkere stem helemaal in tot haar recht komt. Muziek om heerlijk bij weg te dromen om af en toe bewogen te raken door de gevoelige toon. Onbegrijpelijk dat deze plaat zo weinig gewaardeerd wordt.

Technisch perfect: check (de kunst van het weglaten)
Vernieuwend, gedurfd: check
Sluit aan op mijn smaak: check
Dus dan kom je op 5 sterren.
Plus dat hij iedere keer mooier wordt als ik er naar luister. Op 1 of andere manier gaat Kristin's stem - geholpen door teksten die doordacht klinken - recht mijn ziel in. Omdat ze zo ongekunsteld, zo natuurlijk is, iemand die er alleen op uit is om goede muziek te maken.
Onbegrijpelijk dat mijn stem pas nummer 14 is, pareltje dit.