Saxon - The EMI Years (1985-1988) (2012)

Een box die de albums Innocence Is No Excuse, Rock the Nations, Destiny en Live at Hammersmith (1985) bevat. Voorzien van een aantal (interessante) B-sides.Hieronder een opsomming.

Back on the Streets (12" club mix): leuk voor een keer, maar je mist er niets mee.

Live Fast Die Young: beetje een standaardriff, maar wat ruiger dan het meeste 'Innocence' materiaal, goed nummer.

Krakatoa: uitstekend nummer, daar heeft de fan wat aan. Had ik nog niet eerder gehoord.

The Medley: Heavy Metal Thunder / Stand Up and Be Counted / Taking Your Chances / Warrior: traag gespeelde medley die vooral om Taking Your Chances interessant is. Mooi stuk vuurwerk als slot.

Chase the Fade: instrumentaaltje uit de 'Nations' tijd. Hier mis je weinig mee.

Waiting for the Night (7" single edit): minder dan de albumversie, best wel een lekker nummer. Aardschok vond het in '86 te 'poppy'.

Every Up: Live in Madrid. Uitstekend opgenomen, zelfs mooier dan de albumversie.

Dallas IPM: Live in Madrid. Behoort tot mijn favoriete Saxon nummers, ik bezit de maxi-single van Northern Lady.

I Can't Wait anymore (12" mix): ook hier is de albumversie mooier, leuk voor de volledigheid.

Rock the Nations: Live at Hammersmith, in die tijd had Saxon de ingehuurde bassist Paul Johnson. Het schijnt dat Biff zelf bas speelt op Rock the Nations.

Broken Heroes: Live in Madrid, met extra lang intro van Nigel Glockler, prachtig nummer.

Gonna Shout: Live in Madrid, vind ik zelf één van hun mindere nummers maar ben blij met de live-opname. Spelen ze tegenwoordig niet meer. Van de periode Crusader t/m Destiny worden alleen nog Crusader, Broken Heroes en Rock the Nations met enige regelmaat gespeeld, Crusader vrijwel altijd.

Directe reden tot aanschaf was voor mij het niet eerder uitgebrachte album Live at Hammersmith. Een wat rauwe opname uit de 'Innocence' tijd. Alleen Back on the Streets is eerder uitgebracht. Nummers als The Devil Rides Out en Rockin' Again had ik niet eerder live gehoord.
De reguliere albums werden geremastered. Niet de sterkste periode van Saxon. Innocence Is No Excuse vind ik duidelijk de beste. Kreeg een 8 in Aardschok met de vermelding dat de band al afgeschreven was na het zwakke Crusader. Rock the Nations kreeg een 5 en van Destiny weet ik het niet meer, toen ben ik zelf afgehaakt. Door het live-album en de vele extra's een 4,0.

Een klein weekje binnen en geprobeerd tussen alle babygehuil en peutergepruts etc toch wat mee te pakken van deze mooie verzorgde box.
Heb er geen problemen mee dat ze melodieuzere muziek gingen maken, het klinkt allemaal wat gladder en beter geproduceerd.
Ik was toch al nooit de grootste Saxon fan oude stijl maar om onduidelijke nostalgische redenen verlang ik weer erg naar de hardrockmuziek uit de tijd 1980 - 1990.

In omgekeerde volgorde beluistert en de meest melodieuze (dus Destiny) vooralsnog favoriet bij mij.
Ja, als je dan voor melodieuze rock kiest ga er dan ook echt voor en ga niet op 2 gedachten hinken, dat gevoel krijg ik wel bij die andere albums.
Neemt niet weg dat ik erg goede doordachte songs hoor maar ook ontstellend zwakke songs, wat dat betreft lijkt de "oude" saxon mij wat consistenter.

Als je alle geremasterde Saxon CD's uit de beginperiode en deze naast elkaar zet dan vormen de zijlantjes van de CD's 1 geheel.
Is toch ook wel mooi, misschien koop ik ze dan toch wel apart, heb ik in ieder geval die live-CD nog als unieke opname (die ik nog moet beluisteren).

Nadeel van zo'n 4CD-box is dat de tandjes die de discs vastklemmen snel afbreken. Misschien dat aanschaf via Marktplaats daar debet aan is geweest, want die 4CD-box The Chain van Fleetwood Mac heeft dat ook heel erg bij mij; dan zwerven er altijd discs los in de verpakking.

Dat deze EMI Years-box een Hammersmith live-CD bevat was ik eerlijk gezegd vergeten. Destijds heb ik ook op Marktplaats iemands complete Saxon collectie van het debuut t/m Call to Arms overgekocht en heb e.e.a. dus dubbel (die Carrere Years-box heb ik ook). Dat van die zijkantjes van geremasterde CD's die tezamen een afbeelding vormen heb je bv. ook bij Judas Priest. Die band krijgt beduidend minder nostalgisch krediet van mij, maar dat terzijde.

Destiny was eigenlijk het logische vervolg op Innocence Is No Excuse geweest, ware het niet dat Rock the Nations daar tussenzit. Dat album beschouw ik als een terugval en daar herken ik dat hinken op twee gedachten wel in. Dat omgekeerde volgorde luisteren doe ik ook wel in de zin van een omgekeerde trackvolgorde inprogrammeren.

Maar behalve het debuut en Crusader is alles wat daar tussenzit toch ook goed geproduceerd? Vanaf Crusader begon Saxon m.i. ontstellend zwakke songs te schrijven en wat Saxon vandaag de dag speelt zal ik niet weten; heb uit beleefdheid in 2013 Sacrifice nog aangeschaft maar daarna niets meer.