Septic Flesh - Mystic Places of Dawn (1994)
mijn stem
8 stemmen
Griekenland
Metal
Label: Holy
-
Mystic Places of Dawn (6:15)
-
Pale Beauty of the Past (5:57)
-
Return to Carthage (3:40)
-
Crescent Moon (8:25)
-
Chasing the Chimera (4:50)
-
The Underwater Garden (6:50)
-
Behind the Iron Mask (3:11)
-
(Morpheus) the Dreamlord (6:58)
-
Mythos (I. Elegy / II. Time Unbounded) (8:48)
-
Erebus * (5:26)
-
Another Reality * (4:41)
-
Temple of the Lost Race * (7:24)
-
Setting of the Two Suns * (4:07)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
54:54
(1:16:32)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 18 juli 2021, 08:49 uur
Season Of Mist heeft de eerste vier albums van deze Grieken onlangs in een 4-CD box uitgebracht onder de naam In The Flesh - Part I (Part II bevat albums 5 t/m 
. Een mooie aanleiding om me eens te verdienen in het vroege werk van deze band.
Als je, zoals ik, Septicflesh alleen kent van Titan en Codex Omega is het even omschakelen als je dit debuut voor het eerst hoort. De band klinkt een stuk rauwer en de keyboards verbleken bij de grandioze orkestraties op hun recente werk.
Het tempo op dit album is overwegen laag en de band lijkt voor hun geluid erg geïnspireerd door het Peaceville-trio, en dan met name Paradise Lost ten tijde van Gothic. Beste nummer van dit album is zonder twijfel (Morpheus) The Dreamlord. Door de inbreng van de viool lokt dit nummer de vergelijking met My Dying Bride uit, maar ook de onstuimige tempoversnelling in het laatste deel van het nummer had niet misstaan op het vroege werk van de Engelsen. De leadgitarist laat hier horen graag naar Yngwie Malmsteen te luisteren, zonder hem in zijn spel naar de kroon te kunnen steken. Al met al een prettig, doch weinig opzienbarend debuut van deze Grieken.
Score: 67/100
. Een mooie aanleiding om me eens te verdienen in het vroege werk van deze band.Als je, zoals ik, Septicflesh alleen kent van Titan en Codex Omega is het even omschakelen als je dit debuut voor het eerst hoort. De band klinkt een stuk rauwer en de keyboards verbleken bij de grandioze orkestraties op hun recente werk.
Het tempo op dit album is overwegen laag en de band lijkt voor hun geluid erg geïnspireerd door het Peaceville-trio, en dan met name Paradise Lost ten tijde van Gothic. Beste nummer van dit album is zonder twijfel (Morpheus) The Dreamlord. Door de inbreng van de viool lokt dit nummer de vergelijking met My Dying Bride uit, maar ook de onstuimige tempoversnelling in het laatste deel van het nummer had niet misstaan op het vroege werk van de Engelsen. De leadgitarist laat hier horen graag naar Yngwie Malmsteen te luisteren, zonder hem in zijn spel naar de kroon te kunnen steken. Al met al een prettig, doch weinig opzienbarend debuut van deze Grieken.
Score: 67/100
* denotes required fields.
* denotes required fields.