John Frusciante - PBX Funicular Intaglio Zone (2012)

Nog drie maanden wachten, pffff. Gelukkig komt er volgende maand wel alvast een EP uit.
Frusciante heeft de term progressive synth pop meegegeven aan zijn muziek, alhoewel dat meer de aanpak dan de muziek zelf beschrijft. Nou ik ben benieuwd.

Iets langer zelfs. Het ziet er naar uit dat zijn nieuwe album hier op 22 september wordt uitgebracht. De Japanners hebben geluk, want daar zal het album op 12 september in de winkels liggen, en voor zover bekend, zullen zij de 2 bonustracks krijgen (voor de "reguliere" release staat een tracklist van 9 nummers gepland). De EP zou volgens Frusciante trouwens anders klinken dan 't werk op dit album.

Je kunt hier alle snippets luisteren, het klinkt inderdaad anders dan we gewend zijn. Ik vind het veelbelovend klinken.

Letur-Lefr: John Frusciante: Amazon.de: MP3-Downloads

Wat een afgrijselijke cover.

Hij kan inderdaad beter gitaar spelen dan schilderen.

Via zijn website is de bonustrack Walls and Doors inmiddels gratis te downloaden.

Walls en doors vind ik maar rommel hoor

Hey John, 1990 belde! Ze willen hun synthesizers en electronische beats terug!!!

Walls and Doors is een ontzettend pover en rommelig nummer, waarin John een scala aan slechte dancebeats en synthesizers door elkander husselt, in de hoop dat er iets luisterbaars uitkomt.

Schoenmaker, blijf bij je leest.

Het gehele album staat op Spotify. Ik heb een paar nummers los beluisterd, maar ik weet nog niet wat ik er van moet denken. Ik hoor vooral wat synth bliepjes en blikkerige drumbeats. Frusciante is naar mijn idee vooral bezig met zoveel mogelijk genres in de blender te gooien en dan maar zien wat er uit komt.

na de 1e x luisteren zet ik 'm op 3,5*
vooral Hear Say en Walls & Door zijn op het eerste gehoor geen fijne nummers,
vanaf het einde van Bike t/m Sum zijn ze w.m.b. gewoon lekker
uitschieters voor mij, na deze 1e ronde: Ratiug en Guitar

Brillant !!

Aphex Twin vs Captain Beefheart vs Venetian Snares, dus electronisch en niet altijd mooi, maar zeker geslaagd. Ook knap hoe je door alle drukte en breakbeats toch de Frusciantesound kan blijven herkennen. Bij het luisteren is een beetje vrijdenken natuurlijk wel een vereiste.

Net zoals met z'n EP was het nogal wennen aan de stijl van deze nieuwe plaat. Hoewel ie me niet meteen kon boeien, waren er wel een paar momenten die ik kon appreciëren en mij geboeid lieten om de CD vaker te draaien. Met het vaker luisteren, begonnen meer & meer dingen mij op te vallen.......en nu, nu luister ik minstens 2x/dag naar die plaat. Om maar een vb. te geven, de eerste keer dat ik Walls & Doors luisterde vond ik 'm verschrikkelijk, maar binnen het geheel van de plaat vind ik 'm opeens geweldig (ook als los liedje overigens.. echt een van m'n favorieten geworden). Mijn favo's zijn voorlopig Hear Say, Mistakes (begin klinkt als een 8-bit spel van de jaren '90) en vooral Uprane

Toch maf hoe de fans het amateuristisch elektronische gepruts van de heer Frusciante weten om te buigen naar - ik citeer - 'een briljant creatieve uitspatting uit het brein van de ex-Red Hot Chili Pepper'. Het doet mij in ieder geval afvragen of diezelfde fans ooit wel eens een dance album hebben opgezet, of dat ze uberhaupt wel naar andere muziek luisteren dan wat Frusciante hen voorschotelt.

