Manowar - The Lord of Steel (2012)

Favoriete tracks heb ik maar niet eens geselecteerd want die zijn er eigelijk niet.
Wat valt dit album tegen zeg.
Vreemd?
Nee dat niet, Manowar was al wat langer op de terugweg...

de stem van Eric Adams is al een tijdje merkbaar aan het minderen, maar dat wil niet zeggen dat je er niks moois meer mee kunt, maar daar horen we op dit album maar weinig van.
Hij lijkt steeds meer op een grommende wolf zonder adem, jammer.
Maar het is niet zozeer of alleen maar Eric, maar eigelijk het hele album dat gewoon niet echt aanslaat.

De nummers hebben bija geen van allen echt meer pit of iets dat je als luisteraar nog boeit.
En metal zou ik het eigelijk ook niet meer willen noemen...
Mischien rock..?

En moeten we het met dit album nu weer 4 jaar doen?

Beste Manowar plaat sinds The Triumph Of Steel.
Geen bombastisch orkest geweld meer, maar gewoon classic Heavy Metal zoals het hoort!

Manowar is terug naar de "straight in your face" sound die je hoorde op 'Louder Than Hell' uit 1996.

Wat opvalt is dat er invloeden te horen zijn van Thrash en Doom Metal
dat te horen is in nummers als The Lord Of Steel, Black List, Expendable en Annihilation.
Het beste voorbeeld daarvan is Black List wat zo door Tony Iommi geschreven had kunnen zijn

Pakkende en hangende meezingers ala Warriors Of The World zijn ook weer aanwezig in de vorm van Manowarriors, Touch The Sky en Hail, Kill And Die.

Hoogtepunt is Righteous Glory een prachtige Power Ballad waar Eric Adams weer laat horen dat hij nog steeds bij de top hoort van beste Metal zangers!

Nee ze zijn niet terug naar het niveau van de eerste 4 platen, dat zal naar alle waarschijnlijkheid ook niet meer gebeuren. De heren zijn al dik in de 50 dus de jaren gaan ook tellen.

Weet je wat het is, Manowar is een band waar je echt van moet houden of gewoon compleet k*t vind, een middenweg is er niet.
Je moet het hele "True Metal" gebeuren met een korreltje zout nemen.

Naar mijn mening toch een zeer geslaagde release.
Hoe meer ik naar dit album luister hoe beter het wordt!

ik weet niet wat jij rock vind maar dit is "TRUE METAL"!!

ALL HAIL MANOWAR!!!:P

Is dit nou het grote Manowar?

Slechte zang, een erg brakke productie en middelmatige gitaarpartijen... Het was allemaal niet zo erg geweest als de songs goed waren. Maar helaas. Er staat geen enkele goede, laat staan uitstekende song op dit gedrocht van een album.

Tijd voor pensioen.

Ja, dit is het grote Manowar! Ik begrijp de negatieve recensies niet erg. Oke, ik ben het er wel mee eens dat Eric Adams voor zijn doen erg laag zingt, maar zeggen dat dit slechte nummers zijn?/ Kom op zeg! Born in a grave is een geweldige stamper met weer eens wat andere tekst dan we gewoon zijn bij Manowar. het titelnummer is gewoon een heerlijke hakker en Blacklisted is superheavy en kan inderdaad de vergelijking met Black Sabbath doorstaan. Expendable heeft een geweldige riff en dendert heerlijk door. En Righteous Glory..... dat is nou precies wat ik zo ontzettend gaaf vind aan deze band. Episch met wederom een prachtige Vikingen tekst..
Menig band uit de jaren tachtig zou mogen willen dat ze er nog zo toe doen!

Manowar's nieuwste is altijd leuk om te beluisteren. Nu heb ik ze de laatste jaren niet zo intensief meer gevolgd. De randverschijnselen overschaduwen al erg lang de muziek bij Manowar. De vorige CD herinner me als veel te lang met erg veel overbodige vetrandjes om de nummers. Die zijn er nu niet, maar wat er over blijft klinkt nou niet bijster boeiend. De sound is nogal kaal en het effect op de bas stoort enorm.

Qua songs is het erg voorspelbaar en heb je het na één, twee keer wel gehoord. El Gringo blijft me wel bij, maar erg veel songs zijn echte grijze muizen in het repertoire van Manowar. Deze CD is één grote herhalingoefening, zowel qua muziek als qua lyrics. Het blijft typich Manowar, maar hun beste jaren liggen al weer erg lang achter ons.

Tja. Ik vind hem stiekem toch wel weer aardig. Ik blijf ondanks het brallerige imago en het vaak banale gedrag van die oetlul Demaio toch nog steeds een zwak hebben voor Manowar. Dat het uiteindelijk weer een herhalingsoefening is en bol staat van de cliche's dat neem dan maar voor lief - en tenslotte is dat al pakweg 20-25 jaar het geval. Zo relevant als in hun gouden jaren '80 periode zullen ze nooit meer worden. Dat is dan ook geen punt van kritiek en al jaren geweten.

