0
geplaatst: 11 april 2007, 10:44 uur
The Door EP is het debuut van Turin Brakes. 500x op vinyl en 500x op CD maakt deze plaat ook nog eens tot een van de zeldzaamste (zo niet dé zeldzaamste) release van Turin Brakes.
Het lijkt wel gewoon een cassettebandje, opgenomen met een 4-track-recorder op de slaapkamer van Gale. Alle nummers op deze EP zijn later opnieuw opgenomen en uitgebracht, maar op deze plaat is de intimiteit, de onschuld, de eenvoud gevangen die Turin Brakes nooit meer terug kan krijgen. Het is het geluid van een band die helemaal geen platencontract wilden.
Twee gitaren, een zangstem die meerdere partijen voor zijn rekening neemt, meer is het niet. Het is de essentie die deze EP zo mooi maakt.
'The Door' heeft geen intro, maar begint meteen bij het couplet. Het refrein wordt niet vaker dan 2x herhaald, de solo blijft achterwege. Olly's stem klinkt hier nog echt ingetogen. Nog geen twee en een halve minuut later is het over.
'The Road' is hier wellicht beter dan op het debuut. Meer oog voor detail, het refrein verschilt iets van de uiteindelijke versie. De tekst klinkt ook veel gemeender ("when you die, do you feel alright?").
'By TV Light' lijkt erg op de versie van 'The Optimist LP', maar deze heeft geen bijgeluiden. Het nummer houdt echter de sfeer van een latenightsong, eentje die je opzet met een wine bottle (why are you weary?).
'Nowhere' instrumentaal nummer zoals Turin Brakes ze later nog veel vaker zou maken. Wellicht niet baanbrekend, maar het zet op overtuigende wijze een sfeer neer die voor zichzelf spreekt.
Het lijkt wel gewoon een cassettebandje, opgenomen met een 4-track-recorder op de slaapkamer van Gale. Alle nummers op deze EP zijn later opnieuw opgenomen en uitgebracht, maar op deze plaat is de intimiteit, de onschuld, de eenvoud gevangen die Turin Brakes nooit meer terug kan krijgen. Het is het geluid van een band die helemaal geen platencontract wilden.
Twee gitaren, een zangstem die meerdere partijen voor zijn rekening neemt, meer is het niet. Het is de essentie die deze EP zo mooi maakt.
'The Door' heeft geen intro, maar begint meteen bij het couplet. Het refrein wordt niet vaker dan 2x herhaald, de solo blijft achterwege. Olly's stem klinkt hier nog echt ingetogen. Nog geen twee en een halve minuut later is het over.
'The Road' is hier wellicht beter dan op het debuut. Meer oog voor detail, het refrein verschilt iets van de uiteindelijke versie. De tekst klinkt ook veel gemeender ("when you die, do you feel alright?").
'By TV Light' lijkt erg op de versie van 'The Optimist LP', maar deze heeft geen bijgeluiden. Het nummer houdt echter de sfeer van een latenightsong, eentje die je opzet met een wine bottle (why are you weary?).
'Nowhere' instrumentaal nummer zoals Turin Brakes ze later nog veel vaker zou maken. Wellicht niet baanbrekend, maar het zet op overtuigende wijze een sfeer neer die voor zichzelf spreekt.
* denotes required fields.
* denotes required fields.