Duke Ellington & Count Basie - First Time! The Count Meets the Duke (1962)

Op "First Time! The Count Meets the Duke" bundelen de pianisten Duke Ellington en Count Basie de krachten. Samen met hun beide orkesten laten ze een swingende vorm van jazz horen. De interactie tussen beide pianisten is smaakvol, maar ze bieden de muzikanten uit beide orkesten voldoende ruimte om te excelleren en te soleren. Door de vele muzikanten en instrumenten doet het geluid je denken aan een big band. Dit benadrukt het swingende karakter van "First Time! The Count Meets the Duke". Dit maakt dat deze plaat een opgewekte en frisse uitstraling heeft en dat leidt tot een uiterst prettige luisterbelevenis.

Het swingt allemaal lekker weg: deuren open en laat de zon maar binnenkomen. Hier kan een mens toch alleen maar vrolijk van worden?!

Een plaat die je gemakkelijk (zonder enige voorkennis van jazz) kunt beluisteren, zonder ook maar een spoortje van oppervlakkigheid te vertonen. Voor mij een fascinerend album dat twee grote namen samen laat horen: Duke Ellington komt dan uit de rechterspeaker en links hoor je Count Basie en zijn band. Het geluid van The Duke is meer verfijnd, en de band van Count Basie klinkt meer bluesy. Toch klinkt er geen tegenstelling door, maar is het geluid juist goed geïntegreerd. Prachtig album, waar ik altijd naar kan luisteren.

Wat te kiezen: de Duke of de Count?

Laatst kwam die vraag even ter sprake in mijn online jazzgitaar-groep. Ellington is verfijnder als het gaat om composities en harmonieën. Muzikanten die uit zijn band stapten, kwamen vaak weer terug, omdat ze zeiden dat ze nergens anders zo goed klonken als bij Duke.

Aan de andere kant heb je Count Basie: meer “van dik hout zaagt men planken” — vette swing waar het leven vanaf spat. En dan die piano! Basie met zijn gedoseerde chops, trefzeker: een paar akkoorden, een losse noot, een rust op precies het juiste moment; gedistilleerde swing.

Hij en zijn band vormden een warm bad waarin zangers als Sinatra en Fitzgerald konden swingen alsof hun leven ervan afhing. En dan hebben we natuurlijk nog zijn legendarische cameo in Blazing Saddles.

Maar goed, kiezen is helemaal niet nodig. Gewoon gaan voor deze Battle of the Bands:

Duke Ellington & Count Basie – First Time! The Count Meets the Duke (1962)

Twee orkesten, twee leiders, twee piano’s. In de stereo-opname staat Basie links en Ellington rechts. De solisten dagen elkaar als het ware over en weer uit, terwijl de twee piano’s elkaar voortdurend aanvullen.

Ellington met zijn harmonische verfijning en compositorische rijkdom tegenover Basie met zijn stabs, eenvoud en dat fenomenale gevoel voor timing. Een battle waarin twee muzikale grootheden elkaar respecteren én uitdagen.

Wow. Koptelefoon op, volume omhoog en voluit genieten!