Een nieuw solo-album van Ian McCulloch. Zijn vierde (Slideling dateert alweer uit 2003).
Solo heeft McCulloch zich steeds verder weten te verwijderen van zijn sound met The Bunnymen en daar is Pro Patria Mori geen uitzondering op.
Pro Patria Mori is een album geworden waar hij zelf nogal enthousiast over is:
It’s the same magic in the air as I felt when recording “The Killing Moon” and “Nothing Lasts Forever”, amongst others.
Maar neem dit gerust met een zeer grote korrel zout. Pro Patria Mori staat vol lieve, zoetige liedjes met mooie arrangementen en aangename koortjes.
Op zich niks mis mee maar kom op Ian; doe nu niet of hier de hoogtijdagen van The Bunnymen terug te horen zijn. Zelfs de laatste Bunnymen albums, die toch ook heel wat minder ruig waren, lijken haast nog minder lief dan dit solo-album.
Horen we hier een verbitterde fan? Welnee. Maar dit nieuwe soloalbum laat een McCulloch op zijn braafst horen dus mocht je zin hebben in bravoure en avontuur dan heb je hier gewoon niks te zoeken. Nu gaf zijn vorige album Slideling ook al aan dat McCulloch solo andere koek is en die lijn trekt hij absoluut door.
Nu blijf ik het stemgeluid van McCulloch zeer aangenaam vinden en dat is hier niet anders en ik moet zeggen dat het allemaal heel erg verzorgd klinkt maar spannend is toch heel wat anders.
Echte fans van Echo and the Bunnymen zullen gillend weg rennen bij al dit bedaarde gedoe en nemen waarschijnlijk geen genoegen met deze ingeslagen koers.
Dat zal ik dus niet doen maar ik moet toegeven de knop echt even helemaal om te moeten zetten om dan vervolgens een aardig pop-album te horen vol tierelantijntjes die heel soms too much worden; ietwat te weeïg naar mijn zin.
Het album is tot stand gekomen via PledgeMusic (dit zie je steeds vaker): er moet een minimum aantal aan voorbestellingen gedaan worden wil het album uitgebracht worden en bij een 100% worden de creditcards pas belast.
Het is blijkbaar gelukt want vanaf 5 maart waren de downloads beschikbaar en werd 17 mei als release datum gehanteerd.
Pro Patria Mori is de zoetigheid zelve en daar moet je tegen kunnen. Daarbij moet je de link met Echo and the Bunnymen toch echt uit je hoofd zetten.
Lukt dat dan is dit een aardig album, lukt dat niet dan raad ik aan er niet eens aan te beginnen om teleurstellingen te voorkomen en daar kunnen de afsluitende woorden van Ian zelf echt niet veel aan bijdragen:
Because you already know what I think. “Different Trees”, “Pro Patria Mori” and “Raindrops On The Sun” are the equi-greatest Holy Trinity of songs ever written.
Natuurlijk Ian
