Mr Day - Dry Up in the Sun (2012)

Mr Day zal bij velen niet meteen een belletje doen rinkelen en dat kan ook alleen maar kloppen. De band uit Frankrijk verschuilde zich vooral in het acid jazz genre. Maar nu is het 2012 en wilden ze eens wat anders. Dat anders horen we terug op de plaat Dry Up in the Sun. Wat je gaat horen is een soort combinatie van verschillende stijlen die met een stevige groove omlijst worden. Eigenlijk is het een soort van funk-rock-soul die je oren doen stuiteren. Meer daarover volgt…

In de gehele stijl van de plaat doen we ons vergewissen dat Mr Day vooral veel naar een tweetal artiesten heeft geluisterd. Die twee zijn zonder twijfel de Rolling Stones en funkheld Curtis Mayfield. Die twee invloeden worden meteen ook goed samengevat in de opener Food for Soul. Een psychedelische rocksong met de nodige funkinvloeden dat een fantastische binnenkomer is. One Step funkt dan weer wat meer en heeft ook meer soul. Tekstueel niet heel bijzonder, hoe vaak hoorden we immers als “One Step forward, two steps back.” Maar een kniesoor die daarom maalt, want het is een fijn nummer.
ForgottenRealms is een nummer waar zo ongeveer elke luisteraar wat in kan vinden, want het zit boordevol met van alles. Van alles dat zeker, maar nooit teveel. Zoals van alles toch heel gematigd gebracht kan worden.
De echte top van het album begint met Right On. Dit nummer doet me wat denken aan multitalent Van Hunt. Het heeft een latinritme en is gewoon een erg cool nummer. Nog beter is Follow You. Orgeltjes, tsja, orgeltjes, wat is het toch een cool instrument. Het laat menig nummer totaal opleven. Het nummer is vrij relaxed, maar ook intens en soms op het randje van vuig. Nogmaals, vette orgel, vet nummer.
Caverman gaat dan weer meer richting de northern soul, een stuk minder psychedelisch. Het is haast een popnummer met soulinvloeden te noemen, daar draait Mr Day zich dus ook de arm niet voor om, want de kwaliteit blijft bijzonder hoog en het nummer rockt nog verrassend naar het einde toe.
De eerder genoemde funk-rock-soul horen we in Head Own in the Water. Stomende gitaren, energie, alles wat zo’n nummer nodig heeft. Een groot contrast met het zoetsappigere Queen of the Minstrel. Dit is dan weer een mooie handclap, fingersnip ballad met intensiteit. Romantisch doorgezet in Dry Up.
Het album wordt waardig afgesloten met het nummer Party Party. Rock en soul everyone. Vet drumritme en een knallend einde van de plaat.

En dan dus een conclusie. Als men mij gister vroeg welke albums in mijn eindejaarslijst zouden komen dan antwoordde ik eigenlijk altijd alleen met Michael Kiwanuka, maar na het beluisteren van Dry Up in the Sun zal daar Mr Day zeker bij komen, want de Fransen hebben me ongelooflijk overtuigt.

Ik ben een stuk minder enthousiast over dit album dan Reijersen hier boven mij, maar ik moet zeggen dat ik het wel een erg fijne plaat vind. Echt ontzettend goed zijn de nummers eigenlijk niet, maar wel vrolijk, aanstekelijk en met een hele fijne groove. De zanger vind ik wel erg sterk, hij heeft een mooie soul-klank en laat de teksten klinken alsof ze wel boven het maaiveld uitkomen (en dat doen ze niet...). Puur op de kwaliteit van het album zou ik hier misschien net een zeventje kwijt kunnen, maar omdat hij het bij feestjes en als fijn achtergrondmuziekje zo goed doet, maak ik er gewoon een acht van. Funky, niet?