Robert Palmer - Some People Can Do What They Like (1976)

lekker album, Swingende funk zo als we van Palmer mogen verwachten. Bij gestaan door vrijwel de gehele toenmalige Little Feat band (Kenny Gradney en Lowell Geogre spelen niet mee opdit album) . Er staat eigenlijk geen zwak nummer op. Leuk is de cover van King Radio, Man smart, Woman Smarter. (origineel uit 1936!!) Goede uitvoering van de Feat klassieker Spanish Moon. Lekkere vette funk in Some People, enfin zo kan ik nog wel door gaan. Voor wie van het genre houdt een absolute aanrader.

indana, je hebt voor mij de kastanjes uit het vuur gehaald, dat spaart me een bespreking, want je hebt uiteraard groot gelijk!
Prima vroege plaat van de helaas jong gestorven Palmer, altijd een heer gebleven die Palmer!
4 sterren ****

Mmm ja, aardige plaat maar buiten Man Smart een stuk vlakker dan de 2 voorgangers in mijn boek ......... Het begint hier een beetje als een routineus kunstje te klinken ...........

ja, lekker plaatje , al vind ik de twee vorige ietsje beter
toch weer een leuke hoes

Hoe vinden jullie de versies van Man Smart, Woman Smarter van The Carpenters en Grateful Dead?

In een woord: r*k ! Doe me dan Harry Belafonte maar .......

Dankzij een viertal goede funky songs (1,3,5,10) vind ik dit een prettig album met als zonnig detail die vrolijk stemmende steeldrum.

Gisteravond weer eens gedraaid. Man, man, wat heeft dit album een heerlijke funk-groove. Die Richie Hayward is echt een geweldige drummer om naar te luisteren (en op mee te air-drummen ). Zoals meerdere liefhebbers hierboven heb ik deze altijd net een tikkeltje minder gevonden dan Palmers eerste twee albums, maar inmiddels ben ik daar niet meer zo zeker van.

Sommige nummers springen er als compositie niet zo heel sterk uit. Ze glijden wat onopvallend voorbij, maar de muzikale invulling en Palmer opwindende zangprestaties tillen het geheel alsnog naar een hoger plan. Alleen dat korte instrumentaaltje, Off the bone, komt op mij over als een vullertje om de speelduur van het album ene redelijk aanzien te geven, maar het stoort verder niet.

Verder vind ik Man smart, woman smarter wat uit de toon vallen. Het was weliswaar zijn eerste hit (bescheiden noteringen in zowel de UK als de US), maar ik vind het iets te druk en te rommelig, wat minder dan de overige songs.

Zijn uitvoering van Spanish moon vind ik gelijkwaardig aan het origineel van Little Feat. Het is bekend dat de band Robert Palmer benaderde om de opengevallen plek van Lowell George in te nemen na diens overlijden, maar Palmer wees het aanbod af, omdat-ie muzikaal inmiddels op een ander spoor zat en zijn solo-carrière net lekker begon te lopen.
Het zou voor beide partijen wel een risico geweest kunnen zijn, aangezien de meeste fans Little Feat toch vooral vereenzelvigen met hun oorspronkelijke zanger. Maar het zou naar mijn idee wel eens een paar heel lekkere plaatjes hebben kunnen opleveren. Nou ja, gelukkig hebben we zijn eerste drie albums nog, als reminder van wat een fantastische combi dit kon zijn.

Hopla, verhoogd naar vier sterren, net als zijn eerste twee albums.

Album dat bij tijd en wijle weer op de draaitafel belandt en gemaakt in Palmer's meest interessante periode. Nog steeds heel veel New Orleans invloeden en ook nu weer leden van Little Feat in de gelederen. En dat is te horen. Aan niks is te horen dat Robert Palmer uit Engeland afkomstig is, en denk je in eerste instantie met een decadente Yank te maken te hebben. Stijl had hij toen al en samen met Boz Scaggs vormde hij de voorhoede van de R'nB Blue Eyed soul, waar ook lui als Hall & Oates mee in de weer waren. Ook voor yachtrock liefhebbers uitermate geschikt. Ook de warme, analoge opname klinkt nog steeds als een klok.

De eerste vier albums van Robert Palmer vond ik in de jaren zeventig allemaal prachtig. Daarna deed de elektronica zijn intrede en toen was ik Robert 'kwijt'. En alle vier de albums hebben de tand des tijd uitstekend doorstaan. Ze zijn nog altijd een feest om te horen.

Waar voorganger Pressure Drop - zowel qua songkeuze als qua productie - iets gladder was, keert Robert op Some People Can Do What They Like deels weer terug op de iets ruwere sound van het debuut. Hoogtepunt is voor mij Spanish Moon, maar dat nummer is eigenlijk gewoon onverwoestbaar.

Robert Palmer was één van de vele artiesten die de commerciële successen in de jaren '80 beleefde maar de artistieke hoogtepunten in de jaren '70 had.
Inderdaad een prima album met blanke funk voor zijn definitieve doorbraak.

Heerlijk album. De eerste vier albums van Robert komen tot wel opvallend vaak op mijn virtuele draaitafel terug. Krijg er altijd goede zin van.

Een van de minder bekende platen van Palmer. Het album bevat in mijn ogen ook geen nummers die er echt boven uitsteken.
Dat wil niet zeggen dat het ook een mindere uitgave van Palmer betreft.
De mengeling van funk, soul maar ook enkele Caribische invloeden levert bij vlagen een boeiend plaatje op.
Hoewel ik Palmer hoog heb zitten moet ik bekennen dat de meeste platen van de Brit wat onevenwichtig klinken.
De ene keer klinkt het songmateriaal vluchtig en alledaags, een ander moment wil Robert voor mijn gevoel teveel ideeën kwijt op 1 plaat.
Some People Can Do What They Like vormt dan juist weer een consistent geheel. Het is soul en funk wat de klok slaat en met zijn zang weet hij mij altijd te boeien.
Beste nummers: One Last Look en Keep In Touch, om met een ballad te starten is link maar hier werkt het wonderwel.
Een topper vind ik Some People niet, er valt echter genoeg te genieten om te spreken van een fijne schijf.