De niet luisterbaarheid van het album is juist datgene wat het erg interessant maakt. Je wordt continu op het verkeerde been gezet en verrast. Misschien het album iets meer openminded benaderen?

Persoonlijk ben ik pas naar John Frusciante sinds hij op de elektronische tour is gegaan met zijn laatste EP. Wat juist heel tof is dat die rauwe niet zo mooie ouderwetse synthesizer en elektronische geluiden gecontrasteerd worden met zijn mooie melodieën. Hetzelfde doet Frusciante continu met zijn eigen stem. Er zitten zoveel verschillende muzikale invloeden in het album waardoor het genre aanduidingen, maar ook tijd overstijgt.
Positieve disoriëntatie is voorlopig gevoel waarmee ik achterblijf. Meerdere luisterbeurten zijn zeker nog nodig om tot een echt oordeel te komen. Een tof project is het sowieso!

bagger. Ik ben frusciante-peppers fan. Lees gitaarsolos.
Open mind amahoela...
Als je peppers en gitaarwerk j frusciante goed vindt,is ernstig af te raden hier na te luisteren.
The empyrean of het eerdere werk is dan een veel beter alternatief.

...

Help?! Wie moet ik nu geloven???

Ga luisteren en post je mening, ben benieuwd.

Is het gebrek aan gitaarsolos de enige reden dat je het zo bagger vindt? Kan ik me haast niet voorstellen. Zo is het iig en zeer matige manier van muziek beoordelen en idd het tegenovergestelde van openstaan.Trek je de chaos niet, vind je de geluien niet mooi, te wenig samenhang?

Ik ben zelf volledig in de ban van dit album, werkelijk geniaal. Reacties overal zijn extreem uiteenlopend, wat het alleen maar interessanter maakt wat mensen hier wel en niet leuk/mooi aan vinden.

Ik ken geen ander album wat hier ook maar een beetgje op lijkt. Het enige vergelijkbare wat betreft chaos, experiment en genre overstijgend, hoewel totaal anders qua sfeer en geluid, is 5 december van Kashiwa Daisuke: Kashiwa Daisuke - 5 Dec (2009).

Het luisteren van PBX is iig een volledig nieuwe ervaring die ik iedereen sterk kan aanraden, welke muziek smaak je ook hebt!

Ja?! Wat moet ik ervan zeggen? Apart. Experimenteel, beetje chaotisch. Het lijkt wel of er meerdere songs door elkaar heen lopen. Eigenlijk heb ik die tijd al gehad. Maar ik hoor toch nummers van leuk... Sam bijvoorbeeld.

Het raakt me totaal niet. Het irriteert me. Waar dat aan ligt? Lastig om hetgeen wat je raakt (of juist niet) in woorden op te schrijven. Emoties he? Gitaarsolos raken me vaak, maar dat is smaak.
Weinig samenhang, ritmisch vaak chaotisch, daardoor weinig structuur in te krijgen. Stem irriteert me, veel meer dan op eerdere albums.


De gitaar: wat een mooie uitvinding! Wat kan JF daar prachtig op spelen. Maar niet op dit album (althans met een gitaarsound). In plaats daarvan geluidjes zoals in invaders, en test drive uit eind jaren 80, waar je helemaal gek van werd, en ook wordt, zo blijkt.

'je wordt continu op het verkeerde been gezet'.
Dat kan ik ook hoor, dat is helemaal niet zo moeilijk.

ik wil toch ook even reageren op de kritieken hier. Allereerst, de man met de gitaarsolo's. Frusciante heeft na "the Empyrean" gezegd dat zijn volgende plaat VOLLEDIG anders ging zijn en ons al twee jaar voorbereid op een meer electro-synthachtige plaat. Wat we dus zeker NIET moesten verwachten, is rock of geweldige gitaarsolo's zoals bij "inside of emptiness". Als je dan teleurgesteld bent, bij het gebrek aan... wie is er dan fan?
Ten tweede, het kan goed zijn dat er andere groepen betere muziek maken in datzelfde genre. Maar als je er nooit van gehoord hebt, kan je ook niet (onterecht) vergelijken.

