Picture - Marathon (1987)

De muzikale richting van Picture veranderde nogal eens. Beginnend met hardrock, vervolgens metal en nu dus melodieuze rock. Dit is de zwane zang voor de band met Bert Heerink achter de mic. Veel keyboards a la Bon Jovi, Zinatra en Europe. Ook veel meezingbare deuntjes. Soms klinkt het wat cheesy en andere momenten best aardig.
Wel zeldzaam.

Deze plaat is inderdaad anders dan voorgaande Picture albums. Het is allemaal wat minder metal en meer rock. Ik vind het echter helemaal niet verkeerd klinken en dat komt ook vooral door Bert Heerink (Vandenberg) als zanger. Wat een prima zanger is dat. Verder is het misschien wat cheesy, maar ik vind het genietbaar. Leuke plaat!

De dalende lijn van Picture zet zich m.i. voort. Ben in gelegenheid geweest om Marathon samen met de voorganger op CD te horen en ook op random/shuffle. Op de valreep heeft het nieuwe Picture zich een AOR-geluid aangemeten, al dan niet op Amerikaanse leest geschoeid. Had er hoopvolle verwachtingen in, aangezien Bert Heerink zingt, maar kom er gedesillusioneerd uit. Vind veel refreintjes, soms hele nummers, 'zeikerig' overkomen en het meezinggehalte vrij hoog. Ga er nog eens goed naar luisteren, alvorens er een rating aan te plakken.

Begin de nummers nu te herkennen, zo is meezinger Party te banaal voor woorden, Desperate Call een veel te kleffe ballad en wordt een aardige song als I'm on My Way 'opgesierd' met keyboards à la Het Goede Doel; niets ten nadele van die band, maar het gaat hier om Picture. We Just Can't Lose is dan tot dan toe het meest geslaagde nummer, Get Out of My sight gaat ook ware het niet dat er vreemde Kashmir-achtige keyboards inzitten. Bij het uptempo S.O.S. zijn de keys ook prominent aanwezig, neemt niet weg dat het als compositie goed te pruimen is. En ook Sarah doet het zo raar nog niet, al probeert men het refrein gladjes te maken. Het is met name de tweede helft van Marathon die Picture van de ondergang redt en mij als luisteraar voor erger behoedt.

Ik kocht de plaat omdat Bert er op zong, vol verwachting zette ik 'm aan, niet wetende de horror die op me wachtte al vanaf de eerste tonen. Wat een kut nummer is de opener zeg!
"Vampire of the New Age" is een twijfelgeval, vaart zit er lekker in, Bert knalt, maar de toetsen storen me echt teveel, hoewel de keyboardsolo best lekker is. "Money" is poepcommercieel, maar stiekem heel lekker! "Desperate Call" is een vreselijk slijmerige draak, maar als Bert daar galmt is het een genot om te horen.
"We Just Can't Lose" is voor mij een hoogtepunt, met een andere sound had dit echt een top nummer geweest, nu is het gewoon heel lekker, maar omdat ik de plaat amper draai, valt dat nummer weg in het vreselijke moeras van slechte smaak dat deze plaat is. Zoals "Don't Keep Me Waiting", horror!
"Sarah" houdt de boel nog een beetje bij elkaar, wat een zangwerk zeg, attenooie! Top prestatie van de man! Met name door Heerink scoort plaat nog een half tot een heel punt hoger. En doet bij mij de vraag rijzen: waarom oh waarom klonk hij op Alibi zoals hij daar klonk? Keuze van Adje en producer!? En het houdende nu bij deze band... in jezusnaam, waar ging er door ze heen toen ze deze plaat in elkaar aan het zetten waren!?