Steve Vai - Real Illusions: Reflections (2005)

Filke tegenvaller dit album. Vooral Firewall is steve vai onwaardig.

Waar is je stem?

Waardeloos. Meer woorden heb ik er eigenlijk niet voor.

het hangt allemaal als losse draadjes aan elkaar. Het enige wat hier op gebeurd is snel gitaar spel. Voor de rest helemaal niks. Alleen het nummer yai yai is nog wel grappig. Maar ook niet meer dan dat.

Alleen snel spel? Dan vraag ik me toch af of je het album daadwerkelijk geluisterd hebt. Het blijft natuurlijk altijd een beetje 'soleren over een backing', maar Vai heeft het weldegelijk voor elkaar gekregen een gevarieerd aanbod gitaarspel erin te verwerken, hoewel het onmiskenbaar Vai blijft. Tracks als Lotus Feet, Freak Show Excess en Under It All hebben gelukkig ook wel meer in hun mars dan alleen een backing en een solo. Sterk album in het genre.

Er staan zeker mooie nummers op maar me broek zakt echt op de knieën bij de nummers waar hij zingt. Waarom voelen sommige gitaristen de ambitie om te gaan zingen als ze dit niet beheersen ? (satriani)

Ik heb zijn concert gezien in paradiso met het metropool orkest, dit was wel erg bijzonder. Lotus feet en Building the church zijn uitschieters vind ik.

vai met metropole, vai met zappa

vai is op zijn best als hij in wordt gehurd door de groten der aarde, zoals een zappa, of in een combinatie speelt waarbij zijn gitaarwerk niet de basis is

vai in zijn up, heeft de eerste 5 albums aardig boeiend spul opgeleverd, daarna niet meer

vai componeerd vooral vanuit zijn gitaar, en dat dat beperkend werkt is wel duidelijk geworden de laatste jaren

de man kan alles spelen (als je the black page van zappa kan spelen is dat het versterkende feit) waarom vervalt hij dan zo vaak in herhaling?

een uitdaging als zappa had vai nodig om zo steengoed te worden als ie is

vais gitaar is allang geen uitdaging meer voor hem, hij kan alles op dat ding, en dat is de reden dat na fire garden volstrekt inspriratieloos werk werd afgeleverd

gelukkig is daar nog een verleden in de band van zappa, ik geniet er nog steeds van

Als je "Yai Yai" eventjes vergeet is het een uit-ste-kend album van Steve Vai. "Lotus Feet", "Building the Church" en "Glorious" zijn erg goed, maar "Under It All", "K´m-Pee-Du-Wee" en "Dying For Your Love" zijn echt niet veel slechter. Mijn persoonlijke favoriet is "Freak Show Excess" een Zappa-waardig nummer. Wat zit dat nummer goed in elkaar zeg! (kijk hiervoor ook het filmpje hierover op Youtube).

Ik snap de eerste reactie van de eerste reageerder, maar ze hebben te snel geoordeeld. In het begin dacht ik ook: "Beetje een tegenvaller...", maar naarmate ik hem vaker ging luisteren, vond ik het album steeds beter worden. Momenteel is het ongeveer het enige Vai-album dat ik nog luister.

gewoon lekker

Building the Church

Wat moet je als je alles kan spelen

Nou, iig eens de neus eens een keer de andere kant opkijken

Vermoeiende plaat, ja we weten het nu wel, de enige emotie die de plaat uitademd is, ooh en aah, wat en goeie gitarist, en hij speelt nog sneller ,wow!

leuk als je 13 bent en Vai je idool is

serieus, wat voegt deze plaat nog toe aan zijn ouvre?

Doe mij dan toch maar Edje

Het lijkt me dat een goede gitarist als Steve Vai de lat bewust ontzettend hoog legt. Dat hierdoor de emotionele waarde wat minder word is dan jammer. Echter ik begrijp wel wat je bedoelt, de plaat valt mij ook erg tegen.

Inderdaad, het virtuozen gepingel, kijk eens hoe snel ik die toonladders kan, begint te vervelen. Satriani is gewoon een vervelend mannetje aan het worden, echter als ik hem live zie spelen, denk ik toch, ja je bent de beste. Vai blijft zichzelf uitvinden, maar ik draai deze heren steeds minder en meer Hendrix, want muziek uit iemand ziel horen, klinkt toch beter dan Tinus Technisch.

Het klinkt alsof dit opgenomen is terwijl hij mentaal volledig afwezig was, alsof hij uitkeek naar McDonald's dezelfde avond.

Volgens mij heeft hij een paar tracks van dit album gespeeld tijdens het concert dat ik bezocht heb ik Hardenberg. Was ergens in het najaar van 2005 geloof ik. Beetje een showmannetje.