90 Day Men - To Everybody (2002)

De zin 'oh I need some chemicals, you're so nice, you shouldn't go' aan het begin van de plaat geeft al aan dat dit geen nuchter album gaat worden. Met zwaar gedragen ritme, ondersteunt door piano die repeterende tonen laten horen en de hese stem van zanger Brian Case 'you are making, yeah men do this' 'has it ever cross your mind you're makin' me do this?' Diepe teksten alsof alles met alles te maken zou hebben lijken thuis te horen op dit psychedelisch album. Oprechte muziek, dromerig hier en daar, met repeterende stukken die het gevoel van euforie bereiken. Lange, uitgesponnen nummers, gehuld in mooi pianospel. Ik vind het een hele bijzondere plaat.

Na dit album weer eens beluisterd te hebben, is het eerste waar ik aan moet denken, De Schreeuw van Edvard Munch uit 1893. Het drukt het geestelijke leed en de emotionele kwelling uit die de schilder tijdens bepaalde perioden in zijn leven heeft gevoeld. (bron; Wikipedia). Is dat slecht? Geenzins! Is het iets voor dagelijks gebruik? Nee, dat ook niet weer niet. Maar door er goed voor te zitten en te luisteren naar wat zij brengen. Laat dit album door De Schreeuw heen zijn ware gezicht zien. Een album dat met strak bespeelde drums zijn verankering kent en daardoor een gezicht heeft. Piano, met melancholische klanken en melodieuze lijnen. Het is heerlijke chaos, maar niet chaos zonder meer. Daarvoor zit To everybody te ingenieus in elkaar. Met favoriete uitschieters als We blame Chicago en Alligator. In zijn eigen recht is I've got designs on you een episch nummer. Dat langzaam onder mijn huid kruipt en op weg is naar mijn eigen Schreeuw.

Op vinyl vind ik het album nog mooier. Het klinkt meer open, minder een brei van, meer rust, duidelijker stereobeeld. Mag niet ontbreken in mijn verzameling. Meesterwerkje naar mijn idee.

De klassieker die vrijwel niemand kent. Het kruipt inderdaad onder je huid. Bij iedere draaibeurt net een beetje meer...Bijzonder album van een bijzondere band.

@Madjack71 Mooi verwoord. Vergelijking met Edvard Munchs schreeuw is een fraaie. I've got designs on you is zo ontzettend gaaf. Zo tergend, scheurend en wonderschoon tegelijkertijd. Episch inderdaad. Een plaat die op een gegeven moment je echt in bezit neemt. Uniek album ook, ken geen tweede zoals deze. En zoals TJN terecht zegt: Meesterwerk. Ondergewaardeerd meesterwerk want het is van een tijdloze schoonheid.

Panda Park is stiekum ook uitgegroeid tot een meesterwerk. Gek genoeg zijn het echte oorwurmen. Als je de nummers een paar keer gehoord heb kun je de melodielijnen dromen. Ook een geweldig album!