50 Cent - 5 (2012)

Na bespreking met Herman, Rene en Angelo zijn we het toch eens dat dit project al wel op de site hoort. De tracklist, release datum en cover zijn immers door 50 Cent zelf bevestigd. De gastartiesten, als die er zijn, worden zo vlug mogelijk toegevoegd wanneer ze bekend zijn.

Dit blijkt wel geen (independent) LP meer te zijn, 50 heeft het verandert naar een mixtape/straatalbum. Street King Immortal (moet in november 2012 uitkomen) wordt zijn vijfde studioalbum voor Interscope. Hij heeft ook in verschillende interviews aangegeven dat dit meer een experimenteel album is.

Leave the Lights On en You Will Never Take My Crown zijn al te beluisteren

En inmiddels geheel gratis te downloaden. Zonder verwachtingen 'ns beluisterd, en ik moet zeggen, het valt me mee (ik had erger verwacht), al kan dat natuurlijk ook door de korte speelduur komen.

Snel maar even opzetten, moet zeggen dat ik benieuwd ben.

Al die recente controverse rondom 50; het auto-ongeluk, de conflicten met z'n label, z'n dreigementen van het lekken van een aantal nummers van het (hopelijk ooit nog te verschijnen) Detox-album van Dré, wekken (on)bedoeld wel interesse in het nu al veelbesproken 5. Bij mij tenminste, want verder dan vier reguliere albums, waarvan ik de laatste twee nauwelijks heb beluisterd, ben ik niet gekomen.

Maar toegegeven: de eerste helft van 5 is verassend genoeg wel oké, eigenlijk. Business Mind maar vooral NY vind ik behoorlijk goed klinken; niet in de laatste plaats vanwege de fijne producties, en ook My Crown en United Nations durf ik best toffe tracks te noemen. Wat ik enigszins jammer vind is de zwakke tekst van Leave the Lights On. Met een betere of een meer originelere tekst - ik vind deze echt veel te eenvoudig en zelfs saai - had je, denk ik, een heel ander (lees: sterk) nummer voor je gehad. Niettemin is-ie, samen met de vier andere voornoemde tracks, wel repeat-waardig, naar m'n mening.

De tweede helft spreekt me vooralsnog minder aan. Be My Bitch, met die ronduit vervelende Brevi als gastartieste, is met afstand de minste track hierop, op de voet gevolgd door Money, met dat irritante “refrein” (of hoe je het ook wilt noemen). Gelukkig is het slotnummer, Can I Speak to You? dan wel weer dik in orde. Ik moet eerlijk bekennen dat ik bijna niets van 50 heb beluisterd sinds Before I Self Destruct van drie jaar geleden, maar ik vind dat-ie op momenten nog aardig sterk uit de hoek weet te komen; iets wat ik vooraf niet verwachtte. Laat Street King Immortal maar komen, zou ik zeggen!

Net voor de eerste keer eens een draai gegeven, en het klinkt niet slecht! In tegendeel tot Angelo ben ik geen slecht (of minder) nummer tegengekomen, maar ook nog geen uitschieters. My Crown spookt al wel 2 dagen rond in mijn hoofd.
Toffe verrassing dat ScHoolboy Q erop staat! Ex-Aftermath-rapper Hayes kwam niet geheel uit het niets, want hij komt ook al langs op The Lost Tape.

Nu geef ik het 3,5*, hopelijk stijgt het nog

Lekkere plaat weer van 50 Cent, jammer van het wanstaltige Be My Bitch. Verder louter prima nummers met zo nu en dan een hele toffe uitschieter (zoals de sterke afsluiter).

Koop dit album op cd vanaf € 12,99.

Op het eerste gehoor klinkt dit verre van slecht. Lijkt erg in de lijn van Curtis te liggen. ScHoolboy Q herinnert mij er fijntjes aan dat ik Habits & Contradictions eens moet beluisteren.

50 zijn naam zit hem wellicht wat tegen, waardoor hij bij velen direct een streepje tegen heeft. Eerlijk gezegd ook bij mij, ik kan zijn muziek niet geheel serieus nemen. Debuutalbum vond ik toentertijd te gek, waardoor ik er nog steeds wel een kleine zwak voor heb, maar al dat volgde was ronduit waardeloos. Dit album valt niet onder de categorie ronduit waardeloos, maar is ook verre van te gek. Er staan een aantal prima nummers op (My Crown, Business Mind en Can I Speak to You bijvoorbeeld), een aantal waardeloze (United Nations, Roll That Shit , Be My Bitch..) en de rest vrij nietszeggend. Over het algemeen zijn het met name de refrijnen die zeer ondermaats zijn, en 50 heeft nou eenmaal nooit de originele teksten gehad. Money, Cash, Ho's en een beetje Drugs, dat was het wel weer.

2*

Klopt, maar dat mag intussen al wereldwijd geweten zijn. Voor mij is het geen struikelblok meer, de anderen moeten maar naar CunninLynguists luisteren

Sterker nog, ik hoor na een lange werkdag iemand liever over hoeren en drugs rappen dan over abstracte schilderijen die niet in Parijs te bewonderen zijn.

Op bepaalde momenten hoor ik liever een rapper met een sappige naam twaalf keer na elkaar roepen dat een bepaalde prostituee naar omhoog moet gaan dan dat ik luister naar filosofisch gedachtegoed van een tuinhuisrapper.

Soms is het gewoon een stuk aangenamer om een rapper te horen schreeuwen dat hij van zijn geld 15 hoerenkasten kan betalen en deze vervolgens oprookt dan naar hiphopartiesten te luisteren die over Karl Marx zijn Communistisch Manifest vertellen vanuit het oogpunt van een progressieve vrouw uit de Sovjet-Unie.