Beardfish - The Void (2012)

Titel klopt niet, het moet The Void zijn zoals op de hoes staat.

Ik ben zeer benieuwd naar dit album. De band zegt dat er meer metalinvloeden in dit album te vinden zijn. Het zou gaaf zijn als ze die deathgrunts terugbrengen, dat was echt een aangename verrassing bij Destined Solitaire.

Ik heb al een correctie ingediend, mijn fout.

Oh yes, de grunts zijn terug! Ik heb net een edit gehoord van Voluntary Slavery en daar werd ik erg blij van. Het is inderdaad allemaal wat harder maar die 70´s vibe is heel goed te horen. De productie is zo te horen lekker organisch in tegenstelling tot veel hedendaagse proggroepen. Deze wil ik echt heel graag compleet horen.

Ik heb hem zaterdag ontvangen en tot nu toe 3 keer beluisterd.

Reactie na 1 keer beluisteren: Bwèèch! Beardfish heeft een hardrockalbum gemaakt! Weg is al die speelse muzikaliteit die eerdere albums (Voor Mammoth) kenmerkte.

Na 2 meer luisterbeurten wordt mijn oordeel wat milder. Veel songs zitten toch wel clever in elkaar en als je de heavy gitaren even weglaat is er nog voldoende variatie in de songs. Het is nog te vroeg voor een eind beoordeling maar ik denk niet dat dit een favoriet album gaat worden.

Alhoewel dit niet de richting is die ik Beardfish graag op zie gaan vind ik dit toch een overtuigender album dan Mammoth. Alleen die afsluiter "when the lights are low"; een soort stadionrock meezingnummer. Vréééselijk. De rest van de nummers is redelijk tot goed. De hoogtepunten voor mij zijn het intrumentale 'seventeen again' (dat als enige aan de oude Beardfish doet denken) en 'he already lives in you'.

Geen reden om op de banken te gaan staan juichen maar een gedegen album van Beardfish.

The Void is tot nu toe het meest gebalanceerde album van Beardfish. De band komt iets harder uit de hoek dan voorheen en de grunts worden weer uit de kast getrokken. Ik moet denken aan Pain Of Salvation en dat is zeker een compliment. Dit is een heel aangenaam album om naar te luisteren. De productie is organisch en maakt veel ruimte voor de basgitaar.

Er komen metal-achtige uitbarstingen langs, een prachtige ballad genaamd When The Lights Go Down en proguitbarstingen als Note. Deze moet ik vaker beluisteren maar hij gaat een mooie beoordeling mee krijgen. Het beste album dat ik tot nu toe van de band heb gehoord.

Het is toch altijd weer leuk om eem mening uit een compleet ander universum te horen.

Toch ligt de waarheid dichter bij wat Don Cappuccino zegt. Ik hoor in When The Lights Are Low geen stadionrock.

Jammer, maar dit is het niet voor mij. Ik hoopte op veel meer metal, maar de zeventiger jaren prog overheerst hier duidelijk. En daar kan ik niet lang naar luisteren. Op dit album hoor je inderdaad dat de Beardfish met wat metalen injecties qua sound naar Pain of Salvation neigt. Dat zijn de leuke momenten, voor de rest doe ik het af met erg saai en oubollig.

Zit dit album nu te luisteren. Klinkt lekker! Kende de band wel van naam en had wel een vermoeden dat het geen rechttoe rechtaan muziek was. Dat klopt dus ook wel
Virtuositeit en speelsheid gaan hand in hand op dit album. En door de grunts klinkt het heel afwisselend. Hierboven lees ik de naam Pain of Salvation als raakvlak. Ik wil daar Opeth ook aan toevoegen. Die kunnen ook vanuit het niets van metal ineens naar jazz en fusion achtige stukken overschakelen. Mooi! Ik begin met 3,5 maar heb het vermoeden dat dit nog wel hoger zal worden...

Nou inderdaad zeg. Hoe kun je dat nummer in vredesnaam als stadionrock bestempelen?!?

Op mijn reisje naar België met mijn lief, heb ik een flink aantal platenzaken afgestruind. Zo kwam ik thuis met een drietal platen, die ik allemaal al kende maar die ik sinds ik over een nieuwe stereo met platenspeler beschik, op mijn lijst had staan om op vinyl te bezitten. Ik merkte de afgelopen jaren met alle streamingsdiensten dat het steeds lastiger wordt om écht te gaan zitten voor een album. En dat je soms daardoor oppervlakkiger luistert en platen/nummers minder de kans geeft om te groeien en te landen. Daarom maakte ik ook een sprongetje toen ik dit album op vinyl ontdekte. Beardfish is precies zo'n band die tijd en rust nodig heeft. Die platen i.p.v. nummers maakte. Dit album is daardoor nooit als album echt geland bij me. De eerste nummers zijn best 'moeilijk' en 'zwaar'. Eigenlijk was alleen 'Ludvig&Sverker' een nummer dat ik (dankzij de streamingsdiensten en afspeellijsten) veel luisterde.

Nu een avond echt gaan zitten voor dit album. En mijn voorgevoel klopte. Dit is een album dat je ouderwets moet luisteren. Plaatje draaien, kant voor kant opgaan in muziek en teksten. Het eerste verschil voor mij is dat het veel warmer klinkt zo. Nog steeds is, zeker het begin van de plaat, vrij hard en klinisch. Maar de nuances, de verschillende riffs, de bas, het komt zoveel beter tot zijn recht op deze manier. Doordat je ook niet kan skippen, blijf je ook intensief naar de moeilijkere en minder direct pakkende delen luisteren. En dan vallen na twee of drie luisterbeurten, kwartjes die eerder niet vielen.

Mijn conclusie: dit is gewoon een briljant album. Stevige kost, ook tekstueel. Dit was niet Rikard's vrolijkste fase in zijn leven. Maar zo briljant, verrassend, divers en ontzettend knap gespeeld. Ludvig&Sverker blijft een favoriet, maar ik geniet nu ook enorm van andere nummers. Ik hoor nu pas hoe goed 'Note' is, hoeveel nuances er in 'Voluntary Slavery' zitten, hoe meeslepend het instrumentale 'Seventeen again' is (die gitaarsolo en die hammond op het einde!) en leef ik plots mee met een moordenaar in 'he allready lives in you'.

Hopelijk komende week ook een avond tijd voor die andere plaat die je echt alleen als album kan luisteren en ik mee heb genomen uit de platenbakken van Namen: 'Be' van Pain of Salvation.

En wat was die derde plaat? 'Smallcreep's day' van Mike Rutherford. Die hoef ik niet te herontdekken, want die had ik jaren geleden al op plaat. Voor ik alle lp's verkocht en mijn platenspeler de deur uit deed eind jaren 90. Maar die is niet te luisteren op Apple Music, dus toen ik die in een tweedehands zaak zag staan, kon ik het niet nalaten die mee te pakken voor die 8 euro. Er wordt wel eens gezegd dat 'Voyage of the Acolyte' het beste Genesis album is dat Genesis nooit heeft gemaakt. Maar volgens mij is dat toch echt kant A van dit album. Die ga ik nu nog even aanzetten....at the end of the day.