Is de plaat van wereldklasse? Neen, natuurlijk niet. Is het waardeloos? MIJN mening, allesbehalve! De "chaos" is functioneel, als je goed luistert dan merk je dat elk geluid om een reden daar en op dat moment geplaatst is. Ik vind het overigens zelfs moedig van hem om een hele andere richting uit te gaan. elke CD die hij heeft uitgebracht is verfrissend en anders genoeg, waardoor elke CD een hele ontdekkingstocht wordt. Andere artiesten die ook goed zijn, brengen vaak meer van hetzelfde, waardoor je na de tweede en derde CD een gevoel krijgt "been there done that". Dat zal je met hem nooit hebben.

Wat een rare manier van redeneren. Ik vergelijk dit album met het eerdere werk inderdaad. Wat is daar mis mee? Omdat JF heeft aangekondigd het compleet anders te doen, mag ik dat niet meer doen?
Ondanks deze aankondiging was ik nog wel nieuwsgierig: ik ben fan van het gitaarwerk van JF, ik was benieuwd wat er van zijn genialiteit in zijn gitaarwerk over blijft, wanneer hij het compleet anders gaat doen. Mijn conclusie is: niets, dan blijft er bagger over. Maar dat is mijn mening. Ik ga het ook niet vergelijken met ander werk in dit genre, dat is voor mij onbekend, met een reden, zo blijkt.

Dus om antwoord te geven op de twee vragen/opmerkingen in het vorige bericht:
Ik ben fan van het gitaarwerk, niet van de persoon JF. De vraag 'wie is er dan fan' heeft gezien de context betrekking op de persoon, hetgeen ik een rare misschien puberale manier van muziek beoordelen vind.
Over het vergelijken: ik vergelijk het met eerder werk van JF, niet met ander werk in het genre. Het is mij goed recht dat op deze manier te doen.

frankholst, dat van vergelijken was een reactie op iemand anders
snap verder niet wat je bedoelt met "Ik ben fan van het gitaarwerk, niet van de persoon JF", ik ken de man zelf ook niet, dus waarom zou ik fan zijn van de persoon. Het enige wat ik zeg is dat ik het moedig van hem vindt, maar daarna zeg ik overduidelijk dat IK (let op het woordje ik) vind dat ELKE cd verfrissend en anders genoeg is en een heuse ontdekkingstocht is.

Om hierbij de lijn te trekken met deze cd, on-topic te blijven en niet te veel te ontsporen in discussies waarbij ieder een mening heeft: voor mij is deze CD ook een ontdekkingstocht. Elke keer ik de CD beluister, hoor ik nieuwe geluiden, nieuwe details, net zoals ik toendertijd met the empyrean bv ook heb gehad. voor mij (dus persoonlijk) maakt dit de cd enorm interessant. Buiten het feit dan uiteraard, dat ik de liedjes melodisch genoeg vind om van te genieten

Hij experimenteert in dit album, dat zie je wel.

Er waren toentertijd, toen hij de Peppers verliet, torenhoge verwachtingen over zijn solo carrière.
Helaas zijn die verwachtingen na twee middelmatige en redelijk onopvallende solo platen niet uitgekomen.
De muziek is best goed maar weinig spannend en soms wat saai, helaas. En zijn stem gaat na een aantal nummers toch wel vervelen.
Misschien kan hij beter weer terug naar de Peppers, die op hun beurt zonder Frusciante een paar kwaliteiten minder zijn.

Het is natuurlijk een volkomen ontspoorde zolderkamerfreakshow van een ouwe gitaarneuzelaar. Maar ik vind het goed te pruimen. Slicke fanboy die ik ben. Ha!