The S.O.S. Band - On the Rise (1983)

Het extended origineel van 'Just Be Good to Me' staat hierop (met de heerlijke 'Play!... Plaaaaahaay!!!'-intro), wat toch duidelijk de vloer veegt met dat latere steriele 'Dub Be Good to Me'.

Track 1 is fan-tas-tish!!!! Heerlijk nummer. "Just be good to me" ook goed (wel lang!)

Wat minder dan de opvolger, maar deze begint ijzersterk met Tell Me If You Still Care en Just Be Good To Me. Dezelfde versies als op de 12" inch staan op het album, dat zie/hoor je niet vaak.

On The Rise is toch wel één van de albums met de mooiste hoezen die er is. En ook met de muziek is helemaal niets mis. De plaat bestaat eigenlijk uit twee delen, die keurig op side A en side B staan.
Op die eerste kant treffen we de lange versies van de fraaie soul / R&B ballad Tell Me If You Still Care & één van de beste dance-songs van het decennium, het briljante Just Be Good To Me. Het lange For Your Love mag er ook meer dan wezen, zodat we een werkelijk uitstekende LP-kant hebben.
Side B is daarentegen wat meer funk georiënteerd en hoe! Er staan flink wat dijken van funk nummers op, zoals bijvoorbeeld I'm Not Runnin' & Steppin' the Stones. Dit is een erg lekkere LP-kant. Samen heb je een prima Soul / R&B / Funk plaat, waarvan ik niet begrijp dat 'ie lager wordt gewaardeerd hier, dan de opvolgers.

Precies om de reden die jij ook noemt. S.O.S. band is alleen gelinkt aan disco ballads in mijn bovenkamer. Kant 2 smaakt mij dus een stuk minder, ik hou niet zo van die 'funk'-achtige nummers.

De opvolger bestaat wat mij betreft uit enkel top-ballads. Ik kreeg daar altijd een beetje week verliefd gevoel van, ook als ik helemaal niet verliefd was, gewoon puur door de muziek dus.

Maar op kant 2 staat wel erg goede funk! En kant 1 zal je toch wel goed bevallen?

Maggot Brain, One Nation Under A Groove, dat is goede funk. Die hoor ik hier toch niet echt terug, sorry.

Kant 1 is top, zeker de 1e twee tracks. Daar had ik eerst de 12" van om vervolgens blind het hele album te kopen. Kant 1 is grijs, kant 2 nog haast maagdelijk zwart.

Ja, deze plaat valt wel nadrukkelijk in twee heel verschillende delen uiteen, dat is duidelijk hoorbaar. De 'credits' op de binnenhoes onderstrepen dat ook: kant 1 is geproduceerd door Jimmy Jam en Terry Lewis en die drie nummers dragen ook duidelijk hun stempel. Ik durf zelfs de bewering aan dat dit producersduo hun kenmerkende geluid met die zware, lome beats en die groovende bassynthesizer op dit album geperfectioneerd heeft. Want veel beter dan Just be good to me wordt het niet als het gaat om 80s popfunk.

Kant 2, geproduceerd door de mij onbekende Gene Dozier, is echter nog de 'gewone' S.O.S. Band zoals we die ook hoorden op de voorgaande drie albums. Opgewonden discofunk met veel ruimte voor drummer en bassist, die op de vijf resterende nummers een veel aardser geluid neerzetten, met ook veel roffeltjes enzo.
Het ene nummer pakt beter uit dan het andere. Zo vind ik de titeltrack met die heerlijke basslicks een topper, maar bevalt If you want my love me minder vanwege dat snerpende synthesizergeluid. Daarnaast vind ik het ook niet zo'n goed nummer, terwijl ik evenmin echt opgewonden raak van hun hitsige cover van Johnnie Taylor's Who's making love.

De overige twee nummers zijn dan wel weer prima. Maar de totale plaatkant blijft ver achter bij kant 1. Nou staan daar met name met de eerste twee tracks ook wel enkele vijfsterrennummers op die moeilijk te overtreffen zijn. Maar hoger dan een 3,5 wordt het niet bij deze plaat met twee gezichten.

Pas op de volgende albums zouden Jam & Lewis alle nummers produceren. Die zijn als geheel dan ook beter (tenminste de eerste twee die hierna zouden volgen, daarna werd het snel minder).