Nachtmystium - Silencing Machine (2012)

Nieuw nummer te beluisteren.

NACHTMYSTIUM - Borrowed Hope and Broken Dreams by Century Media Records on SoundCloud - Create, record and share your sounds for free - snd.sc

Ze zijn op dit album helemaal op de zwarte-metaal toer. Jammer, geen psychedelische stukken (op het laatste nummer na) meer, geen sax solo's, niks geen geexperimenteer meer. Wat overblijft is recht toe recht aan.......

Dat zou wel jammer zijn. Juist doordat ze af en toe andere invloeden toepassen en experimenteren vond ik ze één van de betere (black) metalgroepen.

Het is idd meer straight-forward, maar nog steeds verre van standaard Black-metal...
Ben pas halverwege, en ben allerminst teleurgesteld; er zijn nog genoeg synths en afwijkende partijen e.d. te vinden, mss wat minder extreem als bij de Black Meddle albums, en onder een ruiger jasje..

Heeft mss meer weg van Instinct: Decay dan de vorige 2..

Staat op luisterpaal!! Ik vind hem tot nu toe erg genietbaar!!!

Het standaardgeluid stelde me aanvankelijk ook wat teleur. Maar de nummers zijn zonder meer interessant. Toffe breaks, sterk melodieus werk. Zeer muzikaal. En sfeervol. Dat ook. Ik heb zo het idee dat dit wel eens een groeiplaatje zou kunnen zijn.

Staat dít opluisterpaal?!
Heh, vet. Had ik ze nou niet echt voor aangezien

En ja, vind hem ook zeer sterk al, én beter worden..

Silencing Machine is een plaat die wat vaker beluisterd moet worden voordat de volle kracht in kaart gebracht kan worden. Op het eerste gehoor lijkt er te zijn gebroken met de meer psychedelische stijl van de twee uitstekende voorgangers maar toch is die stijl ook weer niet zo heel ver weg.
Gekozen is om de ijskoude black metalsound weer in ere te herstellen. De composities getuigen echter van een rijkheid aan invloeden die uitstekend ingebed worden in het traditiegetrouwe black metalgeluid.
Soms woest en agressief zoals in het gure Dawn Over The Ruins Of Jerusalem, soms wat speelser zoals in het geweldige I Wait In Hell. En soms erg neerslachtig in dromerige en doomy These Rooms In Which We Weep.

Vind dat er in Annihilation, Decimation een beetje overmatig gebruik wordt gemaakt van de sampletjes.. Die FWOENG in de 1e helft is juist best vet, maar de overstuurde cymbal ofzo, die halverwege zit, is wat vervelend..

Deze ligt mij veel beter dan de black meddles. Juist dat ruigere en killere geluid beheerst dit album. Veel heerlijke muzikale uitspattingen met fantastische melodieën, alles lijkt te kloppen. Hier en daar wat van het wat nostalgische "gepriegel" en "spelen met effecten" maar de agressie blijft overeind, het verzandt nergens in een saaie onderbreking van het nummer.Ook al lijkt het album wat aan de lange kant, hij blijft wel enorm boeien.