Agalloch - Faustian Echoes (2012)

Een nummer van twintig minuten. Lekker tot heerlijk tussendoortje gaat dit worden!

Mijn verwachtingen zijn hooggespannen. Agalloch's laatste CD was (naar mijn mening, die zeker niet door eenieder gedeeld wordt) bijzonder sterk.

Faustian Echoes

En de mannen van Agalloch hebben dit 20 minuten durende werkje inmiddels online gezet om te streamen. Ik ben erg benieuwd, Marrow Of The Spirit vond ik goed maar ik miste toch iets. Ik moet nog eens in het oude werk duiken want dat heb ik nog niet gedaan.

De laatste had iets kils over zich...wat ik erg goed vind! Dit nummer klinkt veel warmer...niet slecht...maar gewoontjes! Dit is wel mijn eerste indruk...moet hem nog een paar rondjes laten draaien!

Dan zal dit denk ik meer iets voor mij zijn, ik hou meer van een warmer geluid. Dadelijk maar eens beluisteren.

Een flinke zit, dit Faustian Echoes. De band komt op dit nummer iets harder uit de hoek maar niet per sé warmer dan Marrow Of The Spirit. John Haughm klinkt hier ook een stuk krachtiger, de zang is in dat opzicht vooruit gegaan. De drums zijn nog steeds erg chaotisch, vooral de blastbeats zijn erg rommelig. Het nummer zelf heeft een stuk meer luisterbeurten nodig want er gebeurt veel.

Heb hem inmiddels een aantal keer beluisterd en dit lijkt zo'n beetje het hardste werk dat de band tot op heden voortgebracht heeft. John Haughm's vocalen komen inderdaad goed uit de verf. Verder moet ik hem ook nog wat vaker beluisteren om een goede mening te vormen over dit werkje. dit word dus vervolgd.

Best straffe toebak weer, dat nieuwe nummer. John Haughm's zang straalt veel kracht uit, de chaos in het drummen zint me net wel. Het gitaarwerk is natuurlijk weer van het bekende, hoge niveau, en de ideeën zijn creatief en fris. Agalloch is nog lang niet uitgespeeld, zo blijkt.

Ik vind het eigenlijk maar een saai plaatje, het wordt nergens echt spannend.

Daar ben ik het mee eens. de laatste 6 minuten vind ik nog gaan, de rest valt me vies tegen.

Ik ben niet zo bekend met Agalloch (heeft me nog nooit echt kunnen boeien), maar dit vind ik wel erg goed! Dit smaakt naar meer.

Ik vind het per luisterbeurt net beter worden. De sfeer is erg intens, de vocalen van Haughm smeriger dan op 'Marrow of the Spirit', en het concept interessant, Goethe's Faust. Agalloch musiceert in ieder geval nog steeds op een torenhoog niveau.

Dit is toch weer een fantastisch plaatje! Het gitaarspel klinkt geweldig, de drums klinken aardig en John Haughm laat zich van zijn meest rauwe kant zien. Daarnaast vind ik het onderwerp en het concept van de plaat erg goed gekozen! Deze plaat blijft maar groeien naarmate ik hem vaker beluister.

Faustian Echoes is een flinke kluif. Het is het langste nummer wat de band ooit heeft geschreven.

Het intro zorgt er in ieder geval voor dat de sfeer gelijk goed neergezet wordt, een stuk uit de film Faust. Daarna komen de drums erin en dat is nog steeds een punt van kritiek voor mij. De blastbeats zijn zo rommelig gespeeld dat de sfeer er door verpest wordt. Want John Haughm klinkt hier echt geweldig, grimmiger dan op Marrow Of The Spirit.

Het eerste gedeelte is erg sterk maar bij het tweede gedeelte begin ik mijn aandacht te verliezen. Faustian Echoes heeft net te weinig om mij 22 minuten te boeien. Zeker niet slecht maar ook niet opzienbarend. Het eerste materiaal van Agalloch wat mij echt overtuigd moet ik nog horen. 3,5 ster.

Sterk nummer van Agalloch.
Geweldig onderwerp, sterke samples uit Faust, en de structuur van de song is weer erg goed.
De sfeer die hier wordt neergeezet is ook erg sterk gedaan. Ruime 4*.

Laat ik hier dan ook maar eens iets plaatsen. Niet het beste werk van Agalloch, maar ze bewijzen maar weer eens een kwaliteitsband te zijn. Sfeervol nummer, afwisselend, met mooie instrumentale passages en juist rauwe, harde stukken. Het gebruikelijke recept dus, al kan ik de rest volgen als ze zeggen dat dit misschien het hardste werk van Agalloch tot nu toe is. Opvallend pluspunt: waar ik nooit fan ben geweest van de vocalen die bij Agalloch horen kan ik ze hier juist erg waarderen. Dat belooft dus misschien wat voor de toekomst!

Klinkt instrumentaal zeer sterk eigenlijk, maar de vocals vind ik verschrikkelijk. Niet aan mij besteed, vrees ik.

Ik ben eigenlijk steeds meer te spreken over deze EP. Deze stijl staat Agalloch goed. De vocalen zijn echt veel beter dan ze waren en het wat stevigere werk dat ze afleveren bevalt me ook. Als ze een volwaardig album maken in deze stijl met de kwaliteit van Ashes Against the Grain en melodieën van dat niveau zou dat potentieel de beste van Agalloch kunnen zijn. Maar goed, dat is misschien gedroom

Zal ik jullie eens iets gaan vertellen? Ik ga dit een halfje omhoog doen. Dit is gewoon beter dan The Mantle. Lekker puh. Wat ben ik nu benieuwd naar het volgende album! Die gaat dus gegarandeerd tegenvallen

In het begin vond ik dat maar een saaie EP, maar dit is zo'n plaat die pas na +- 6 luisterbeurten echt begint open te bloeien. De vocals zijn sterker dan op bijvoorbeeld The Mantle, de samples passen er mooi in en instrumentaal is dit bij momenten echt prachtig, ook de harde stukken.

Gaaf idee om een nummer van meer dan 20 minuten te maken over de Faust-legende, maar helaas valt te uitwerking een beetje tegen. Het nummer mist gewoon spannende hooks en memorabele momenten, daardoor is het altijd weer afgelopen zonder dat ik me goed kan herinneren wat ik de afgelopen 20 minuten nou precies gehoord heb. Leuk voor de achtergrond, maar Agalloch kan echt beter.