Mike Oldfield - Two Sides (2012)

geldklopperij

Ja, men kan niet met droge ogen beweren dat er nog geen verzamelaar van de man op de markt was.

En weer een vrij slechte songlist. Ik had liever gehad dat hij eens een goede- en met goed bedoel ik volledige- B-sides & raritiesverzamelaar had gemaakt.

TWO SIDES 2012

Wat een gemiste kans, inderdaad.
En dan zogezegd samengesteld door Mike Oldfield zelf.

Een eerste schijfje focust op de langere werkstukken.
Tubular Bells eindigt op het moment dat Part One zich opmaakt voor de finale.
Van Ommadawn krijgen we de finale zelf te horen met de tamtam en het gitaarwerk.

De brok Crises beperkt zich tot de synth 'n' drums finale
die zich laat beluisteren als een aanzwellend orgasme, maar die hier
genadeloos uit de context gerukt, enkel maar saai en langdradig kan klinken.

Van het prachtige The Lake krijgen we de eerste helft.
De eerste keer dat deze instrumental aandacht krijgt op een compilatie.

Twee stukken van Amarok, juicht de fan in ons.
Helaas krijgen we de pijlsnelle intro met de happy happy papegaai (nog leuk),
en de vervelende finale met de folkdansende Margaret Tatcher (helemaal niet leuk dus).

Dat met het op zich erg mooie Sentinal track 1 nog eens wordt overgedaan,
is Oldfield blijkbaar ontgaan. Hier had hij dan toch voor wat anders kunnen kiezen.

En dan volgen twee fragmenten uit het weliswaar onderschatte The Songs of Distant Earth,
dat zo echter te veel eer te beurt valt in vergelijking tot het afwezige Hergest Ridge of Incantations.

Schijf twee focust op de zogenaamde hits.
Tussen Family Man en Heaven's Open zit geen enkele verrassing.
Samensteller Oldfield heeft het er zich dus wel heel gemakkelijk vanaf gemaakt.

Guilty mag openen, maar In Dulci Jubilo of Portsmouth ontbreken dan weer.
We krijgen nog even Tattoo en daarna songs die hoofdzakelijk uit Oldfields laatste werk
(ook bij Universal, het label dat nu de rechten over zijn Virgin albums heeft verworven) komen.

En hier knelt de schoentje nog het hardst.

Deze dubbelaar citeert hoofdzakelijk uit het oude Virgin (nu Universal) werk en voegt daar
een overdaad aan recentere Universal songs (zoals van Music of the Spheres (2008) aan toe.
Zo wordt een periode (late jaren 90, vroege jaren 00) bijgevolg stiefmoederlijk behandeld.

Daarnaast dus gekke fragmenten uit het langere werk en de voorspelbare hits.
En eigenlijk snap ik dit dubieuze plaatje wel een beetje. De 6 eerste Oldfield albums
zijn ondertussen geremasterd. De fans die in de jaren 80 afhaakten, willen misschien toch
nog die paar hits in handen hebben. En ondertussen promoot Universal zijn nieuwste werk even.

Maar de meeste katten kopen deze handen niet.

Het doet pijn dat ik na The Songs of Distant Earth uit 1994
geen enkele Oldfield release meer heb gevonden die me aansprak
of het moeten de recentste remasters zijn van zijn oudere werk.

Driewerf.

Ik ben (nog) niet zo bekend met Mike Oldfield, dus ik heb geen idee wat ik eventueel zou missen, maar ik ben wel te spreken over veel nummers, voornamelijk die van de eerste schijf. Volgens mijn uitgave heeft Oldfield deze verzamelaar overigens samengesteld

Wat ben je toch altijd hard voor je helden als ze zich niet houden aan jouw criteria van album tracks, 7" inch versies en bepaalde keuzes.

Deze cd had ik al wel becijferd maar ik had hem nog niet in huis. Sinds afgelopen week wel. De Media Markt vroeg er 4,99 voor en dat wilde ik met alle liefde betalen. Zoals te zien laat dit overzicht twee kanten van Oldfield horen. Als ik de hoes bekijk is dat blijkbaar een zwarte en een roze kant. De langere uitgesponnen veelal instrumentale kant op de ene cd en de korte veelal gezongen nummers die veelal als single zijn uitgebracht op de andere. Cd1 staat voor de progressieve kant van de goede man. De nummers lopen vrijwel allemaal in elkaar over en dat maakt dit album tot een mooie lange trip. In sommige gevallen zijn er iets andere arrangementen dan het origineel. Dit bijvoorbeeld in het bloedmooie Ascension. Voor mij 1 van Oldfield's mooiste stukken en vaak goed voor een portie ontroering. Ondanks/dankzij de subtiele veranderingen kan deze versie ook mijn goedkeuring wegdragen ondanks dat het origineel beter blijft. Maar goed dat is mijn favoriete liedje van mijn (samen met Hergest Ridge) favoriete Oldfield album waarvan ik weet dat Songs een van mijn meest gedraaide albums ooit is. Als afsluiter nog het prachtige The Tempest, dus ik ben tevreden.

De 2de cd staat tot en met Tattoo vol met singles (sommige hits, dan kom je er toch weer achter dat Heavens Open een steen goede single was maar helaas geen hit) en daarna komt er wat door Oldfield gemaakte willekeurige keuzes. Een behoorlijk aantal komen van The Millennium Bell. Een album dat (ik citeer Oldfield) "a critical and commercial failure" bleek te zijn maar waar Oldfield goede herinneringen aan heeft. Mede ook door het bijbehorende concert wat gegeven is door hem in Berlijn op 31 december 1999 in Berlijn voor 200000 mensen. Aangezien Oldfield het album meer gunde en vind dat er wisselend maar ook erg sterk werk op staat was dit voor hem een mooie manier om dit aan de mensheid te laten horen.

Het bijbehorende boekje heeft meerwaarde voor mij. Elk nummer wordt door Oldfield besproken (vaak als album geheel) en daarin staat de nodige info welke ik nog wist. Zo heeft deze verzamelaar van Oldfield (m'n 6de denk ik) weer wat toe te voegen.