J.J. Cale - Guitar Man (1996)

Niet Cale's allerbeste. Dat komt m.i door de toevoeging van een orkest hier en daar. Daar waar ze achterwege is gelaten klinken de nummers gelijk een stuk beter, zoals If I had a Rocket bijvoorbeeld. Lekkere gitaarsolo ook zonder dat het 'gepiel' wordt, iets waar Cale's collega's zich nog wel eens aan willen bezondigen.
Grappig om de traditional Old Blue te horen, ooit in lang verleden nog eens door The Byrds gespeeld.
Lekkere ongecompliceerde muziek (al blijft het knap om het zo te laten klinken, dat dan weer wel) dat is waar Cale een patent op lijkt te hebben, en dat bevalt mij prima.

Weer CD om zalig achterover te genieten.

Je schrikt je aanvankelijk rot bij dit album.

'Death in the Wilderness' is het slechtste dat Cale ooit op plaat heeft gezet, en een amateur kan nog een betere mix leveren dan hier is gebeurd. Die drums zijn te nadrukkelijk aanwezig, en veel te ver naar voren gemixt. Waar zat hij met z'n hoofd toen hij dit opnam?

Vanaf het tweede nummer kun je weer met een gerust hart verder luisteren. Dit album is weer typisch laidback Cale, zij het met een iets moderner geluid. Heerlijke zwoegende nummers afgewisseld met sterke up-tempo nummers zoals 'Low Down' (dat Eric Clapton graag covert). Had Cale 'Low Down' voor 1976 opgenomen dan stond het nu in het rijtje 'After Midnight', 'Cocaine' en 'Call Me the Breeze'.

Op 'This Town' verandert het geluid van modern in gelikt, en de afschuwelijkse synths helpen het nummer om zeep. Op 'Guitar Man' gebeurd hetzelfde, en zijn de drums er nu ook schuldig aan.

Daarna gaat het wel weer, al gaan de drums op 'Doctor Told Me' ook veel te ver.

Uitstekend songmateriaal, maar de uitwerking is helaas niet altijd even goed. Had Cale dit album soberder gebracht (zowel de muziek als de productie) dan was het album veel beter geweest. Tja, Cale speelt graag met de nieuwste snufjes, en in al z'n enthousiasme is hij vergeten om kritisch te luisteren naar zijn eigen werk.

Low Down heerlijk nummer!

Elk album van de brave man lijkt op het ander. Kwalitatief lopen ze ook erg gelijk. Het debuut steekt er bovenuit, de rest is vergelijkbaar van niveau, 'Number 10' is het zwakke schakeltje. De kritiek hierboven over 'Death in the Wilderness' en 'Guitar Man' deel ik niet. Ik vind het juist goed dat er wat meer tempo in die nummers zit, waardoor de rustige nummers meer in de verf staan.
Ik kan best wel genieten van Cale, maar Knopfler en Clapton verkies ik toch wel meer. Bij Cale mis ik uitschieters zoals 'Tunnel of Love', 'Private Investigations', 'Brothers in Arms', 'Layla' en 'Let It Rain', om er maar een paar te noemen. Cale bezorgt me maar zelden kippenvel en de solo's mis ik ook.
Desondanks beschouw ik hem als een mooie aanvulling in de collectie.
O ja, 3 sterren