The Incredible String Band - Be Glad for the Song Has No Ending (1970)

Dit is met afstand het slechtste album dat ik bezit. Destijds aangeschaft en later opgelucht ingeleverd bij een tweede handszaak alwaar ik hem onlangs op cd weer tegenkwam. Ik kon de verleiding niet weerstaan maar nu om muziekhistorische redenen. Er bestaat m.i. geen betere plaat dan deze waarop het hippiedom zo treffend amateuristisch wordt los gezongen van de werkelijkheid. Toen serieus en zonder relativering maar nu vooral lachwekkend en irritant. De eerste vijf songs kun je overslaan. Dat zijn studiokliekjes van weleer. Het gaat om de afsluiter waar inderdaad maar geen eind aan lijkt te komen. Het is de soundtrack van een korte film met dezelfde titel. Een curieus en treffend tijdsdocument. Kijk, luister en huiver.

Be Glad For The Song Has No Ending (1970) - YouTube

Grotendeels met je eens. De eerste vijf songs zijn niet erg beluisterenswaardig, en de instrumentale soundtrack kan me ook maar bij vlagen boeien, maar daar ontbreken gelukkig de hier en daar irritante vocalen. Tot een uur geleden kende ik alleen het eerste ISB-album, dat ik een paar jaar geleden tamelijk vaak heb beluisterd - en tot gote tevredenheid. Maar de eenvoud en weemoedige stemming van dat debuut mis ik op dit album. Zag overigens dat Allmusic het toch nog 3* waard vindt, en ook Rate Your Music geeft een ruime voldoende. Dus misschien ligt het toch ook een beetje aan ons?
Heb me overigens voorgenomen om het tweede, derde en vierde album van de ISB volgend jaar ook eens te beluisteren.

Het ligt zeker aan mij. Ik was in de hippiejaren een polderrocker pur sang en had een broertje dood aan de 'psychedelische onzin' van ISB. Dit album heb ik ooit gekocht om indruk te maken op een lieftallig naar patchouli geurend meiske uit mijn dorp. Wat me nu vooral opvalt zijn de wankele vocalen, naïeve teksten en gebrekkige beheersing van de instrumenten. Maar wat wil je: the sky was the limit...toen.

Ik ben wat minder negatief over dit album van Incredible String Band. Als je iets van deze groep beluistert weet je vooraf dat je wat vreemds te horen krijgt, zeker geen zuivere zang en zo nu en dat vreemde uitstapjes, geluidjes en instrumenten. Het eerste nummer wat ik ooit hoorde van deze groep was Job's tears van het album Wee Tam. Ik wist niet wat ik hoorde en heb eerst gekeken of het vinyl niet krom was of niet goed op de platenspeler lag. Dus intussen wel wat gewend en blijf het verrassend vinden. Robin Williamson en Mike Heron spelen hier weer een plaat vol, samen met hun vriendinnen. Het was trouwens de eerste na wisseling van label, van Elektra naar Island en de laatste die door Joe Boyd werd geproduceerd. Het album is wel wat rommelig. Drie nummers hoorden bij de film met dezelfde naam als deze plaat, waaronder kant 2, zo'n 26 minuten lang. En dat is best wel een zit, terwijl je luistert naar een soort soundtrack. Maar ook hier zitten soms best mooie stukken tussen. Kant 1 is redelijk goed te pruimen, herkenbaar Incredible String Band. Als je kijkt naar 1968/1969/1970 is hun productiviteit wel bewonderenswaardig, drie platen per jaar of het niets is. Waarschijnlijk waren ze ook niet echt kritisch op wat ze uitbrachten, maar dat maakt het ook weer onbevangen. De vermenging van keltische folk muziek met maffe psychedelica en oosterse invloeden blijft uniek. Niet voor niets stonden ze op Woodstock.
Dit is zeker niet hun beste album, maar ook niet verkeerd. De groep is wel inspiratiebron geweest voor de neo- en freakfolk beweging. Verder is het toch wel leuk te vermelden dat een aantal latere solo albums van Robin Williamson uitgegeven zijn door het prestigeuze ECM label. Dus zeker niet verkeerd.