Fire! with Oren Ambarchi - In the Mouth - a Hand (2012)
mijn stem
14 stemmen
Zweden / Australië
Jazz / Rock
Label: Rune
-
A Man Who Might Have Been Screaming
-
And the Stories Will Flood Your Satisfaction (With Terror)
-
He Wants to Sleep in a Dream (He Keeps in His Head)
-
Possibly She Was One, or Had Been One Before (Brew Dog)
0
J.B.
geplaatst: 3 juni 2012, 20:45 uur
En de driehoeksverhouding is compleet? 
Tof zeg, ben zeker benieuwd na de eerdere geslaagde samenwerking met Jim O'Rourke (en na deze plaat).
Tof zeg, ben zeker benieuwd na de eerdere geslaagde samenwerking met Jim O'Rourke (en na deze plaat).
0
geplaatst: 16 december 2012, 11:28 uur
W00t 'And the Stories Will Flood Your Satisfaction (With Terror)' 
0
Ik Doe Moeilijk
geplaatst: 24 september 2013, 23:19 uur
Episch!
Alles waar ik op hoopte na het luisteren van You Liked Me Five Minutes Ago, misschien zelf meer dan dat. Waar de electronica op dat album al intens was, worden de sonische texturen hier naar een hoger plan getild, mede door Oren Ambarchi natuurlijk.
Naast dat het intens is, is het ook meer gefocust vind ik. De spelers lijken beter op elkaar ingespeeld, de interactie is levendiger. Met name de drummer vind ik vrijer spelen: hij durft meer in het moment, de improvisatie, op te gaan en het stramien van de rock ritmes los te laten.
Net wanneer je denkt dat het wel even rustiger zal gaan, na de extravagante, orgiastische geluidseruptie op track twee, knalt dhr. Berthling me er toch ongenadig in met een bass riff dat je hoofd en lichaam compleet op hol doet slaan. Waanzin, pure gekte, heerlijk. Of om tuktak te quoten:
Hier ga ik nog lang van genieten.
Alles waar ik op hoopte na het luisteren van You Liked Me Five Minutes Ago, misschien zelf meer dan dat. Waar de electronica op dat album al intens was, worden de sonische texturen hier naar een hoger plan getild, mede door Oren Ambarchi natuurlijk.
Naast dat het intens is, is het ook meer gefocust vind ik. De spelers lijken beter op elkaar ingespeeld, de interactie is levendiger. Met name de drummer vind ik vrijer spelen: hij durft meer in het moment, de improvisatie, op te gaan en het stramien van de rock ritmes los te laten.
Net wanneer je denkt dat het wel even rustiger zal gaan, na de extravagante, orgiastische geluidseruptie op track twee, knalt dhr. Berthling me er toch ongenadig in met een bass riff dat je hoofd en lichaam compleet op hol doet slaan. Waanzin, pure gekte, heerlijk. Of om tuktak te quoten:
johan brethling is ook een baas zeg.
Hier ga ik nog lang van genieten.
0
Misterfool
geplaatst: 20 juli 2015, 16:03 uur
Wat een rete-intens album. Free-jazz die op de hoogtepunt echt volkomen manische gekte biedt. Door de rockritmes zijn die hoogtepunt ingebed waardoor er nog een soort logische opbouw is. 4.5*
* denotes required fields.
* denotes required fields.