Gaskin - Edge of Madness (2012)

Kleine ontgoocheling na hun derde Stand or Fall. Immers, de scherpe randjes werden er volledig afgevijld en het is gladder en nog ongevaarlijker. Is dit de definitie van “mainstream”? Grootste buitenbeentje is Man's World met een in de chorussen aanwezige dame en met godbetert een solo op de saxofoon, niet mijn favoriete instrument en het mag nog door een Belg uitgevonden zijn. Lost and Lonely was dan weer het perfecte antigifmiddel voor deze zeperd, want met een leuk tempo en heel veel knapperig gitaarwerk, overigens is The Contract ook een leuk nummer, alsof ik halverwege dit album weer wakker schiet. Na een kort instrumentaaltje krijgen we nog het “epische” titelnummer te horen. Laat het duidelijk zijn dat ik de eerste helft van dit album niets bijzonders vind.

Behoorlijk album met wat mindere nummers. Gelukkig overheersen de betere nummers het album. Je zou het mainstream hardrock of metal kunnen noemen, maar dan wel weer met dat typische engelse soundje. En daar hou ik dan wel weer van. De sax wordt bespeeld door Nik Turner, en dat is best een bekende in de muziekwereld. Het stoort mij niet. Ook Saracen (ook al zon typische engelse band) heeft saxofoon soms in hun nummers. Het album is idd wat glad geproduceerd, maar dat stoort mij niet zo. Heb het op vinyl.