Zelienople - The World Is a House on Fire (2012)

Weeral een beklemmende sfeer, met bloedstollende instrumenatie. (Old Dirt ) De zang is weer fenomenaal, en past perfect bij de muziek. Het zijn magische, beklemmende melodieën, die een typerend geluid voor Zelienople vormen. Na Give It Up koesterde ik verwachtingen, en die worden waargemaakt. Een van de betere releases tot nu toe, voor dit jaar dan.

Minimalistisch, kil en dromerig, zo kun je dit album vermoedelijk het best beschrijven. In de hoofdrol staat de basgitaar, en de bedwelmende zang natuurlijk. Om het even kort te zeggen: ik vind dit mooi. Toch is er een maar. Misschien is het een gebrek aan geduld, maar elke keer wordt de betovering, die er de eerste twee, drie nummers onmiskenbaar is, onherroepelijk weer verbroken. Ik vind het dus ietwat saai worden. Ik blijf er echter af en toe op teruggrijpen, dus ik hoop dat dit nog beter wordt en op dat punt groeit. Verder vind ik de muziek an sich namelijk erg sterk.

Gisteren weer eens beluisterd en hij beviel al beter. Toch een groeiertje, dus.

Kiek 'ns oan, m'n jong. Ge leert 't wel.