Wat meteen in het oor springt is dat de cd versie (zoals beloofd) toch wel een stuk beter klinkt dan de oorspronkelijke digitale 'hammer' editie van een paar maand terug. Het klinkt allemaal net iets organischer - iets 'echter' dan voorheen en ook het irritante geronk van de bas is lichtjes teruggeschroefd. Voor het extra nummer, 'The Kingdom of Steel' hoef je het echter niet te doen - dat is vrij matig. Wat verder opvalt is dat Eric Adams behoorlijk minder gilt en hoog zingt dan voorheen, maar goed - de man is ook alweer 58, en klinkt desondanks nog altijd erg goed - ook in de diepere tonen en grommen dus.

De nummers op zich vind ik nog niet eens zo slecht - het titelnummer is een aardig up-tempo werkje, Manowarriors is best catchy (maar verdient ook wel meteen de prijs voor de meest banale lyrics van de cd) en Righteous Glory is een typische Manowar semi-ballad en met het navolgende Touch the Sky wat mij betreft het prijsnummer van het album. Ook het wat snellere Expendable en El Gringo kunnen er vlot mee door en dan heb ik toch alweer zowat de helft van de songs opgenoemd.

Dus wereldschokkend en/of enigzins relevant? Nee. Banaal en cliche? Ja. Maar toch ook wel weer ergens erg leuk. Net als Gods of War tussen de 3,5 en 4 in met het voordeel van de twijfel.

Er staan een paar vette nummers op, alleen het eerste nummer Lord of steel vreemde zang
maar ik heb Eric Adams dit laatst live horen zingen het was gewoon geweldig Manowar is ook eigenlijk meer een live Band ook die live cd's zijn ruiger en leuker...
Negatief praten over Manowar waarom ? ze doen dit al meer dan 30 jaar...

Vindt het een heerlijke plaat, vooral in de auto.

Het is in alle opzichten duidelijk dat Manowar beter met pensioen kan gaan. Na twee dramatische pogingen om klassiekers opnieuw op te nemen, was dat al helemaal duidelijk, maar na een draak van een album als The Lord Of Steel valt het ook gewoon niet meer te ontkennen. Nooit klonk Manowar zo ongeïnspireerd, zo verveeld als hier. Eric Adams is langzaamaan wel klaar met zingen. Karl Logan is een verschrikkelijk fantasieloze gitarist. Met name het riffwerk is om te janken. Joey DeMaio laat hier misschien wel het lelijkste basgeluid ooit horen. De teksten zijn afschuwelijk. De hele luisterervaring is uitermate pijnlijk. Een band die ooit vreselijk goed was, maar hier op de proppen komt met een album die van een onbekende band simpelweg genegeerd zou worden. Echt heel suffe heavy metal dit.

Eindstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Warriors Of The World
7. Gods Of War
8. Louder Than Hell
9. Fighting The World
10. Triumph Of Steel
11. The Lord Of Steel

Wat een walgelijk slechte manier om een ooit mooie loopbaan af te sluiten. Dat de band nog twee verschrikkelijk overbodige remakes van twee klassieke albums heeft opgenomen is tot daar aan toe, maar nu ook bekend is dat men het bijltje er echt bij neergooit, vraag ik me toch echt af of de band zelf ook doorhad dat het nergens meer naartoe zal gaan.

Allereerst: die mix. De bas is een verschrikkelijke zompige zoom en de drums klinken wederom alsof ze uit een machine komen. Adams laat weinig bijzonders meer horen, waardoor het eigenlijk alleen opvalt dat de gitaren aardig klinken. Na Gods Of War klinkt The Lord Of Steel dan weer wel beduidend meer down to earth, het is er gewoon niet beter op geworden. Als Righteous Glory me doet beseffen dat zelfs het beste nummer van het album op zijn best middelmatig is, kan ik dan ook niets anders dan besluiten dat de band gewoon terecht ophoudt. Op gelukstreffer Warriors Of The World na, is er dus eigenlijk na het vertrek van Ross The Boss niets goeds meer geproduceerd en dat is heel pijnlijk voor een band die met Into Glory Ride een van de beste epic metalalbums ooit heeft uitgebracht.

Dan zie ik nog positieve opmerkingen over Black List hier voorbijkomen: Black List is een van de slechtste Manowar-songs ooit uitgepoept. Vergelijk dit vooral ook niet met het werk van Iommi, Iommi is als hij dood is nog in staat een meer geïnspireerd lied neer te zetten dan deze meuk. Annihilation is overigens ook walgelijk slecht en de opsomming van songtitels die Hail Kill And Die inluidt maakt me ook alleen maar boos. Op vorige albums met matige scores kon ik altijd nog wel iets vinden dat me beviel, maar hier wil ik niets anders dan dat het album en de band gewoon ophouden. Het meest deprimerende einde van een marathon dat ik tot nu toe heb ervaren.

Eindstand:
1. Into Glory Ride 5*
2. Sign Of The Hammer 4.5*
3. Kings Of Metal 4*
4. Hail To England 4*
5. Warriors Of The World 4*
6. Battle Hymns 3.5*
7. Fighting The World 2.5*
8. The Triumph Of Steel 2.5*
9. Gods Of War 2.5*
10. Louder Than Hell 2*
11. The Lord Of Steel 1*
Gemiddelde: 3,23*