Bettie Serveert - Private Suit (2000)

Nog minder ruige gitaarsnaren en nog meer zangeres Carol prominenter naar voren gemixed. Qua stem begrijpelijk, maar het maakt BS minder urgent dan bij de eerste 2 albums.
Het titelnummer is meeslepend, maar enkele andere tracks gaan toch wel gevaarlijk naar 'easy listening'...

mijn oom heeft jaren in bettie serveert gespeeld, is ook te horen op dit album als drummer!.
ik vind deze cd erg goed

Het mag dan wel een ietwat zachtere Bettie Serveert plaat zijn, Carol doet hier heel mooie dingen, er wordt goed gemusiceerd en ja, 't is lekker relaxte soms luie muziek.. Maar niks mis mee toch?

Eigenlijk te lang geleden dat ik 'me nog gedraaid heb.. Daar moet ik eens wat aan gaan doen dus...

bij deze....
En wat is het toch nog steeds.. MOOOI !

Nou nee hoor, die ruwe kant van Bettie was er hier nog steeds zoals in unsound,sower and seeds en healer. De rustige nummers vind ik van een zeldzame schoonheid. Alleen auf wiedersehn past er niet zo op. Satisfied en mariachi souls vind ik echte klassiekers. Carol heeft die heerlijke zwoele stem die in dit soort nummers zo goed tot zijn recht komt

Alles van Bettie is me even lief, maar deze is toch wel de allermooiste!
Ongekende klasse van internationale allure... mede ook dankzij de mooie, organische productie van John Parish.
Hele plaat ken geen enkele misser, alles is zeer intens, oprecht en ontwapenend met als persoonlijke uitschieter 'The Healer' ..
Dank u Bettie Serveert, voor deze mooie plaat!

Dit is nou typisch weer zo'n album waar ik helemaal verslaafd aan geraakt ben en er niet helemaal precies m'n vinger op kan leggen waarom dat is. Dat maakt dat 'Private Suit' me blijft boeien. Oké, er zit iets zwoels en spannends in Carols zang, de gitaarsound heeft iets mysterieus en smaakt steeds naar meer en de liedjes staan als een huis, maar dat geldt voor meer Bettie S. cd's... dus ja, wat maakt deze dan zo speciaal?!? Laat ik eerlijk zijn... eigenlijk wil ik het niet weten

leuke cd, te meer omdat ik meteen moet denken aan een soort show case in amsterdam. In de oude postkantoor vlak bij de dam, in de centrale hal. Was toen een winkelcentrum geworden.

Ja haha.....Ik weet het ook niet. Maar als ie draait vind ik het weer erg mooi werk. Deze plaat en Attagirl, ik zou ze voor geen geld willen missen. En de ene keer vind ik Private Suit weer beter en de andere keer Attagirl.

Nog wel mooi, maar voor mij iets te gladjes na de voorgangers. Dat kunstige randje eraan, bij Auf Wiedersehn en Mariachi bijv, gaat er bij mij moeilijk in. Ik ben meer fan van de 'Amerikaanse' sound van de voorgangers. Wel mooi dus, maar..

Mooie sfeervolle plaat van Bette Serveert. Over het algemeen zijn het ingetogen en kleine liedjes, met her en der een wat rauwer intermezzo, waarbij de gitaren even lekker overstuurt raken. Toch zijn het de kleine liedjes die overheersen. De zwoele stem van Carol van Dyk voort de boventoon en het geheel doet broeierig en zelfs jazzy aan. Gitarist Peter Visser speelt functioneel, maar wel erg mooi. "Private Suit" is een boeiend album, waarvoor ik wel in de stemming moet zijn. De vocalen zijn af en toe wat vlak naar mijn smaak en daarmee wat monotoon. Maar de muzikale omlijsting vergoed veel en maakt "Private Suit" best intrigerend. Gewoon een mooi album van Nederlandse bodem.

