Deborah Harry - Def, Dumb & Blonde (1989)

Veeeeeeel nummers. Als I'll Never Fall In Love en Forced To Live weg waren gelaten dan nog altijd 13 nummers zonder minpunt. Alles is prima maar nergens echt dat het album eruit tilt. Mijn favoriet is Brite Side vanwege de muziek zelf en de sfeer van het nummer. I Want That Man en Sweet & Low zijn ook singles maar de verrassing vind ik het zeer lekkere Get Your Way.

Onbegrijpelijk dat I Want That Man nooit de grote hit is geworden die het had moeten zijn. Wat een lekker nummer vind ik dat.

Het is helemaal een supergaaf album. Ik ben over mijzelf verbaasd dat ik hier nog geen recensie bij geschreven heb...Voor dit album riepen Deborah Harry en Chris Stein weer de productionele hulp in van Mike Chapman, die Blondie tot grote hoogte wist te brengen met Paralel Lines en dat kunstje daarna nog enkele keren verdienstelijk over deed.

Dit album heeft echt de tijdstest doorstaan -en dat voor een jaren 80- productie- en staat nog als een huis, van de catchy opener I want that Man, tot de fenomenale afsluiter End of the Run.

En daartussen zit voor iedere liefhebber wat, geweldige pop songs als Kiss it better, Maybe for Sure en het geweldige Sweet and Low.

(Punk)rock in Bike Boy, Comic Books en Forced to Live. Prachtige ballads als He is So en Brite Site ....
La Harry zingt Spaanstalig in het dromerige Calmarie.
En ze zorgt voor een geweldige opvolger van Rapture in het onvolprezen, swingende Get your way.

En al dit songmateriaal voorzien van goed doordachte teksten, soms Tonque in Cheek, dan weer ontroerend maar altijd oprecht. Met zoals al benoemd het prachtige End of the Run als afsluiter, Hierin kijkt Deborah terug en trekt mooie conclusies.

Bij het uitkomen Def, Dumb & Blonde (* alleen voor die titel verdient ze al een prijs) was er een Europese promotietour die haar ook In Paradiso bracht voor een zeer gedenkwaardig concert, haar eerste solo optreden in Nederland. A night to remember....