Todd Rundgren - Liars (2004)

Twee jaar terug zag ik Todd Rundgren op Bospop (2004). Eerste keer dat ik hem live zag, kende zijn muziek nauwelijks, maar maakte wel grote indruk. Geweldige performance, sterke nummers. Ongelofelijk dat hij zo weinig credits heeft, want als producer heeft hij toch een hoop gepresteerd. Liars is nergens mee te vergelijken, veel beats, veel dance, maar toch direct herkenbaar als Todd.

Dit album ken ik nog niet zo goed, maar het lijkt mij de ideale cd voor de Paasdagen.

In Japan is deze cd met een andere cover verschenen, want daar kennen ze geen Pasen! Vind dit een goede cd hoor, veel dance en funk invloeden, maar onberispelijk Todd.

ja, toen ik de hoop had opgeheven las ik ineens in een engels magazine ( uncut ) dat todd een nieuwe had en hij werd de hemel ingeprezen, ik naar de winkel en inderdaad wat ik niet meer verwachtte een hele sterke cd en dikke aanrader , prachtig gewoon

Ik kan hier helaas weinig mee, ondanks alle goede kritieken.

De productie ligt me totaal niet, ik vind het zelfs wat gladjes. Zoals Marty al zei, veel beats en het is soms inderdaad wat dance-achtig. Ik herken het in tegenstelling tot Marty alleen geen moment als Todd Rundgren. Todd is nog goed bij stem, al zingt hij hier vaak wat lager.

Nee, niet bepaald mijn ding, al krijgt hij van mij waardering voor het feit dat hij zichzelf niet herhaalt.

Future. Elf jaar geleden ook al helemaal in de electrotrance. Fraaie toepasselijke video.

Ik moet bekennen dat ik dit album veel minder heb gedraaid dan zijn oudere werk ( Solo en + Utopia)

Moeilijk album. Veel dance-beats en ik weet niet waar Todd hier heen wil met zijn 'boodschap'. Want aan engagement ontbreekt het hier niet. Aardige nummers: Stood Up, Wondering en Afterlife.
Grootste probleem van het hele album is de electronica. Overgedoseerd, te strak, te eenzijdig.
Omdat ik dit album niet begrijp, laat ik een stem achterwege. En dat is niet uit enthousiasme.

Mijn eerste van Todd Rundgren. Het moest er eens van komen, maar vraag niet hoe.

Ik kon mij deze titel niet direct herinneren. Toch is ie nauwelijks gekker dan bijvoorbeeld It Fit When I Was a Kid of There's Always Room on The Broom. Al was ie mij verder niet bekend, Todd Rundgren leek me geen onwaarschijnlijke artiest om eens een hommage aan te geven. Een soort Steve McQueen als het ware. Maar het was toch vooral de hilarische hoes, op-en-top Liars. En dat voor drie en een halve euro, niet te lang over nadenken.

Desalniettemin, zonnig plaatje, blijft niet echt hangen maar er blijft vandaag toch niets hangen. Gelukkig staat die cover van Flappie alleen maar op de cover.