Popol Vuh - City Raga (1995)

Een totaal andere plaat van Popol Vuh dan voorheen. Mede door zijn zoon Johannes raakt Florian Fricke geïnteresseerd in de sample en dance technieken. Dat is goed te horen. Er wordt naar hartelust gesampled en geplakt. Toch is het geen echte dance/house muziek, daarvoor is het te apart. De zang wordt gedaan door een colombiaanse zangeres die Florian toevallig ergens hoort. Bandjes worden heen en weer gestuurd.
Het resultaat is spannend, het heeft zonder meer wereldmuziek tendensen, maar ook dance, inheems. Wanted Maya en City Raga zijn de betere nummers, van het laatste nummer is ook nog een mystic house mix. Het is een van de laatste platen van Popol Vuh, een paar jaar later overlijdt Florian Fricke. Er is een Nederlander die een uitstekende site van Popol Vuh heeft gemaakt, waar echt alles op staat.
City Raga is een vreemde plaat in het oeuvre van Popol Vuh, maar zeer luisterbaar.

Daar sluit ik me bij aan: vreemd, maar wel erg lekker!

Na bijna 6 jaar geen enkele reactie verder op deze plaat. Nu moet ik ook zeggen dat ik deze plaat i.t.t, andere platen van Popol Vuh weinig meer beluister. Dus toch maar weer een keer opgezet. De recensenten kunnen er weinig mee. In de jaren 80 bouwde Florian Fricke een rits platen op met een bepaald sacraal gehalte "Sei Still, Wisse Ich Bin' 'Agape, agape' en 'Spirit of peace', maar in de jaren 90 lijkt hij dit zorgvuldig opgebouwde werk totaal achter zich te laten. Eerst met het totaal afgekraakte 'For You And Me' en toen met deze plaat. Dit volgens sommige recensenten. Het album Florian Fricke Plays Mozart is weer totaal het andere uiterste wat ook in deze tijd werd uitgegeven. Velen hebben het gevoel dat Guido Hieronymus te veel invloed had in deze tijd en te veel probeerde Popol Vuh salonfähig te maken met de toenmalige tijdgeest (dance, elektronica, new age). Wikipedia vergeleek deze plaat met Enigma, Deep Forest of Banco de Gaia, afgezien van die laatste is dat ook weer niet echt een compliment. Wel was het ergens ween terugkeer naar de begintijd van de groep met experimentele synts muziek. Alleen experimenteel was het nu niet.
Terug weer naar 2023, hoe beluister ik het nu weer na zoveel jaren.
Het is meer dan een redelijk vlotte ritmischische etno achtige newe ageplaat. Natuurlijk is de hand van Guido Hieronymus wel zo nu en dat te herkennen, maar ik kan me ook voorstellen dat Florian Fricke zelf ook wel wilde leren van nieuwe technieken zoals sampling. Net zoals hij in de jaren 60 een pionier was met de moog synthesizer. Een overeenkomst met Tangerine Dream, die eigenlijk in deze jaren 90 ook commerciëler klonk is wat dat betreft wel passend.
Verder zijn er toch ook nog momenten met wat oude Popol Vuh muziek en de zang van Maya Rose is vergelijkbaar met die van Djong Yun bij de oudere platen.
Toch begrijp ik wel dat er recensenten zijn die vinden dat met deze plaat Popol Vuh toch een bepaalde grens over is gegaan. Ik twijfel nog, zal toch mijn 4 stemmen iets omlaag doen. Maar het blijft toch Popol Vuh...