Volgens A.F.Th. van der Heijden is de hel de plek waar alles herhaald wordt, getuige zijn roman Het leven uit een dag. Op het album van L'Enfer, dat een andere naam van Quick & Brite schijnt te zijn, wordt meer herhaald dan je lief is. Wie op het idee kwam om metal te maken met synthesizers, geen idee, maar het pakt verdomd slecht uit. De nummers gaan schijnbaar eindeloos lang door, zonder dat het ergens A) imponerend, B) pakkend, C) meeslepend of D) al het bovenstaande wordt. De vergelijking met Atari Teenage Riot is ook compleet onlogisch, want dat was niet zo'n saaie boel als dit. De hel is gewoon stomvervelend blijkbaar; dan ga ik vanaf vandaag niet meer biechten. L'enfer, c'est l'enfer.