The League Unlimited Orchestra - Love and Dancing (1982)

Dit zijn remixen gemaakt door producer Martin Rushent van het Dare! album van The Human League. Veel electronische jaren 80 muziek en weinig zang. Het lijkt er meer op dat hij de synthesizer tracks heeft genomen als basis en hier wat zang doorheen heeft gemixt. Alleen de eerste 3 nummers zijn goed om aan te horen en voor de rest is het niks.

Dit is het remixalbum van Dare! van The Human League. Eigenlijk dus gewoon een Human League album, ze hebben de bandnaam voor één keer veranderd in The League Unlimited Orchestra, als een soort tribute naar Barry White's Love Unlimited Orchestra.

Ik heb dit album in 1987 al gekocht op CD. Later was het erg moeilijk verkrijgbaar. Totdat het als bonus werd toegevoegd aan de 21e anniversary edition (in 2002) van het originele album Dare!. Momenteel is Love and Dancing ook los weer goed verkrijgbaar.

Ik ben het niet eens met Thuurke dat alleen de eerste drie tracks goed zijn om aan te horen en de rest niks is. Ik vind het hele album erg geslaagd, als remix album. Zo is het ook bedoeld. Op het hoesje staat dan ook te lezen:

This compact disc contains instrumental versions of previously released songs by The Human League specially remixed and produced by Martin Rushent

Dat het album 'weinig zang' bevat klopt dus, dat was ook de bedoeling.

na dare , een fenomenale popplaat kwam dit voor 90 % instrumentale album met alle remmen los voor op de dansvloer , en weer lukte de truc , prachtplaat niet alleen om eens te beluisteren maar ook geweldig dansbaar en een statement van de 80 ies !

prachtige kitsch !

Hier is niets kitsch aan!

ik heb het daarnet gekocht voor €1 ik ben eens benieuwd

Ik zag de cd in een kringloop liggen voor een euro en ik dacht terug aan de eerste keer dat ik deze cd hoorde. Natuurlijk kende ik wel de nummers van Human League, niet echt mijn smaak. Maar op een dag kwam een vriend (jammer genoeg veel te vroeg overleden) met zijn auto waar hij reusachtige boxen in had geplaatst. Flinke bas en toevalig had hij een cassette van dit album en dat klonk me toch fenomenaal, zeker nummer drie Don't you want me. Als je het nu beluistert kun je je niet meer voorstellen dat dat op dat moment redelijk revolutionair was en zoveel indruk maakte. Het zijn leuke remixen, passend in het begin van de jaren 80, ongecompliceerd met een vette knipoog. En voor mij altijd verbonden aan die fikse bas reflex boxen van mijn kameraad. On the road again....

te gek remixalbum, op engels vinyl (oved6).

Wat een heerlijke plaat blijft Love and Dancing van The Human League toch. Eigenlijk moest dat album destijds puur het gat dichten tussen het succes van Dare en opvolger Hysteria, maar het werd zo veel meer dan een simpel tussendoortje.

Ik vind het echt geweldig om te horen hoe producer Martin Rushent hier zijn genialiteit liet zien. We zaten toen nog lang niet in het digitale tijdperk dus het studiowerk was echt bizar handwerk. Moet je je voorstellen: zonder computers bouwde hij die popnummers om tot strakke clubtracks door de opnametapes fysiek in duizenden stukjes te snijden en weer aan elkaar te plakken voor die heerlijke 'loops' en effecten. Dat was voor die tijd zo ontzettend vernieuwend!

Dit is voor mij absoluut geen luie herhaling van oude hits, maar een ijzersterke danceplaat die zijn tijd mijlenver vooruit was. Eigenlijk zijn er niet eens losse hoogtepunten aan te wijzen; voor mij is "puur genieten" te zacht uitgedrukt, dit hele album is gewoon één lang, extatisch hoogtepunt.

"Hard Times" met de bass-synth in de hoofdrol = Electro, is op die manier een softere versie van EBM. Dat is ook het gevoel dat ik heb bij veel van wat volgt op dit album. Doordat het voornamelijk synths en beats zijn.

Volgens Spotify is track 4 "Things That Dreams..." veruit het meest populair, heeft wat van synthrock met een wat agressieve synth. Komt dichter in de buurt van EBM dan het openingsnummer.

"Do or Die" is een favoriet op Dare. Deze versie is wat donkerder.

"Open Your Heart" heeft iets van Post-Disco als het niet die Dr. Who sound-effects erdoor heen had.

