Olivia Newton-John - Come On Over (1976)

Pop, country en zelfs wat folk; het komt allemaal samen in Come On Over. Met de afwisseling op deze plaat zit het dus wel goed. Verder is dit een alleraardigst album van Olivia Newton-John, eigenlijk één van haar mooiste, denk ik zelfs, al wordt het verschil tussen de nummers (variërend van gewoon erg goed tot écht geweldig) duidelijk benadrukt. Het door Barry en Robin Gibb geschreven titelnummer is één van de prijsnummers. Absoluut één van de mooiste (country-)ballads van deze zangeres; het is verassend hoeveel emotie zij met haar zijdezachte stem in dit nummer weet te leggen. Daarnaast is het tekstueel één van de sterkste liedjes die deze Bee Gees ooit uit hun pennen wisten te schudden.

Haar versie van het traditionele Greensleeves, Olivia gaat met dit nummer op de folk-toer, is eveneens adembenemend. De spokerige melodie in combinatie met de minimalistische instrumentatie maakt dit één van die Olivia-nummers die je zeker eens gehoord moet hebben. Met de Blue Eyes in the Rain-cover weet ze ook raad. Hoewel de instrumentatie misschien net iets te gedateerd overkomt als je het vergelijkt met de andere nummers, blijft het een ontzettend sterk nummer. Een betere, en vooral rijkere instrumentatie is weggelegd voor haar versie van Jolene. Deze Dolly Parton-klassieker, want laten we eerlijk zijn, een klassieker is het zeker, klinkt opvallend frisser dan het origineel. De hoge noten weet ze ook prima te halen, en daarmee is ook dit een geslaagde opname. Een vijfde hoogtepunt wordt bereikt met de bluesy, zelfs behoorlijk soulvolle piano-gedreven ballad Smile for Me. De melancholieke sfeer, en ook met het koortje dat even op komt duiken, maakt dit nog zo'n geweldige bijdrage voor deze plaat.

Tot zover de (vijf) toppers. De andere nummers zijn allemaal in orde, de Beatles-cover The Long and Winding Road inbegrepen, en ze luisteren prima weg, maar zoals gezegd: het onderscheid tussen de toppers en de andere -bovengemiddelde- nummers is aanwezig. Want de rest is gewoon aangenaam, zonder dat het écht bijzonder wordt (maar het blijft degelijk). Kortom: dit album verdient meer stemmen!

Een heel album echt de aandacht vast houden weet Olivia nog bij mij niet te doen, maar dit Come on Over is -vooral- het eerste gedeelte prettig om naar te luisteren. Bij Jolene blijf ik toch voor Dolly in mijn gedachten houden, dat nummer is zo aan haar gebonden, dat je wel van heel goede huize moet komen om het eigen te maken.

Heel mooie recensie van Angelo! Mijn eerste indrukken zijn ook positief. Twee mij heel bekende klassiekers durft ze hier coveren. Bij 'Jolene' doet ze het heel goed. Met Dolly Parton heb ik niet veel en dan is het makkelijker om positief tegenover een cover te staan. Van Dolly ken ik alleen dit nummer en 'Working 9 to 5'. Over het bestaan van haar twee erfgenamen ben ik ook op de hoogte. Tot daar mijn kennis van Dolly. De cover van 'The Long and Winding Road' ligt me minder. The Beatles coveren en benaderen doe je niet zomaar. De stem komt later. De hoes vind ik heel geslaagd.

2,5 sterren (hoger is te positief)