Blind Guardian - Somewhere Far Beyond (1992)

Samen met Imaginations From The Other Side het beste wat de band tot nogtoe heeft uitgebracht. Alles klopt op deze cd gewoon heel erg. Een aantal snelle krakers als Journey Through The Dark of Time What Is Time worden prachtig afgewisseld met het meer gedragen Theatre Of Pain of het epische Somewhere Far Beyond (één van mijn favoriete Guardian nummers). Ook The Bard's song (in the Forest) is een klassieker. (hoewel ik ook hier weer bij mag zeggen dat ik het net wat te vaak gehoord heb - toch nog een leuk nummer verder).

Overigens ook hier weer een knaller van een cover met Satan's Trial by Fire. Spread Your Wings (Queen) is dan weer een heel stuk minder.

geweldige cd!! persoonlijk vind ik dit de beste cd die blind guardian heeft uitgebracht. stuk voor stuk topnummers (op de laatste 3 na dan...) top dat er ook een nummer over de donkere toren serie van stephen king op staat!

een dikke 4.5!

Echt een goed BG album, verdergaand in de trant die op het vorige album al was ingezet.. Natuurlijk met knallers als "Time what is time", "Journey through the dark", "The quest for Tanalorn", "Theatre of pain" en niet de vergeten de fantastische Satan cover "Trial by fire". Deze behoort tot de essentiele BG albums in de catalogus.

Ongetwijfeld een van de beste BG albums. Moet alleen zeggen dat Piper's Calling me altijd ontzettend irriteerden.. Maar verder natuurlijk (bijna) allemaal topnummers.

Ben ik trouwens de enigste die Spread Your Wings wél vet vind?

Persoonlijk vind ik deze iets minder dan Tales from the Twilight World. Aantal sterke tracks, en wat hebben ze toch altijd mooie artwork op hun cd's. Theatre of Pain vind ik de beste track.

Imaginations from the Other Side was het eerste album van Blind Guardian dat ik leerde kennen. Dat smaakte naar meer, en zodoende kwam ik jaren geleden bij dit album uit.

Het eerste nummer, Time What Is Time is een prima opener. Het begint met een rustig akoestisch gitaarstukje, waarna het (typische) Guardiangeweld losbarst. Veel tempowisselingen, een beetje over de top allemaal, maar wel heel lekker. Journey Through The Dark gaat in sneltreinvaart verder waar het openingsnummer gebleven was. Pas bij het derde nummer, Theatre of Pain wordt het gas aanvankelijk teruggenomen, maar zonder de snelheid en het manische van de eerdere nummers vind ik het toch wat minder interessant.
De intro van The Quest for Tantelorn roept hoge verwachtingen op. Het klinkt alsof de band moeite heeft zich te beheersen om niet uit te barsten in een heel snel nummer. De verwachtingen worden echter niet echt waargemaakt. Een rustig middenstuk verbreekt de spanningsboog, en sowieso is het refrein me een beetje te cheesy.

Een paar van de melodielijnen in Ashes to Ashes toveren een glimlach op mijn gezicht. Daarna is het even over met de lol. Het eerste deel van The Bards’s Song is iets teveel minstreelachtig/Middeleeuws voor mij, maar het tweede deel vind ik dan wel weer ok. The Piper’s Calling is een doedelzaksolo. Niet geheel verrassend, gezien de titel, maar wat het op dit album doet, is mij een raadsel. In die zin contrasteert het prima met de afsluiter, tevens titelnummer. Dat is een machtig stuk powermetal waarin de band nog eenmaal laat horen wat het in huis heeft.

Van de albums van Blind Guardian die ik heb gehoord (bijna allemaal), is dit een van de betere. Qua muziek is het allemaal behoorlijk druk: veel tempowisselingen, solo’s, achtergrondkoortjes die je om de oren vliegen. De stem van Hansi ligt me goed. Niet te glad, wel veelzijdig. Waar op andere albums de band zich nog wel eens wilde verliezen in te gepolijste nummers en productie, is dit album een beetje ruwer. Qua geluid prima verzorgd, maar de scherpe randjes zijn niet van de nummers afgeschuurd.
Niet voor mensen die een rustig muziekje op de achtergrond willen, maar mijns inziens een van de beste Blind Guardianalbums.