Mooi gezegd Ronald510. Dit is een van mijn favoriete Betty-albums en ik ken ze allemaal. De licht jazzy sfeer maar ook de rock van Sower & Seeds en Healer. Top album van een van de meest onderschatte nederlandse bands. Helaas is ze de laatste jaren een beetje in de versukkeling aan het raken lijkt het wel

Nog steeds een perfect polderpopplaatje !

Titelsong mag na 15 jaar nog steeds gehoord worden. De rest ook niet verkeerd, maar dat wisselt.

Mijn maatkostuum, mijn herinnering aan een tijdperk, mijn Bettie. In het allerlaatste jaar dat ik in Hoorn woonde, speelden ze dit album in het nieuwe Manifesto. Een fantastische avond, al was het omdat Coparck in het voorprogramma speelde (of was dat bij een concert van Johan?) Ook zij veroverden mijn hart.

Na al die jaren begint dat kostuum wel steeds strakker te zitten, wat ik overigens Bettie niet aanreken.

Met de hakken over de sloot behoudt dit album mijn 3,5*. Waarschijnlijk het minst aansprekende BS album. Carol van Dijk zingt prima, maar mag nergens haar strot gebruiken. Het blijft te ingetogen. Misschien past dat beter bij de liedjes op dit album, maar het doet het geheel geen goed.
Het neigt sterk naar pop maar daarin ligt niet de kracht van BS.
Met een wat ingetogener muts op blijven 11 aardige liedjes over, maar ook niet meer dan dat.

Natuurlijk volgt Bettie Serveert de versnellende veranderingen in het muziekklimaat, en is getuige van het feit dat een schuchtere PJ Harvey tot een zelfverzekerde rockdiva uitgroeit. Producer John Parish laat iets dierlijks ontembaars in haar ontwaken en drijft de zangeres tot het uiterste van haar kunnen. Een sensuele, gevoelige, maar ook steenharde femme fatale kant welke zelfs diep in Carol Van Dijk schuilt. Door het geëmancipeerde girlpower begrip tellen vrouwen meer dan ooit in het rockgebeuren mee, een jaren negentig erfenis die Bettie Serveert zeker met beide handen aangrijpt. Bij de bijna veertiger Carol Van Dijk beginnen de jaren langzaam te tellen, toch heeft ze nog steeds die aantrekkelijke jeugdige dromerige charisma. Anderzijds straalt ze ook het zelfverzekerde vrijgevochten feministische uit. Ondanks dat ze zich altijd als one of the guys etaleert, is het vanzelfsprekend dat ze die sexappeal meer uitspelen. De mysterieuze half ontblote Private Suit albumhoes sluit daar passend op aan.

Er is in de tussentijd wel wat in de stabiele bandsamenstelling veranderd. Berend Dubbe heeft Bettie Serveert ondertussen verlaten en brengt zelfs als Bauer in 1999 zijn aardig ontvangen eerste On The Move soloplaat uit. Voormalig De Artsen bandlid Reinier Veldman vervangt zijn plek achter het drumstel, en ondanks dat daar niks op aan te merken is, blijft hij maar voor een korte periode aan Bettie Serveert verbonden. Ook het Amerikaanse Matador label is wat terughoudend, waardoor de gitaarband noodgedwongen met het kleinere Parasol Records in zee gaat. John Parish creëert rust en evenwicht, de schreeuwerige gitaar krijgt zijn sabbaticalmomenten gegund. Piano, orgel, cello en viool zijn de nieuwe spelers op het uitbreidende werkveld. Pascal Deweze van het Belgische bijna non-actieve Metal Molly treedt bij White Tales als achtergrondzanger op, en smeedt met Carol Van Dijk stilletjes aan al plannen om zich als duo in een aansluitend Chitlin’ Fooks avontuur te storten. Niet vreemd trouwens, de stemmen kleuren elkaar prachtig in.

