Chilly Gonzales - Solo Piano II (2012)

Een geweldige keuze van Gonzales om nog een tweede Solo Piano-plaat uit te brengen. De eerste was fantastisch, eigentijds en zoveel meer, de tweede ligt in dezelfde lijn. Othello is sinds kort in zijn geheel te beluisteren en eerder bracht Gonzales een albummedley uit met stukjes van het hele album. Zeer fijn.

Ik bewonder deze artiest enorm, ondanks zijn dipjes. Soft Power was een draak van een plaat, en zijn recente The Unspeakable Chilly Gonzales is hier op MuMe ook niet hartelijk ontvangen. Ikzelf vind deze laatste dan weer fantastisch; een orkestrale hiphopplaat met perfecte composities geschreven door zijn broer, een filmcomponist. In augustus is het tijd voor Solo Piano II en deze ga ik zeker aanschaffen.

Hoe enorm verrast ik was bij Solo Piano en wat een impact dat had, daar gebeurt hier het tegenovergestelde.
Misschien omdat het concept bekend is, meer van hetzelfde... kan allemaal.... maar daarbij vind ik enkele nummers nu gewoon wat storend. Neem een Nero's Nocturne. Dat is gewoon restaurant muzak en weet me helemaal niet te raken.
Waar is in zo'n geval de lome Satie/Chopin sfeer van de vorige Solo Piano? Of moet dat album ook eens grondig opnieuw beluisterd worden?
Gelukkig staan er genoeg mooie momenten op die me dan wel weer doen denken aan de vorige Solo Piano waardoor het nog steeds een prima album blijft.
Maar raar is het wel dat de beleving nu zo anders is terwijl er eigenlijk niet zo veel verschil zit in beide albums.

Ik vind deze een stuk saaier dan zijn vorige solo piano cd. Welke ook niet het toppunt van spanning was.

ik snap de kritiek niet. Zijn eerste cd was ontegenzeggelijk heel erg goed - Ragtime van Scott Joplin gemengd met Erik Satie en Chopin. Deel twee doet echter niet echt veel onder. Een nummer als "Train of Thought" daar kan Debussy nog van leren. De rest is echt een kwestie van vaker draaien.
Toch, eerlijk waar, is deel 1 over het algemeen wel beter, maar er staan ook bloedmooie nummers op 2.