DEFAKT – Defakting your brain since 2011 » » Turbonegro – Sexual Harassment
Het is alweer twee jaar terug toen Hank von Helvete aankondigde niet verder te kunnen met Turbonegro. Als fan van deze band deed dat natuurlijk pijn. Want voor je gevoel is Turbonegro zonder Hank from Hell geen Turbonegro meer. Het was dan ook afwachten hoe de Deathpunkers nu verder zouden gaan. Immers was dit niet de eerste keer dat de zanger er uit stapte, maar tot deze keer aan toe zijn dat altijd korte pauzes gebleken.
Het bleek al gauw dat het dit keer menens was aangezien de band datzelfde jaar nog een nieuwe zanger presenteerde, namelijk Tony Sylvester… the Duke of Nothing. Ik geef toe dat ik zelf erg sceptisch was toen ik hoorde dat het zevende studio album, ‘Sexual Harassment’, mét Tony Sylvester er aan zat te komen. Maar halverwege de eerste luisterbeurt was ik echter al meteen om en ronduit tevreden met de rauwere stem van the Duke of Nothing. Nu ik er achteraf over nadenk lijkt het ook logisch dat dit goed uitpakt. Happy Tom is altijd het brein binnen Turbonegro geweest en Euroboy is nog steeds een geniale gitarist. De vorige twee albums vielen eigenlijk vies tegen, dus misschien was een nieuwe zanger ook wel de impuls die de band nodig had.
Tony Sylvester zingt in tegenstelling tot Hank accentloos en vele malen rauwer en aggresiever wat de band een rauwer geluid geeft. De band komt op mij over als de death/glam punkband die ze in hun beginjaren waren en een band die er weer echt zin in heeft. Het recept is eigenlijk hetzelfde gebleven maar wat simpeler uitgewerkt, geen poespas en gewoon een half uur punk rock’n’roll. De teksten zijn nog even geniaal als altijd en lijken zo mogelijk nóg smeriger door het stemgeluid van the Duke. Zodra the Duke brult ‘Take your vaseline and shake your shitmachine’ komt de eerste walging boven, die herhaaldelijk terug komt op nummers als ‘Mister Sister’, ‘Rise Below’ en natuurlijk ‘You give me worms’.
Sexual harassment is in zijn geheel een strak punk rock album met de gebruikelijke obscene onderwerpen. Met Euroboy en Happy Tom op volle kracht maakt het niet uit of je Hank of the Duke op de zang hebt. Ik durf misschien zelfs te stellen dat ik Turbonegro met the Duke of Nothing beter vind dan Hank’s Turbonegro. Maar voor ik dit hardop ga beweren ga ik eerst maar eens checken of the Duke ook op oudere Turbotracks goed uit de verf komt.