Thomas Chapin Trio - Anima (1992)

Ik ben deze nu al een tijdje aan het beluisteren, als zijsprongetje voor het jazzalbum van de week maar wát een plaat is dit! Zeker het titelnummer, maar vóóral ook ´Fez´ is een nummer om helemaal in op te gaan. Zelden saxofoon gehoord waarmee zó veel wordt gedaan, en het geluid is ook lekker ´vet´. En dat blijft ook gewoon een heel album lang boeien. Moet beslist mijn verzameling in.

Het is intussen al traditie geworden dat ik steeds te laat kom met mijn “jazz-album van de maand”-review. So be it – hopelijk ligt er niemand wakker van?

Met Thomas Chapin, een nobele onbekende voor me, wist ik absoluut niet aan wat ik me mocht verwachten. Lyrisch? De eerste tracks wezen vrij snel uit van wel. Experimenteel? Niet al te veel, zo bleek. Met andere woorden: dat beloofde.

Terug over naar de tegenwoordige tijd, dan. Chapin is, in mijn ogen, duidelijk een sfeerschepper. De ritmesectie volgt hem bovendien moeiteloos in zijn emotionele kronkels: nu eens klinkt de man stil en geheimzinnig, dan weer eerder scherp en uitzinnig. Hij weet echter te doseren, en dat speelt hier absoluut in zijn voordeel.
Toch mis ik af en toe iets: de sfeer in 'Little Machines' zit bijvoorbeeld wel lekker, maar zo nu en dan gaat Chapin er naar mijn gevoel over - al is het maar de vraag welke grens Chapin precies overschrijdt in muziek waar geen grenzen lijken te bestaan. De finale van dit nummer sleept me dan weer wel helemaal mee: Chapin geeft alles, terwijl de ritmesectie lekker wegswingt. Zo ook voor de andere nummers: Chapin neemt zijn aanloop met horten en stoten, maar komt steeds op zijn pootjes terecht, met een geweldig jazz-geluid als gevolg.
Ook de speelduur geldt voor mij als een minpunt: op den duur raak je nogal uitgekeken op de sax en de afwezigheid van de piano wordt met de minuut oorverdovender.

Thomas Chapin is een geweldig jazzmuzikant, die emotie en virtuositeit weet te combineren. Noem het gerust bekrompen, maar zonder piano klinkt deze muziek echter “on-af”. Blabla, heeft deze Chapin ooit iets met pianisten gedaan?

Voor zover ik weet niet.

Er is iets raars met alt saxofonisten, ze werken bijna nooit met een pianist.

Het album van deze maand met alto-speler Dolphy daarentegen is wel met een pianist (Mal Waldron).

Trouwens nog vergeten hier een berichtje achter te laten. Dit is wat SQ al zegt: lekker vet. Chapin is hier zeker niet bang voor enig bombasme wat een lekker vol geluid opleverd. Dit klinkt soms bijna niet meer als een trio, dan lijkt er hier wel een quintet bezig. Vooral Hat & Shoes en Fez zijn topnummers.

Mijn eerder twijfelachtige gevoelens omtrent dit album zijn, na een extra luisterbeurt, grotendeels de wereld uit geholpen. 'Little Machines' toont hoe een magnifieke opbouw kan scoren, en in afsluiter 'Lift Off' toont Chapin dat hij het ook kan zonder veel poespas.
Deze man sublimeert datgene waar jazz echt om draait: een niet thuis te brengen (ritmisch en melodisch) gevoel dat het allemaal ontzettend "klopt".
Bedankt, blabla!

Vandaag bij Amazon voor $ 20 besteld. (€19,50 incl verzendkosten). Tweedehands, maar wel de originele CD.