Dojo Cuts - Take from Me (2012)

Ze komen zo onderhand uit alle landen. Hadden we laatst The Excitements uit Spanje, bandjes uit Engeland, nu hebben we er één uit Italië. Waar ik het dan over heb? Nou over funky soul bandjes met een vrouwelijke zangeres en de zogeheten Sharon & the Dap Kings sound.
Regelrechte kopieën of bandjes die hun eigen ding doen? Nou, de ene keer pakt het beter uit als de andere keer. The Excitements bevielen best prima, The Impellers een stuk minder. Nu is het aan Dojo Cuts, zij worden voorgestaan door een dame die Roxie Ray heet.

Het album opent met El Entro, een korte introductie met een It’s a Man’s Man’s Man’s World vibe. Al is het maar om de begintonen. Cool gitaartje verder en leuk orgeltje, maar echt een nummer is het niet. Dat is I Can Give wel, een nummer met een prima groove en hierop is te horen dat Roxie Ray een prima zangeres is. Maar dit schijnt wel meteen de standaard van dit album te zijn. Vanaf nu lijken veel nummers op elkaar en heb je soms niet eens door dat er alweer een volgend nummer ingestart is, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Ook de zangeres gaat je steeds meer irriteren. Is haar zang eerst fijn en vol, gaandeweg wordt het wat schreeuwerig en over the top. Je kan op deze wijze zo een nummer of zeven overslaan om te bespreken, want dat zij niet de uitzonderingen.
Uitzonderingen die er wel zijn, zijn onder andere het door leuke drumbreaks geleide Mamacita, het relaxte Take From Me en de fijne funky afsluiter What Do I Have to Do. Maar dat was het dan ook wel weer.

Wat de conclusie dan is? Standaard recept van mevrouw met stem en wat anderen op de instrumenten. Alle nummers lijken toch wel erg op elkaar en weten niet altijd allemaal te boeien. Album is zo voorbij zonder dat een nummer je echt pakt. Vocalen vaak té schreeuwerig en echte gevoel ontbreekt. Echt slecht wordt het nooit, maar de combinatie en de stijl is allemaal eens beter gedaan.