John Sykes - 20th Century (1997)

John Sykes is een geweldige gitarist die zeer bekend is bij het hard rock publiek. Hij speelde in Tyger of Pantang, Thin Lizzy, Whitesnake en Blue Murder. Het eerste album van Blue Murder beschouw ik als zijn beste werk. Na het uiteenvallen van Blue Murder maakte John een aantal platen in eigen beheer.
Deze 20t Century is uitgebracht in 1997. Hij werd voor dit album bijgestaan door Marco Mendoza (o.a. Whitesnake en Thin Lizzy), drummers Simon Phillips (ex heel veel...), Tommy O Sheen, Tommy Aldridge (ex Whitesnake, ex Ozzy, ex House of Lords e.v.a.), Bonnie Bonapart en Mars Lasar (keyboards).
Bij elkaar genomen een prima hardrockalbum met veel uptempo werk.
Toppertjes vind ik het lekker zware 2 Counts, Defcon 1 en Touched by Evil. Maar ook de andere nummers zijn prima te pruimen. Ik geef deze 4 sterren.

Ik vond Thunder & Lightning (zijn eerste album met Thin Lizzy) + 1987 met Whitesnake nog veel beter dan de eerste Blue Murder . Zijn zangcapiciteiten vind ik minder!

Nee, vind ik absoluut niet. Voor alle duidelijkheid, de door jou genoemde albums zijn ook erg gaaf.
Maar wellicht heeft dat te maken dat de eerste Blue Murder erg heavy met zware gitaren was, terwijl Thin Lizzy (T&L) en Whitesnake (1987) naast de zware songs ook catchy songs hadden. Een kwestie van smaak ook denk ik. Zwaar gitaarwerk (o.a. ala Iommi) heb ik altijd al erg van gehouden.
De zang van Sykes vind ik altijd erg behoorlijk. Ik heb hem live gehoort bij een optreden van Thin Lizzy op (ik meen) het classic rock festival in Biddinghuizen. Zijn stem klonk live erg goed.

Moeilijk aan tekomen. Beetje streamen lukt nog wel. Look in his eyes staat ook op bad boy live meen ik en is een typische catchy sykes opener. Dan 2 niemandalletjes en daarna het geweldige 2 counts. Compositorisch heel sterk en kan wedijveren met de songs op het blue murder debuut. Plaat zit prima in elkaar alleen zat niemand meer te wachten op solo albums van een shredders van weleer, denk ik. De hoge aantal stemmers doet vermoeden nu nog niet eigenlijk

Er is weinig nieuws onder de zon natuurlijk als je dit Sykes album beluisterd, maar wat kan die man spelen.

Dit is zo'n zalige plaat! Typisch zo één die niet een klassieker is of wordt, maar wel een favoriet!
Heerlijke rockende opener, een heel vrolijk en plezierig "The Way You Kiss Me", het heavy "Defcon 1", het logge "Touched By Evil"... de plaat heeft veel te bieden. Vooral veel spelplezier ook!
Gaaf is denk ik de beste manier om te omschrijven wat ik van de plaat vind!

Morgen eens luid op mijn hoofd op weg naar het werk, doodzonde dat er geen nieuw werk meer is uitgekomen van de man buiten de live cd en wat los spul.