Ryo Fukui - Scenery (1976)

Ik heb de hele plaat nog niet gehoord en ik vrees dat dit waarschijnlijk nooit zal gebeuren omdat deze plaat moeilijk te vinden is, maar het nummer Early Summer kan ik alvast aanraden.

Prachtig nummer inderdaad!

Voor het geval je nog interesse hebt, hij is volledig te beluisteren op youtube.

Vermakelijke, speelse jazz met een hoofdrol voor de piano. 3.5*

Haha, Wie is er nog meer via een YouTube recommendation bij deze "obscure" japanner terecht gekomen?

Volk wat nooit jazz luistert denkt met een onontdekte geniale (jazz)muzikant van doen te hebben. Waarop de "jazz elite" dan weer reageert met dat het allemaal wel meevalt.

Grappig verhaal en net als deze Ryo best vermakelijk.

edit : Wat een super lompe Autumn Leaves Luister voor het contrast even naar de uitvoering van Evans, Barron, Adderly of Coltrane… etcetc

Ik begrijp alle heisa rondom deze plaat niet zo. Het is alsof ik naar een middelmatige kopie van McCoy Tyner zit te luisteren. Met name de uitvoeringen van de standards zijn behoorlijk zouteloos.

Ik heb het album leren kennen via mijn zoon, toen die 25 was. Ik moet zeggen dat ik het een heel aardige plaat vind, met uitzondering van het inderdaad lompe en plat gecoverde Autumn Leaves.

Ik denk dat het niet reëel is om dit met de groten van de jazz te vergelijken. Feit is wel dat hij mijn jonge zoon een beetje voor jazz ontvankelijk heeft gemaakt. En dat is Coltrane of Davis en zo niet bij hem gelukt ...

Dan is dat het sowieso al aan te prijzen. Op het internet wordt dit echter bijna afgedaan als cultplaat dus ik had enorme verwachtingen. Daarbij maak ik niet per se een vergelijking met de groten der aarde maar ik ken toch wel betere jazz van obscure Jappanerts

森山威男 Albums: songs, discography, biography, and listening guide - Rate Your Music - rateyourmusic.com :

Ook best toegankelijk voor de niet jazz nerd, maar heeft stukken meer te bieden als Ryo. Bovendien, als Ryo echt zo geweldig geniaal was, waarom wordt er dan amper op zijn andere albums gestemd. ?

Dit album is een gevalletje van meelopen met de hype naar mijn idee, en ja ik ben er dus ook ingetrapt

Takeo Moriyama is een uitstekend voorbeeld inderdaad. Fantastische drummer met hele interessante groepen.

Met: Ryo Fukui (piano); Satoshi Denpo (bas); Yoshinori Fukui (drums)

Omdat deze plaat constant opduikt in allerlei lijstjes en 'recommendations' had ik hem eens in mijn luisterlijstje gezet, overigens zonder eerst bovenstaande commentaren op Musicmeter gelezen te hebben.

Ik moet me wel aansluiten bij sommige daarvan. De gespeelde standards zijn erg cliché en doen vooral terugdenken aan betere versies. Ryo Fukui is als pianist technisch vaardig, maar zijn idee van emotie overbrengen was kennelijk om vooral zo hard mogelijk op de toetsen te rammen, wat na een minuut of drie al wat vermoeiend wordt.

Al met al is het best uit te zitten, en de aardige uitvoering van 'Early Summer' maakt nog wel wat goed. Om echt een voldoende te geven zou ik het idee moeten hebben dat ik dit nog vaker ga draaien, maar nee.

In mijn zoektocht naar Japanse jazz (japazz) kwam ik bij Scenery van Ryo Fukui uit. Wat volgde was een adembenemende luisterervaring. Pas na het luisteren las ik met stijgende verbazing hoe uitgesproken negatief sommige commentaren hierboven zijn over het album. Onbegrijpelijk, als je het mij vraagt.

Ryo Fukui was een autodidact die pas op zijn 22e begon met pianospelen. Slechts vier jaar later nam hij deze plaat op, een prestatie van formaat. Scenery is warm, meeslepend en verveelt geen moment. Fukui’s spel is krachtig, maar vooral doordrenkt met emotie. Je hóórt zijn toewijding, zijn gevoel, zijn liefde voor de muziek in elke noot. Voor mij is dit gewoon een ijzersterk jazzalbum. Eentje die je stil maakt.