Een roerige tijd dus, waarvan de spanningen echter op Private Suit volledig geëlimineerd zijn. Althans, de buitenstaander ervaart vooral een vredige gemoedstoestand. Juist dat is het verraderlijke, juist die creatieve spanningen staan garant voor Bettie Serveert. De Velvet Underground concertreeks heeft weldegelijk invloed op het geluid, en buiten deze psychedelische baanbrekers, duiken ze hoe dan ook dieper de muziekgeschiedenis in. Bij mij valt ook zeker de naam van Roxy Music, die met hun experimentele artrock platen in de jaren zeventig voor de nodige roering zorgen. Private Suit is weer een prachtige plaat, maar die kenmerkende Bettie Serveert sound en verfrissende vernieuwingsdrang is schijnbaar onbewust naar de achtergrond verdrongen. Ze zijn zeker niet afgeschreven, en er klinkt ook absoluut geen uitgebluste band, die zich krampachtig als een karikatuur van zichzelf opstelt. Bettie Serveert is zoekende, ergens raken ze zichzelf kwijt. Maar waar, hoe, en wat? Het is de kunst om dat te ontdekken.

De prachtige Unsound avondduisternis staat voor het gedurfde omdenken. De nervositeit en de plankenkoorts voor het optreden. Ervaring leidt hier tot onzekerheid. Ben je nog relevant? Beheers je het kunstje nog? Of teer je juist teveel op dat aangeleerde kunstje? Doodvermoeid na afloop in een hotelkamer in slaap vallen. Morgen weer een nieuwe dag, weer een nieuwe stad, weer een nieuw publiek. Het is ironisch dat Berend Dubbe zich steeds verder van het rockgebeuren distantieert, en zijn heil in de elektronica zoekt. Bettie Serveert laat toevallig ook juist nu meer mechanische geluidseffecten toe. Op de sobere Satisfied zelfreflectie heersen de Zuid Amerikaanse ritmes van Reinier Veldman, die hiermee zijn meerwaarde verzekert. Treurviolen accentueren de duisternis, uiteindelijk zaagt de vertrouwde Peter Visser gitaar de track in precisie doormidden.

Het orkestrale winterkoude Private Suit titelstuk verschijnt als eerste op single, waar die kenmerkende lang uitgerekte Carol Van Dijk stemuithalen prettig aanwezig zijn. Ze herpakt zich niet alleen verbaal, tekstueel geeft ze ook aan dat men zich vooral geen zorgen om haar moet maken, en dat ze nog steeds meetelt. Vallen en opstaan, vooral heel diep in het spokend psychedelische Recall vallen. Het heeft die manische dEUS gekte, een gewaagd Radiohead intro, maar dus ook die voort marcherende Roxy Music fun(k)beats, waarbij Carol Van Dijk zich ook aan het swingende Bryan Ferry stemgeluid waagt. Is Auf Wiedersehen een eerbetoon aan Nico, of dekken ze hiermee een eventueel definitief afscheid in? Het is maar goed dat de plaat niet op vinyl is verschenen, dan zou het nummer namelijk de eerste kant afsluiten, nu is het een mooi ingetogen tussenstuk.

John Darmy vermeldt specifiek dat de muziek door De Artsen geschreven is. Een gevalletje aan inspiratie armoede, of gewoon te geslaagd om te laten liggen en geen gebruik van te maken. Je hoort er in ieder geval ook overduidelijk de Palomine beginselen in terug, en ik sta er niet van te kijken als blijkt dat deze drumpartijen nog van Berend Dubbe afkomstig zijn, of levert Reinier Veldman al jaren geleden het geraamte van dit hit succes af? De klassieke My Fallen Words pianoballad memoreert aan het baanbrekende The Beatles werk, maar dan met een loensende knipoog naar de meesterlijke Tori Amos, ook zo’n prachticoon. Het prachtige Healer likt de kapot gestreden wonden, en is een meer dan waardige afsluiter waar Carol Van Dijk totaal onverwacht rappend haar innerlijke twijfel een weerwoord schenkt. Niet alles is van het gelijkwaardige hoge niveau, toch is Private Suit over de gehele linie gezien een behoorlijke sterke plaat.

Bettie Serveert - Private Suit | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Live tijdens Geinbeat Nieuwegein
Private Suit