Noisettes - Contact (2012)

En toen waren er nog maar twee... Jamie Morrison is er kennelijk mee gekapt.
De preview van Winner, de eerste single van hun nieuwe album, klinkt alvast goed.

Jamie is er al niet meer bij sinds begin 2010.

Noisettes levert met album nummer 3 gelijk weer een totaal ander album. Waar het debuut soms nog wat 'rock herrie' bevatte daar werd dat op nummer twee wat soulvoller en ze werden er opeens goed bekend mee en nu dus Contact en oh wat jammer...... de sound is nog steeds erg poppy maar weg zijn die scherpere randjes. Wat overblijft is behoorlijk platte pop die niet echt mooi klinkt in mijn oren. Nergens een nummer dat echt lekker blijft hangen en het is het allemaal net niet.
Van een wat alternatief popgeluid afgegleden naar onopvallende producties. Ik ervaar qua geluid eenzelfde gevoel als dat ik had bij Born This Way van Lady Gaga dat ook niet mooi klonk.
Slecht is het niet maar meer dan 3* zit er niet in en dan ben ik nog gul.

Jammer.....

Toen hun tweede album 'Wild young hearts' uit kwam, was ik meteen verkocht. De mengeling tussen pop en soul was best geslaagd en singles 'Never forget you' en 'don't upset the rythm' meer dan leuk.

Op hun derde album lieten ze dat soul-kantje wegvallen. Wat overblijft platte pop die zich dank zij de prachtige stem van Shingai Shoniwa toch nog weet te onderscheiden van zovele andere pop-albums.

Toch een ontgoocheling...

Het ligt aan het vorige, bijzonder aanstekelijke album vol met R&B en soulinvloeden dat we hier het nieuwe album van de Noisettes recenseren. Want als je puur naar de sound van de Noisettes luistert zal het niet zo 1-2-3 op een soulsite terug te vinden zijn. Maar frontdame Shingai Shoniwa heeft een powerstem en de producties zijn altijd danig aanstekelijk dat we toch best wel benieuwd zijn naar deze nieuwe plaat. Wat je in ieder geval kan verwachten is een poppy sound.

Het was Wild Young Hearts dat ons in 2009 verraste. Een fijn popalbum met veel R&B en soulinvloeden van de Noisettes met een randje. Juist die edge maakte het album zo interessant. Die edge hopen we natuurlijk op Contact ook weer te horen. En dan vooral in de energiek stem van de zangeres, die er af en toe ook lekker op weg kan blèren.
I Want U Back is de opener die ons gerust lijkt te gaan stellen. Een poppy, vrolijk en aanstekelijk nummer. Prima begin. Net zo prima als Final Call met Deborah Evans Stickland. Maar na deze twee openers, de intro daargelaten, gaat het zes nummers lang bergafwaarts. Stuk voor stuk klinken deze nummers nietszeggend, plichtmatig en saai. Ook een meer richting de country opgesteld Ragtop Car kan niet verrassen.
Het beste nummer van het album vinden we daarna. In de vorm van Love Power horen weer die energieke, rauwere sound die we van het vorige album gewend zijn. Zonder twijfel dus de beste song van dit album. Ook Free is een aardig nummer. Lekker uptempo
Het album sluit af met Star en Contact. Star is nietszeggend, Contact is een aardige afsluiter. Niets meer niets minder.

Het moge toch duidelijk zijn dat dit album verreweg niet de edge heeft die Wild Young Hearts wel had. Een dikke tegenvaller dus.

Luisterend naar de stream beschikbaar via 3voor12 dan krijg ik de indruk alsof die een slechte (lage) kwaliteit heeft. Vooral de drums / percussie klinkt vaak blikkerig en overstuurd ofzo. Ik neem aan dat het niet met opzet zo gemasterd is!?

Muzikaal vindt ik het album wel aardig om een paar keer te draaien. Zeg maar als je in de stemming wil komen om daarna uit te gaan. Ik hoor dat ze op de eerste 30 seconden van Star duidelijk geleend hebben bij Grace Jones.