Anita Baker - The Songstress (1983)

Mijn CD is een latere uitgave op het Elektra-label, met een heel andere hoes. Van de week weer eens gedraaid en ik kan me voorstellen dat dit debuutalbum - howel het destijds op een piepklein onafhankelijk label werd uitgebracht - een kleine sensatie veroorzaakte. Anita Baker laat zich op dit album gelden als een echte klassieke soul-diva, die vocaal ijzersterk voor de dag komt. Haar ad-libs doen niet gemaakt aan en blijven aan de goede kant van de streep.

In Amerika duiden ze dit radio-genre aan als 'Quiet storm', en dat is precies wat je krijgt: een mix van soul, jazz en gospel. De nummers zijn overwegend aan de trage kant, maar dat helpt om over het gehele album een eenduidige sfeer neer te zetten. Die wordt eigenlijk alleen onderbroken door door de rechttoe-rechtaan discofunk van Squeeze me, en dat is dan ook het enige nummer dat bij vaker beluisteren een beetje repetitief en vervelend wordt. Veel songs hebben een sterke melodie, die Anita in staat stellen te 'soaren'. Ook de instrumentatie en productie zijn 'af'.

Vooral dat laatste is opvallend, want dit album verscheen in 1983, een overgangsperiode in de soul- en funkmuziek. Klankmatig werd die muziek destijds gedomineerd door funk met onnatuurlijk hard ingemixte drums en veel keyboards en synthesizers. In dat muzikale landschap was deze plaat in 1983 een openbaring: een mooie ruimtelijke productie, waarin je een echte band hoort spelen. Jazzy invloeden ontbreken niet, waardoor dit album ook bij beluistering in 2023 aangenaam en tijdloos klinkt.

Wat mij betreft een klassieker in het 'Quiet storm'-genre. De opvolger Rapture was nóg beter, en met uitzondering van het erg jazzy album Compositions verschoof de muziek van Anita Baker langzamerhand naar een meer traditioneel geluid, waardoor ze minder opviel en uiteindelijk uit de gratie raakte.

Het schijnt trouwens dat de Elektra CD-versie een lichte remix heeft ondergaan ten opzichte van de originele uitgave uit 1983. Dit lees ik op Discogs:

Elektra Records obtained the rights to the album at the height of Baker’s reinvigorated career, resulting in its 1991 reissue with new artwork and minimal remixing. The 1991 reissue omitted notable orchestral parts during the instrumental break of "No More Tears" that was on the 1983 original vinyl and CD pressings. Very subtle differences between the original mix and remix of that song, too.

Ik heb alleen de Elektra-CD en kan de verschillen dus niet beoordelen. Hoe dan ook, de geluidskwaliteit van dit album is fenomenaal.