The Human League - Romantic? (1990)

Dit was het eerste album in vier jaar van The Human League ná het diep teleurstellende Crash uit 1986. Bij Crash dacht ik dat The Human League de weg volledig kwijt was. Alleen 'Human' kon ik wel waarderen, de rest zeker niet.

Toen kwam The Human League opeens met dit album op de proppen. Ik wist niet wat ik hoorde, wat een fantastisch album! Eindelijk, dacht ik, het echte Human League geluid is terug. Een deel van dit album is geproduceerd door Martin Rushent, die ook verantwoordelijk was voor het succesvolle Dare!

Toch werd dit album Romantic? commercieel geen succes. Alleen de singles 'Heart like a wheel' en 'Soundtrack to a Generation' kregen wat aandacht. Ik vind Romantic? een erg sterk album, maar ik denk dat het grote publiek in 1990 geen zin meer had in de synthesizerpop van The Human League.

MIjn favoriete nummers zijn het rustige 'Men are Dreamers' en 'The stars are going out', waarvan op de DVD 'The Very Best Of' een geweldige live-uitvoering staat (uit het programma Later With Joost Holland).

IK heb deze plaat niet meer gehoord, ik denk veel gebruikers hier niet meer, gezien de 7 stemmen.
Maar als ik foxhusky's bespreking hier lees, misschien geheel onterecht?

Ach onterecht, ik zou het niet zo durven zeggen. Het luisteren naar deze plaat was destijds een wat eigenaardige gewaarwording. De wereld stond anno 1990 op zijn kop vanwege de Manchester en Britpop hypes. Dit album voelde daardoor totaal "out of time and out of place", als mosterd na de maaltijd. The League was volkomen passé op dat moment en paste niet meer in het tijdsbeeld. We zijn nu bijna 20 jaar verder en de eighties zijn al jaren aan een revival bezig, het mag weer, de remasters vliegen ons om de oren, er wordt weer opgetreden, het kan niet op. Veel relevant nieuw plaatwerk heeft het daarentegen tot nu toe niet opgeleverd, al mag juist de comeback CD Secrets van The League uit 2001 als sterkste wapenfeit gelden wat mij betreft. De nieuwe van ABC is geruisloos ten onder gegaan, over de nieuwe van Duran Duran hoor ik ook weinig positiefs en het is afwachten waarmee OMD volgend jaar op de proppen komt.

Heb ik over Romantic? dan nog iets te zeggen. Wel, als je je over al het voorgaande heen kunt zetten, dan laat dit album ten opzichte van de matige voorganger Crash een alleszins acceptabele League horen. De songs zijn hier nergens vernieuwend meer, maar klinken wel gevarieerd en overtuigend genoeg om nergens te skippen. De gedreven single Heart Like A Wheel heeft weer zo'n geslaagde melodielijn, waar The League patent op heeft. Tel daarbij de in mijn oren altijd aangenaam klinkende vocale combi van Phil Oakey en zijn 2 vrouwelijke sidekicks, waardoor ik voor het geheel nog wel een nipte 3,5* over heb.

Edwin Ik kan me wel in je verhaal vinden. In die tijd kwamen heel veel "nieuwe stromingen" zoals grunge, shoegaze of madchester erbij. En dan had je nog The Human League, Duran Duran of de Simple Minds. Maar daar had ik geen oren meer naar. Ik wilde wat anders horen. Ik vond de jaren 80 bandjes allemaal te glad worden. Alleen Depeche Mode en Killing Joke waren nog relevant.

Toch wel een lekkere plaat hoor.
Ondergesneeuwd in de hype van de Manchester in de jaren 90 , maar er is genoeg te halen.
Heart Like A Wheel vind ik stiekem een van de leukste singles uit dat tijdperk. Voor de rest zijn het de lekkere melodielijnen waar The Human League patent op leek te hebben. Wat mij ook opvalt is dat het zelfs anno 2016 nog overeind blijft en niet super gedateerd aandoet nu.
3 en halve pingel dekt de lading wel.

Eén van twee albums die niet op Deezer of Spotify staat en ik graag zou willen leren kennen...

Gisteren voor een prikkie aangeschaft. Je hoort hier de typische synthsound van The Human League weer terug.
Een aanrader!

Even een vraagje: zijn er hier meerdere mensen die de baslijn van "The stars are going out" op de baslijn van "I've been losing you" van A-ha vinden lijken? Of ben ik de enige?