De naam van Martin Rushent (RIP) kwam ik vaak tegen bij albums die ik overwoog om aan te schaffen - begonnen als hulpje van Tony Visconti. Matin's eerst echt album als producer was van voormalig Fleetwood Mac gitarist Danny Kirwan - Second Chapter (1975). Ik ken hem vooral van Stranglers, Go-Go's, Associates Altered Images en The Human League. Zo te zien was het einde van de eerst golf Synthpop (circa 1985) ook het einde van zijn werk als producer.

Ben over het algemeen niet van te veel instrumentale nummers en doorgaan ook niet zo van remixes dit is redelijk te doen, de eerste keer is gewoon leuk een keer te horen. De nummers zijn af en toe te druk of hebben passages die wat te druk zijn, toevoegingen zonder dat er het iets met het oorspronkelijke nummer te maken hebben.

Dat laatste klopt. Een depressie, de verslechterende verhouding met de leden van The Human League (de inbreng van Rushent wordt op de opvolger Hysteria node gemist, naar mijn idee), een scheiding en daaropvolgende financiële problemen (hij moest zelfs zijn eigen studio verkopen) maakten dat hij de muziekindustrie de rug toekeerde - in elk geval voor lange tijd.

En dat terwijl hij rond deze tijd op detoppen van mzijn populariteit stond. Nou ja, voor zovber je als producer populair kunt zijn natuurlijk. Maar hij was natuurlijk gewild omdat hij de kunst verstond om goed met al die mogelijkheden van de Fairlight en dergelijke om te kunnen gaan.

Goed beschouwd is dit album vooral Rushents kindje. Gebaseerd op de meersporenbanden van het oorspronkelijke album, warbij hij zelf het nodige toevoegde aan de instrumentale versies. Ik kocht zelf ooit de 12 inch single van Don't you want me in de veronderstelling dat dat gewoon en mooie extended versie van het originel zou zijn. Maar het bleek voornamelijk en instruimentale versie van ruim 7 minuten. Mooi gedaan overigens, dat wel, maar ik vond het destijds en dure tregnvaller (zo'n maxi kostte iets van 12,95 tot 14,95 gulden als ik me goed herinner - en hele uitgave voor een adolescent die net z'n eerste baantje had).

Achteraf denk ik dat die 12 inch single de versie van dit album bevatte. Er bestond trouwens wel degelijk en vocale 12 inch-mix, gebaseerd op deze instrumentale uitvoering. Maar die was alleen verkrijgbaar op een Disconet-verzamelplaat, die special voor club-DJ's was samengesteld.Amerikanse import via speciaalzaken, dus die waren destijds in Nederland nauwelijks te verkrijgen voor ene gewone tiener.

Ik weet niet zo goed hoe ik deze plaat moet beoordelen. Omdat ze hoofdzakelijk instrumentaal is en je heel goed hoort dat het, zoals je schrijft, vooral producer Martin Rushent is die hier carte blanche krijgt, krijg ik het gevoel dat de band zelf afwezig is. Misschien omdat ik HL hoofdzakelijk associeer met het blenden van de stemmen van Oakey en de beide dames. Voor mij toch een onmisbaar ingrediënt van hun sound.

Ik compileerde voor mezelf een deluxe editie van dit album.
Het viel me namelijk op dat ook van de twee volgende singles instrumentale remixen bestonden.

01. Hard Times - Love Action (I Believe In Love) [extended instrumentals] 11.08 * / **
02. Open Your Heart - Non Stop [extended instrumentals] 8.41 **
03. Don't You Want Me [extended dance mix] 7.31 * / **
04. Do Or Die [dub] 6.24 ***
05. You Remind Me Of Gold [instrumental] 3.54 **
06. (Keep Feeling) Fascination [improvisation] 6.13 **
07. I Love You Too Much [dub] 5.53 **
08. The Things That Dreams Are Made Of 5.08 *
09. Do Or Die 4.35 *
10. Seconds 2.25 *
11. Open Your Heart 2.49 *
12. The Sound Of The Crowd 2.39 *

* taken from Love And Dancing
** taken from Dare / Fascination! (2012)
*** taken from Methods of Dance (1981)

Hoewel de vocalen natuurlijk hun handelsmerk zijn, is Love and Dancing voor mij echt sprankelend en ver vooruit op zijn tijd. Het laat horen dat ze instrumentaal ook geniaal waren. Of hoe geniaal Martin Rushent was