Doki Doki - Autocannibalism (2007)

Wat kom je toch vreemde dingen tegen in muziekland. Zaken die al van de buitenkant of qua inhoud de wenkbrauwen doen fronzen. Dit kan niet waar zijn of de vraag oproept: Moeten we dit serieus nemen? Zo ook bij deze release die gelukkig te downloaden is en voor wie kosten wil maken op en cd is te branden. In de jaren tachtig van de vorige eeuw hadden we al een vreemde release onder de naam Trip into the Body van Johan Timman, maar deze netrelease doet daar dus duidelijk een schep bovenop. En nu de wenkbrauwen toch aan fronzen zijn doet de naam van de persoon achter Doki Doki ook nog de nodige vragen oproepen. Ene Ruben Snellaars. Op zich een normale naam, maar in combinatie met het voorafgaande geeft het wel te denken. Genoeg getwijfeld tot nu toe en op wat voor muziek moet door gaan.

Een titel als Eating My Legs doet me in eerste instantie denken aan het kluiven van een kippenpoot. Lekker mals vlees wat zo los van het bot afkomt. Maar als ik even doordenk moet ik er niet aan denken om een hap uit mijn eigen benen te nemen, hoe appetijtelijk ze er ook uit mogen zien. De klanken die uit de boxen schallen doen daarentegen experimenteel aan. Er valt geen enkele structuur te ontwarren. Vreemde geluiden uit de elektronica totdat daar toch iets te horen is wat enigszins aan kauwen doet denken. Wat later waan ik me dan ook in een slokdarm die last lijkt te hebben van stuiptrekkingen. Ja, een been is immers zware kost bedenk ik mij relativerend. Met muziek heeft dan ook weinig te doen. Dining on My Fingers begint met geluiden die me doen denken of de stereo het heeft begeven. Vreemde geluiden en geruis wat peuzelen aan de vingers moet voorstellen. Voor de zekerheid stop ik wat vingers in mijn mond om te horen hoe dat klinkt en kom er achter dat dat beter klinkt dan wat uit de boxen komt. Dat is namelijk erg onsamenhangend te noemen het klinkt namelijk als een slecht afgestelde radio bij de tandarts, waarbij de boor als het ware als muziek in de oren klinkt. En dat een kwartier lang dus waarbij de kramp spontaan in de kaak schiet. Je moet er van houden, edoch aan mijn oren is het niet besteedt. Als ik dan vervolgens de tandarts bedank voor deze bijzondere behandeling denk ik ook: daar ben ik het eerst komende half jaar van af.

Uiterst duister begint Sucking Dry My Eyeball. Een zware toon en wat ruis, meer is het niet. Dit negen minuten lang. Na de vorige track heeft het wel iets rustgevends. Het is dan niet gelijk te plaatsen maar irritant of zo is het niet. Het doet me wat denken aan met een autoraam open rijden langs het strand terwijl iemand bezig is een radiozender te zoeken met goede ontvangst die helaas niet wordt gevonden. Een gebakken ei gaat er bij mij wel in maar hoe zouden testikels smaken op de vroege morgen. Op Baking My Testicles wordt daarvan wel een aardige geluidsimpressie van gegeven. De muziek doet weliswaar experimenteel aan, maar wat uit de boxen klinkt doet wel vrolijk aan. Of het na het toevoegen van zout, peper en andere specerijen lekker gaat smaken blijft een vraag, maar op het geluid afgaand krijg ik wel lekkere trek. Het pruttelt er aangenaam op los en de zaadstaartjes bewegen vrolijk ondanks de hitte waaraan ze blootgesteld worden. Met het geluid of de stereo echt kaduuk is begint Autocannibalism. Na verloop doet het me dan ook denken of mijn maag van streek is door het nuttigen van mezelf. Een doosje Rennies is te weinig om de boel tot bedaren te brengen. Het maagzuur is hevig in protest om orde op zaken te stellen maar weet donders goed dat het al een gelopen race is. Als de “muziek” dan stopt is daar ineens een vreemde stilte. Even denk ik dat ik mijn oren heb opgegeten, maar een draai er omheen doet me beseffen dat ze er nog zitten. Een bijzonder album van Nederlandse bodem is tot bedaren gekomen.

Een album dus om spaarzaam mee om te gaan, dan blijft het nog een beetje genietbaar ondanks de vreemde geluiden. Met muziek heeft het echter niets van doen.

Voor wie belangstelling heeft gekregen voor dit album, hier een link waar de "muziek" te downloaden is: Autocannibalism : Doki Doki : Free Download & Streaming : Internet Archive