Matt Alber - Constant Crows (2011)

Al op de voorgangers vond ik Matt Alber wel wat weg hebben van Rufus Wainwright. Niet omdat ze allebei gay zijn en zich daar niet voor schamen maar beide stemmen komen overeen met als verschil dat Alber iets minder nasaal klinkt en daardoor ook wel eens wat doet denken aan Teddy Thompson.

Het album was eind vorig jaar geheel aan me voorbij gegaan en dat overkomt me niet vaak. Meer dan een half jaar later heb ik die schade alsnog in kunnen halen.
Dat Alber niet heel erg bekend of populair is bleek al uit het feit dat dit album niet overal zo makkelijk te vinden was en dat het verhoudingsgewijs ook iets minder goedkoop was dan veel hedendaagse albums.
Het maakt mij niet uit zo af en toe. Ik gun het deze sympathieke artiest wel en zijn liedjes zijn net als op het vorige album een genot om naar te luisteren. Minder experimenteel dan genoemde Wainwright maar wel degelijk genieten van nummers die verzorgd gebracht worden zonder glad te klinken. Piano en akoestische gitaar vormen meestal de basis.

Alber legt zijn ziel en zaligheid in dit album en dat hoor je. De nadruk ligt op rustiger nummers en dat bevalt me omdat ik minder heb met zijn up-tempo nummers.
Ze geven me een rustig gevoel en dat zeker ook door die stem (echt een aanrader als je die van Rufus net even te zeikerig vindt).
Take a Bow is inderdaad een Madonna-cover en deze versie is absoluut schitterend.

Voor sommige luisteraars ongetwijfeld iets te veilig en netjes allemaal maar soms hoeft het niet zo scherp en als het dan gedaan wordt zoals Alber dat doet op Constant Crows dan hoor je mij niet klagen.