Lag al vrij snel in de aanbieding kan ik me herinneren. Heb hem toen uiteraard ook gekocht.
Ik heb in mijn herinnering ook dat Heart Like A Wheel een hit was, maar dat is helemaal niet zo.
Er staan helemaal geen hits op.
Deze plaat lijkt inderdaad na lang niet meer gedraaid te hebben, op het eerste gehoor beter dan Crash, maar die heb ik uiteraard ook niet meer helder.
Maar het blijft een leuk groepje.
Alvast klinken Heart Like A Wheel, Men Are Dreamers en The Stars Are Going Out weer lekker.
Let's Get Together Again was eerder een hit van The Glitter Band (in Engeland in 1974, niet in Nederland).
Thuiswerken, dus hij gaat nog wel een paar keer in de la de komende weken.

Ja, dit is best een leuk album, dat destijds helemaal onder de radar bleef. Want inderdaad, geen hits, al staat ook mij Heart like a wheel als zodanig bij. Werd misschien toch wel regelmatig gedraaid op de radio.

Ik vind dit een van de betere HL-albums. Leuke popnummers met die typische HL-sound; eigenlijk staat er geen slecht nummer op. Ik wist overigens niet at Let's get together again een cover was, leuk om te lezen.

Prima albumpje idd van the League, niet vernieuwend of enigszins verrassend maar behoorlijke synthpop oude stijl en het songmateriaal is heel aardig. Leadsingle Heart like a wheel vind ik ijzersterk, een van hun beste singles. Jammer dat deze weinig deed hier, in Engeland was het een hit. 3,5 ster

Ik herinner me nog goed dat ik "Soundtrack to a Generation" voor het eerst op tv zag tijdens het Diamond Awards festival. De toetsenist stond destijds met een dik gipsverband op het podium. Die eerste kennismaking met deze song bleef me altijd bij, en het nummer werd direct mijn favoriet. Muzikaal is het een energieke track vol pompende hi-NRG en dance-pop. Voor mij is dit nummer de perfecte mix van het oude vertrouwde geluid en de modernere sound van die tijd.

Als geheel grijpt de band herkenbaar terug naar de basis: de pure synthpop waar ze groot mee werden. "Heart Like a Wheel" is een prima single die verfijnde synthpop combineert met eurodisco-invloeden. Daarnaast laten nummers als "Men Are Dreamers" en "The Stars Are Going Out" horen dat ze ook nog steeds fijne, dromerige nummers kunnen maken.

Toch vind ik dit album niet hun sterkste werk. Nummers zoals "Rebound" voelen aan als een halfslachtige poging om de sound van vroeger opnieuw te creëren. Hoewel de productie solide is, kan dat niet verhullen dat de songwriting op een groot deel van de plaat tekortschiet. Tegenover de sterke momenten staan te veel nummers die minder memorabel zijn.

De vraag was na dit album dan ook of The Human League nog wel een echt meesterwerk als Dare in zich had. Natuurlijk weten we intussen dat Octopus dé plaat was die The Human League nodig had om hun iconische status te bevestigen.

Toen Romantic? uitkwam was ik buitengewoon aangenaam verrast en het album werd de weken erna continu in huize Roxy6 gespeeld.

Kiss the Future, een spetterende opening die gelijk de aandacht pakt. gevolgd door een grote favoriet van mij A Doorway, wat een geweldig intro!

Dan de fraaie single 'Heart like a Wheel' die behoorlijk wat airplay kreeg in de weken rond de release.

Eigenlijk ademen alle tracks The Human League oude stijl, zeker na het Amerikaanse debacle Crash (wat ook een echte Crash was). is dit album een regelrechter verademing.

Phil en de dames zijn lekker op dreef en zingen de sterren van de hemel in Soundtrack Of A Generation, een nummer dat alleen the Human League zo kan brengen.

Kortom een dikke 4.5 en een album dat ik blijf koesteren.

Na Dare mijn nummer 2!

Maar Blitzed_Steve, drie sterren (een mager zesje) dezelfde score die je geeft aan Crash…?

Dit album is toch van een heel andere orde?

Tja, ik ben nooit echt onder de indruk geweest van deze Romantic. Ik durf het bijna niet hardop zeggen maar Crash heeft nog een bepaalde intensiteit die ik mis op Romantic.
Mijn volgende review is Octopus, daar kan ik wel véél lyrischer over zijn.