Khlyst - Chaos Is My Name (2006)

Khlyst is een driekoppige band uit de Verenigde Staten, die vuige, experimentele metal maakt. Dit album, getiteld 'Chaos Is My Name' is tot nu toe hun enige release, maar twee van de bandleden, James Plotkin en Tim Wyskida, zitten ook in Khanate. Dat is een wat bekendere band, die lugubere muziek maakt, en dat erg doeltreffend doet; de haren komen overeind als je bijvoorbeeld naar het titelloze debuut luistert.

Khlyst is nog even wat anders. Ook vuig, ook donker, maar chaotischer, lijkt het wel. Dan is de albumtitel ook meteen verklaard. Plotkin en Wyskida worden aangevuld met een Noor, Runhild Gammelsæter, die de vocalen voor zijn rekening neemt. Al kan je beter zeggen: hij is de man die de woorden uitspuwt.

De plaat duurt niet lang, en is onderverdeeld in acht hoofdstukken, aangegeven met Romeinse cijfers. Dit wordt wel meer gedaan, maar het past wel bij de muziek; echte titels zou ik er ook maar moeilijk voor kunnen verzinnen, het geheel draagt een naam, en zo moet je dit album ook beschouwen; als een geheel. Een totaal verknipt, ziek en chaotisch geheel, maar toch. Een geheel.

IJzingwekkend fraaie plaat. 4 sterren

Klinkt erg goed. Een tip waar ik erg blij mee ben. Dit klinkt wat meer 'dronerig' dan Khanate.
De traag maar woest kronkelende bas en gitaarpartijen worden af en toe doorbroken of aangesterkt door treffend toegepaste, angstaanjagende soundscapes.



Zou je hard gaan rennen als ik je wist te melden dat deze Runhild Gammelsæter, die ik nog wel kende van Thorr's Hammer, feitelijk een schone blonde dame is?

Het is te vroeg om het te becijferen maar de eerste indrukken zijn dik in orde.

Oei. Het was een verkeerde aanname van mij, volgende keer wat beter m'n research doen. Maar hard rennen doe ik daar niet om.

Chaos Is My Name is een lastig plaatje om op waarde te schatten. Het waren Runhild Gammelsæters magistrale grunts die me vanaf de eerste tonen bij de les hielden. De basis van dit achtluik is een angstaanjagende soundscape waarover een soort van metalen klanken als een rafelige deken gedrapeerd worden. Die soundscape vormt de rode draad die je aan je klamme handjes in vijfendertig minuten meeneemt op een reis langs de donkerste kanten van de menselijke psyche.
Althans, zo interpreteer ik het maar. Mijn Noors is niet zo goed.

De gitaarlijnen vliegen werkelijk alle kanten op. Soms neigt het naar mathcore waar de geodriehoek van stuk is. Het volgende moment wordt je weer midden in een drone/doomtrip gedompeld. Heel af en toe heb ik er een free jazz gevoel bij. Alsof de rottende resten van John Coltrane in een decor van een Georg A. Romero film de gitaarlijnen van James Plotkin probeert te dicteren.Het is vluchtig. Haast ongrijpbaar maar de onderaardse spiegeling van Meditations of Ascension lijkt zijn weerslag te hebben in Khlyst.

Misschien draaf ik wat door. Het is in elk geval duidelijk dat het drietal dat zichzelf Khlyst noemt, wel degelijk voor wat beroering zorgt in de misselijke kanten van mijn geest.
Voor de duistere avonturier zou Khlyst best wel eens een tripje kunnen zijn om eens te ondernemen.

Ja, die Runhild kan er wat van. Ze heeft trouwens ook een P.hd in cel fysiologie. Ze is dus een beetje van verschillende markten thuis. Jawadde.

En op deze plaat haalt ze alles uit de (borst)kas. Angstaanjagend, noisy, ondergronds en niet voor mensen die al kokhalzen bij het zien van een oester. Dit is stuff voor zij die een sterke maag hebben. En ik ben gezegend met zo één.
Genieten kun je dit niet noemen, maar ik vind het een straffe plaat die naast werk van bv Khanate - waar het bij momenten we wat van weg heeft - mag staan zonder te blozen.