Jess and The Ancient Ones - Jess and The Ancient Ones (2012)

Een Finse band die occult rock speelt. Deze stroming komt weer helemaal op met bands als The Devil´s Blood, Ghost en Blood Ceremony. Deze band klinkt als The Devil´s Blood maar dan een stuk lichter. Er is veel meer aandacht voor orgel. Jess de zangeres zingt echt prachtig op dit album. Lange nummers die gewoon heel goed in elkaar zitten. Deze ga ik zeker vaker beluisteren.

Een zéér aangename verrassing voor mij! Ik zag dat ze op Roadburn spelen volgend jaar, en om mij 'voor te bereiden' ben ik dit album gaan luisteren.
Nu weet ik wel zéker dat ik hun optreden niet ga missen!

Zozo, dit is zeker een toppertje....begin 2013 kom ik ineens weer heel wat prettige bandjes op het spoor. Album die er moet komen.

Volgende maand brengen ze een EP uit. Ik heb er de promo van ontvangen, en die zit kwalitatief beter in elkaar dan deze plaat. Die moet je dan ook zeker gaa luisteren!

Ik las het. Heb je 'm al gesubmit? Hoeveel nummers staan er op? Ik las wel dat er een cover op stond.

Ik had het gezien inderdaad van die ep.....deze eerst maar eens tot me nemen, ik heb hem besteld, schijfje is onderweg. Daarna zal die ep ongetwijfeld snel volgen.

Drie nummers, een cover (Longsome Road van ons eigen Shocking Blue ) inderdaad, en nee, ik heb 'm niet gesubmit. Be my guest. Ik vind het teveel werk

Het titelloze debuutalbum van Jess and the Ancient Ones is een sfeervol album vol occulte rock, psychedelica met klassieke hardrockinvloeden. Het album trapt krachtig af met “Prayer for Death and Fire”. Hoewel de opbouw en riffs weinig verrassend zijn, wordt dat ruimschoots goedgemaakt door de vurige voordracht van zangeres Jess, wiens krachtige en expressieve stem het nummer tot leven brengt, vooral in het refrein.

Het navolgende “Twilight Witchcraft” is dan even omschakelen, omdat hier de energie mist en dan eigenlijk een redelijk ‘run-of-the-mill’-nummer overblijft.

Gelukkig is dat van korte duur, want met “Sulfur Giants (Red King)” komt het album volledig op stoom. De dubbele gitaarlijnen, de gelaagde melodieën en het wisselende tempo doen denken aan het vroege werk van Ghost. In ruim twaalf minuten ontvouwt zich een muzikale reis vol wendingen en sfeerwisselingen. Jess’ zang is niet overal even zuiver, maar haar overgave en expressie maken het tot een meeslepend geheel.

“Ghost Riders” is een heerlijke retrotrip, waarbij vooral de Hammond-orgelpartijen schitteren. Het nummer ademt de geest van de jaren ’70 en doet sterk denken aan Uriah Heep, alsof Ken Hensley zélf achter de toetsen zit.

Met “The Devil (In G Minor)” slaat de band een andere weg in: een zompig bluesnummer met een zwierige groove en een lekker rauwe rand.

Het album sluit af met het epische “Come Crimson Death”, een bijna twaalf minuten durende compositie die traag en sfeervol opent met cleane gitaren, mellotronklanken en een ingetogen zanglijn van Jess. Het nummer bouwt langzaam op met een zorgvuldige spanningsopbouw. Waardige afsluiter van een sterk debuutalbum vol duistere klassieke rock.