The League Unlimited Orchestra - Love and Dancing (1982)

Dit zijn remixen gemaakt door producer Martin Rushent van het Dare! album van The Human League. Veel electronische jaren 80 muziek en weinig zang. Het lijkt er meer op dat hij de synthesizer tracks heeft genomen als basis en hier wat zang doorheen heeft gemixt. Alleen de eerste 3 nummers zijn goed om aan te horen en voor de rest is het niks.

Dit is het remixalbum van Dare! van The Human League. Eigenlijk dus gewoon een Human League album, ze hebben de bandnaam voor één keer veranderd in The League Unlimited Orchestra, als een soort tribute naar Barry White's Love Unlimited Orchestra.

Ik heb dit album in 1987 al gekocht op CD. Later was het erg moeilijk verkrijgbaar. Totdat het als bonus werd toegevoegd aan de 21e anniversary edition (in 2002) van het originele album Dare!. Momenteel is Love and Dancing ook los weer goed verkrijgbaar.

Ik ben het niet eens met Thuurke dat alleen de eerste drie tracks goed zijn om aan te horen en de rest niks is. Ik vind het hele album erg geslaagd, als remix album. Zo is het ook bedoeld. Op het hoesje staat dan ook te lezen:

This compact disc contains instrumental versions of previously released songs by The Human League specially remixed and produced by Martin Rushent

Dat het album 'weinig zang' bevat klopt dus, dat was ook de bedoeling.

na dare , een fenomenale popplaat kwam dit voor 90 % instrumentale album met alle remmen los voor op de dansvloer , en weer lukte de truc , prachtplaat niet alleen om eens te beluisteren maar ook geweldig dansbaar en een statement van de 80 ies !

prachtige kitsch !

Hier is niets kitsch aan!

ik heb het daarnet gekocht voor €1 ik ben eens benieuwd

Ik zag de cd in een kringloop liggen voor een euro en ik dacht terug aan de eerste keer dat ik deze cd hoorde. Natuurlijk kende ik wel de nummers van Human League, niet echt mijn smaak. Maar op een dag kwam een vriend (jammer genoeg veel te vroeg overleden) met zijn auto waar hij reusachtige boxen in had geplaatst. Flinke bas en toevalig had hij een cassette van dit album en dat klonk me toch fenomenaal, zeker nummer drie Don't you want me. Als je het nu beluistert kun je je niet meer voorstellen dat dat op dat moment redelijk revolutionair was en zoveel indruk maakte. Het zijn leuke remixen, passend in het begin van de jaren 80, ongecompliceerd met een vette knipoog. En voor mij altijd verbonden aan die fikse bas reflex boxen van mijn kameraad. On the road again....

te gek remixalbum, op engels vinyl (oved6).