Hawkwind - Warrior on the Edge of Time (1975)

Dit is echt een klassieker. Gevarieerd spectrum rockmuziek, licht futuristisch van toon. Michael Moorcock werkte mee aan dit album, wat te merken is aan de tekstbijdragen. Alleen de eerste twee nummers al moeten met regelmaat in de hemel klinken...
Die onsterfelijke intro van Assault and battery is zo grandioos mooi...
Absolute aanrader!

hmm heerlijk album, elk nummer heeft zijn eigen sfeertje en is perfect meerdere malen te luisteren.

persoonlijk denkik bij de meeste nummers aan een soort woestijn, maar toen had ik de (ontzettend mooie) cover nog niet gezien

prachtig album.

mijn ouders namen uit de garage een bak vol platen mee en per toeval zat de LP van hawkwind ertussen, en ik heb `m nu al wel meer als 200 keer gedraait denk ik. elke keer klinkt hij anders, het is gewoon een meesterwerk. de verhaaltjes tussen de nummers zijn totaal niet vervelend want op de achtergrond hoor je altijd wel iets moois.

op de lp van hawkwind staat motorhead trouwens niet, alleen op de cd.

Opa Loka en Spiral Galaxy 28948 zijn mijn favoriet. Verder mooi uitgewerkt thema op deze cd met een paar korte mooie dichterlijke verhalen 'The Wizard Blew His Horn', 'Standing at the Edge', en 'Warriors'... De Ouwe Hawkwind op zn best

De eerste twee nummers zijn erg mooi, maar daarna zakt het helemaal in elkaar.
Twee goede nummers is niet genoeg. 2.5*

De 2 eerste nummers lijken qua stijl toch sterk op magnu, vreemd dat je enkel die goed vind.

Maar voor mij behoort dit samen met In Search of Space, Hall of the Mountain Grill en Space Ritual tot de hoogtepunten van Hawkwind.
Het laatste album met Lemmy en heel stevig gedrum van Simon King(zijn laatste album waar hij echt op doorgaat).
Het is ver vooruit op zijn tijd, met nummers zoals Opa-Loka, het donkere Dying Seas en het machtige Spiral Galaxy 28948
Dit album is eigenlijk zowat een wereld apart, met die verzen tussendoor.
Een must voor de spacerock-fan.
Voor mij niet het beste of toch al niet het aangenaamste van Hawkwind, door de koude stijl, dan verkies ik "Hall of the Mountain Grill"
Maar toch 5/5

Hawkwind, Tangerine Dream, en er zijn er nog... bands die ik enkel van NAAM ken... misschien moet ik hun muziek eens gaan opzoeken, ik veronderstel dat daar mooie dingen tussenzitten??

Ik was gisteren toevallig nog een paar Hawkwind-albums aan het luisteren... Als je houdt van spacerock is dit verplichte kost natuurlijk.

De eerste 2 nummers zijn scitterend en ook Magnu en Spiral galaxi zijn prima.

Inderdaad de 1e 2 nrs zijn ware klassiekers

OK, vandaag bekend geword dat het Britse label Esoteric Recordings (en wel op het Hawkwind sublabel Atomhenge) dit album op cd gaat uitbrengen. Naar het schijnt is het de eerste uitgave die daadwerkelijke van de originele masters is genomen. En .... hij is voor deze heruitgave in 5.1 en (opnieuw) in stereo gemixt door niemand minder dan Porcupine Tree's Steven Wilson.

Toevallig dit album onlangs 'ontdekt' en het is eerste album van Hawkwind waarbij mij het kwartje viel, waarschijnlijk ook door het rijkelijk uitgespreide toetsenwerk.

The golden void in 5,1 Geweldig lijkt me dat.

Dat is goed nieuws die remasters van Wilson zijn subliem.
Wanneer komt deze uit?

20 mei

Daar kan ik nog wel op wachten,
zag deze nooit liggen op cd, had hem wel als lp maar weggedaan toen ik overging op cd's.
Wilson maakt er wel wat moois van zoals thick as a brick van Tull of land of grey and pink Van Caravan.
Wat remastered hij niet tegenwoordig zelfs King Crimson.

Hij remixed eigenlijk....

Mijn eerste kennismaking met Hawkwind en een redelijk geslaagde. Instrumentaal klinkt dit zeer interessant (doet me soms nogal aan Gong denken) maar vocaal is dit bij tijd en wijle echt ondermaats (bijvoorbeeld in The demented man).

De nieuwe box is een plaatje en de mixes klinken weer heel goed. Beetje duur, maar dan heb je ook wat.

Wat mij wel bevreemdt, is dat de hier de 1e 2 nrs. (A en B en GV) bij de nieuwe versie 1 nr. is.

Het is wel een kinky album.

De laatste met Lemmy. Meestal draai ik deze als ik Hawkwind wil horen. Heb de enkele geremasterde CD.

De hoes doet Ozric Tentacles-achtig aan.
Hawkwind is (ze treden nog steeds op) een fantastische band. Fabelachtig basgitaarwerk van Lemmy.

Voor mij wordt dit (naar mijn mening) meesterwerk altijd verpest door (oorspronkelijke) afsluiter Kings of Speed. Dit nummer, een recht-toe-recht-aan rocker, past totaal niet bij de sfeer van de rest, hoort er niet bij en is er alleen maar opgezet als opvuller. In een advertentie uit 1975 stond letterlijk: 'as a bonus, we've added the single Kings of Speed'.
'Motorhead' was m.i. een betere afsluiter geweest, zoals nu op de CD.
Als je liefhebber bent van dit album is de 2CD+DVD-A versie aan te raden. Beste geluid en veel interessant bonus werk. De tweede CD is de Steven Wilson remix, waarbij hij het accent legt op bepaalde dingen (instrumenten) in de nummers, waardoor het een interessante alternatieve versie is geworden.

