Caspar Brötzmann Massaker - Koksofen (1993)

Wat een fantastisch, angstaanjagend, duister, gruwelijk album is dit. Top 10-werk voor seriemoordenaars. Vooral Wiege is weergaloos in zijn lugubriteit. Briljant gitaarwerk ook van dhr. Brötzmann.

Warum ich dich so quelen muß? Warum ich dich dazu bringe schreckliche Dinge zu tun? Mein Kind, weil ich dich liebe... Und ich hab dafür gesorgt, daß ich deine einzigste Geliebte bin... Es tut so Weh! Kind... Wie können wir Lust finden, wenn wir den Schmertz nicht kennen. Ich warte auf dich! Komm, Kind, komm!

Tijd voor meer stemmen hier, man man wat een spannende plaat!

Voila, de mijne staat er bij.
Ik ben 's mans discografie wat aan het aflopen. Op het gemak weliswaar .
Eigenlijk naar aanleiding van een concert dat ik ooit zag in de begindagen van Dour Festival.
Cultureel verantwoord gitaarterrorisme was dat. En goed zeg!

En deze plaat is een inktzwart avant-gardistisch werkstuk.

Uiterst heftig gitzwarte plaat.
Terwijl ik als kind veel Julio Iglesias, Zangeres zonder naam, Freddy Breck, en meer van dat voorgeshoteld kreeg, zal het er in huize Brötzmann wel steviger aantoe gegaan zijn.

Dit is niet voor iedereen. Enkelle maanden na de release vond ik em reeds in de 2de-hands bakken. Gelukkig verschillen smaken