4.0*

Wat een bizar lage score eigenlijk voor een van de beste Duitse powermetalalbums uit de vroege jaren '90. Helloween had een identiteitscrisis met Pink Bubbles Go Ape en Chameleon, Gamma Ray was nog zoekende en Grave Digger moest nog een comeback album maken. Goed, Running Wild had met Pile Of Skulls een goed album, maar geen enkele van de Duitse bands kwam zo dicht in de buurt bij perfectie als Blind Guardian. Het eerste album waar hun folkloristische invloeden naar voren kwamen en bij veel fans nog steeds ook een van de favorieten. Iedereen kent The Bard's Song - In The Forest, maar het opvolgende The Bard's Song - The Hobbit (waar in de tekst al naar verwezen wordt met 'there's only one song left on my mind') combineert de folkmelodielijnen met de stampende speedmetalriffs van de eerdere albums. Die speed metal komt sowieso nog terug op fantastische tracks als Time What Is Time, Journey Through The Dark, Ashes To Ashes en ook op de afsluitende titeltrack.

Theatre Of Pain is een introductie in de orkestralere kant die band op latere leeftijd tot zich zou nemen, terwijl de covers van Queen en Satan laten horen dat de band de mosterd bij de betere bands vandaan haalt. De productie is helder en laat alle instrumenten goed naar voren komen, terwijl de zanglijnen en grootse koren echt oppermachtig klinken. Hansi geeft hier ook zijn eerste echt goede zangprestatie, terwijl Kai Hansen's gastsolo in Quest For Tanelorn ook weer om van te smullen is. Niets minder dan de volledige score voor deze parel!

Tussenstand
1. Somewhere Far Beyond
2. Follow The Blind
3. Tales From The Twilight World
4. Batallions Of Fear

De eerste echte kandidaat voor de tweede plaats heeft zich gemeld. Hoewel ik Somewhere Far Beyond beter vind dan Follow The Blind, heb ik getwijfeld of ik het de volle mep qua sterren moet geven. Op dit album vind je in mijn optiek misschien niet het beste werk van de band, maar is dit wel de eerste waar een eigen smoel gecreeërd zichtbaar wordt. Er wordt langzaam afscheid genomen van de speed metal, al is het nog wel regelmatig aanwezig. soms verschijnt er al een piano en het mag duidelijk zijn dat het goed bij de muziek past. Hansi zingt wederom geweldig. Eigenlijk doet Blind Guardian hier niets verkeerd, maar voor mij haalt het niet het niveau van Tales From The Twilight World. Op dit album vind je met In The Forest wel mijn favoriete ballad van de band. Blijft een heerlijk album om te draaien. De covers mogen er ook wel wezen.


Tussenstand:
1. Tales From The Twilight World
2. Somewhere Far Beyond
3. Follow The Blind
4. Battalions Of Fear

De covers op dit album negeer ik meestal toch. Vooral dat Queen gedoe *cringe*

Welnee, heel goede en respectvolle cover! Het klinkt misschien wat vreemd omdat Hansi een compleet andere stem heeft dan Freddie Mercury, maar ik mag er graag naar luisteren. Trial By Fire is ook goed gecoverd.

Ik ben natuurlijk niet de juiste persoon om te oordelen, aangezien ik Queen niet echt hoog heb staan.
Nu luister ik zoal liever naar het album zoals de band het origineel bedoeld, zonder al dat ge-bonus.

Een leuk album van Blind Guardian. Het is allemaal heel theatraal en er valt veel te ontdekken. Soms misschien iets teveel?
Hoe is trouwens het geluid van het origineel? Ik heb namelijk de remaster en deze is nogal luid en vind ik niet heel prettig om naar te luisteren. Wellicht dat het origineel mij meer voldoening geeft.

Er is een revisited versie uitgekomen. Maar het is mij niet duidelijk of dat een heropname is.

Is inderdaad een opnieuw opgenomen versie.

Ik heb net even een stukje op Spotify geluisterd. Natuurgetrouw worden de nootjes herhaald. Ik snap niet zo goed wat er het nut van is. Maar goed. Vergeleken bij de oude cd, klapt het er wat harder overheen.

Die oude cd blijft een pareltje uit de Teutoonse powermetalgeschiedenis. Ik kan me goed herinneren dat verschillende bladen zeer meewarig deden over Blind Guaridian want we moesten toen af van alle tierelantijnen in de hardrock en metal. De eigenwijze Duitsers waren voor zichzelf tot een plek in de eeuwigheid aan het smeden. Kwaliteitsmetal tot en met. Voor wie van bombast en Tolkien houdt dan.