Enkel maar één stem voor dit één op na laatste Popol Vuh album. Het is een voortzetting van de ingezette koets bij City Raga. De kritieken waren niet best in die tijd. Florian Fricke wilde aansluiten bij de nieuwe tijd mede onder invloed van zijn zoon Johannes. Dat betekende dance, house, samples etc. In deze tijd had je ook andere bands zoals Enigma en Deep Forest die ook wilde inhaken op de nieuwe stijl. Bij City Raga viel alles nog redelijk goed op zijn plek. Daar deed gitarist Daniël Fischener nog mee, maar hier niet meer. Waarschijnlijk zag hij de nieuwe koers niet echt zitten. Met mede muzikanten Guido Hieronymus en Frank Fiedlers is het heel wat toetsenwerk. Synths spelen de hoofdrol. Zo nu en dan komt het dicht bij synt behang. Het is het minste album van Popol Vuh. Hierna kwam er nog één Orfa , waarbij Popol Vuh veel dichter blijft bij de sound eind jaren 60. Ik geef het drie sterren, maar dat is meer vanwege mijn sympathie voor deze band. Want die 3 sterren is het amper waard.