Met Hawkwind - prachtige bandnaam overigens, die ze tijdelijk hadden verkloot door zich ineens "Hawklords" te noemen - heb ik altijd een haat-liefde verhouding gehad. Op sommige albums word ik compleet gestoord van dat monotone gedreun met die continue stroom irritante synthesizer bliebjes, op andere albums raak ik in de extase van ultiem luistergenot.
Warrior on the Edge of Time behoort grotendeels tot die laatste categorie. De eerste twee nummers zijn geweldig, de overgang van het monotone (jawel) Opaloka naar het mooie The Demented Man is subliem.
Maar ook hier helaas de bagger van een miskleun als King of Speed.
Op vrijwel alle Hawkwind platen die ik ken is het hollen of stilstaan en val ik van het ene uiterste in het andere. Van geweldig materiaal tot de snelste weg naar een fikse hoofdpijn.
In het algemeen is het dus wat minder aan mij besteed, maar deze Warrior krijgt een dikke voldoende. Dat geldt ook nog voor Hall of the Moutain Grill, maar van de rest word ik echt horendol.

Eens met miskleun 'Kings of Speed', gelukkig op CD daarna een leuke bonustrack waar scheidend bassist Lemmy zijn doorstart mee kon maken en ook adopteerde hij 'Lost Johnny' en 'The Watcher' van voorafgaande albums. Dat debuut van Hawkwind vind ik wel goed, dat tweede album kan ik niet zo veel mee en op het derde wordt sterk songmateriaal verkloot in de mix. 'Hall of the Moutain Grill' kom ik ook nooit echt lekker in en dan is het toch dit 'Warrior on the Edge of Time' als favoriete album.

'Warrior on the Edge of Time' lijkt op het eerste gehoor wat wisselvalliger dan 'Hall of the Mountain Grill'. Dat heeft een aantal oorzaken. Zo is deze plaat door de band zelf geproduceerd en niet door een gigant als Roy Thomas Baker. Dit uit zich in een zo nu en dan overdonderende sound, waar de band het ogenschijnlijk moeilijk vind om een goede balans te vinden tussen de instrumenten.

Omdat drummer Simon King een korte periode uit de running was, verving drummer Alan Powell hem tijdens de liveconcerten. Toen King weer terugkeerde, had de band defacto twee drummers. Dat hoor je duidelijk terug op deze plaat. Het is niet voor het eerst dat een band met twee drummers werkt (Grateful Dead, Allman Brothers, James Brown, John Coltrane) maar dan moet je dat wel iets beter aanpakken. Nu spelen beide drummers op sommige momenten even hard, en ook al zijn de twee drummers respectievelijk links en recht gepand in de mix, kan dat nogal chaotisch overkomen. Een producer had hier wat meer in kunnen betekenen.

De gitaar en de basgitaar staan ook wat voorin de mix, wat het voor Simon House, die na het vertrek van Dettmar de enige toetsenist is, naast de violist, soms wat moeite heeft van zich te laten horen. Nik Turner is in de mix ook niet altijd goed te onderscheiden, terwijl juist hij ook als instrumentalist enorm gegroeid is, en dan met name op de dwarsfluit. Het is allemaal niet heel erg storend, want zo'n nummer als 'Dagmu' waar de band echt alle registers opentrekken werkt echt heel goed. Een nummer als 'Spiral Galaxy 28948' had dan wel wat meer subtieler mogen klinken.

De productie werkt wat minder goed in de overgang van 'Assualt and Battery' naar 'The Golden Void' waar nét even te veel gebeurd om het aangenaam te laten klinken. En dat is best jammer, want het duo is zo een beetje het beste wat de band ooit heeft geschreven. Dit duo wordt dan wel vaak live gespeeld, dus het komt nog genoeg aan bod.

Ik wil nog wel het gave 'Dying Seas' aanstippen. Een nummer gepend door Nik Turner, waar het lijkt alsof de band echt alles in een nummer willen proppen, een intense bop-saxofoonsolo, een vioolsolo, heavy synths en wat dies meer zijn. Een nummer dat eigenlijk te kort duurt.

De band kiest op deze plaat duidelijk voor wat kortere songs, die conceptueel aan elkaar verbonden zijn, en ook in elkaar overlopen. Een aantal van die korte songs zijn voordrachten van schrijver Moorcock en Turner, vergezeld van geluidsmanipulaties, synth-swirls en opzwepende pauken en tomtoms. Dit type voordracht zal zangeres Bridget Wishart in een latere versie van de band ook doen. Ik vind het wel wat hebben en het draagt bij aan het kosmische karakter van het album.

Deze plaat zet in principe de lijn voort van de vorige plaat, maar mist de nuance en de uitstekende productie van de vorige plaat. Aan de andere kant klinkt deze plaat wel wat directer en rauwer, wat soms wel rommelig kan overkomen. Deze plaat heeft wel misschien de mooiste hoes van de band (met name als je het openklapt).

Nota bene: de rock'n'roller 'Kings of Speed' verscheen eerder al op 7'-single met als b-kant, het welbekende 'Motörhead'. Die laatste is niet op lp verschenen, maar zal wel ongetwijfeld de band's bekendste nummer zijn (naast 'Silver Machine'). Het sluit Lemmy's hoofdstuk bij de band af, en luidt daarmee ook een geheel nieuw hoofdstuk in; want Lemmy zal wereldbefaamd worden met zijn eigen Motörhead.